Sociaal Ondernemer

Zien is interpreteren

2012-01-14T06:20:00.000-08:00

Vandaag een beetje filosofie. Ik heb niet voor niets filosofie gestudeerd. Ik werk niet meer in het onderzoeksveld, maar bij tijd en wijle komt het naar boven.

Plezier

Gisteren begon ik een blogpost over een schildering. In de eerste plaats wilde ik iets kwijt over het plezier van schilderen. En het plezier dat bij mij ontstaat door samen met mijn zoon naar een schildering te kijken.

Kijken, zien, interpreteren

Ik stelde de vraag aan hem: wat zie jij? Hij zag de kop van een dier op het schilderij, van een zeeleeuw. Dat was iets anders dan wat ik zag. Ik zag een vogel uit de lucht vallen.

Zijn blik beïnvloedde mijn blik. Vanaf dat moment zag ik beide dieren, en zag ik een vogel die op de neus van een zeeleeuw viel. Nadat hij vertelde wat hij zag, zag ik de schildering anders dan daarvoor. Ik kon niet meer zien, wat ik daarvoor gezien had.

Niets bijzonders, zeg je misschien. Nee niets bijzonders. En toch ook weer wel.

Observatie is geladen

Het deed mij denken aan mijn filosofietijd. Bij ken- en wetenschapsleer en geschiedenis leerde ik over observatie, dat observatie eigenlijk nooit losstaat van wat je al weet, of denkt te weten. Niet losstaat van je ervaringen en je interpretatie van die ervaringen.

In de moeilijke taal van de filosofie heette dat de 'theoriegeladenheid van de observatie', als ik mij goed herinner. Het ging dan over observatie in de wetenschap. Maar het gegeven dat je oudere ervaringen je beleving van nieuwe ervaringen kleurt, dat is interessant.

Wat jij ziet (hoort), is niet wat ik zie (hoor)

En soms is het ook belangrijk om je te realiseren dat dat zo werkt. Dat communicatie tussen mensen daardoor soms goed loopt en soms mis. Als ik een verhaal vertel, en jij luistert, dan is jouw beleving van dat verhaal anders dan de mijne. Een open deur, misschien.

Interpretatie tussen maker en kijker

Bij het schilderen is mij dit opnieuw opgevallen. Na de eerste keer dat ik schilderde, en veel plezier had beleefd aan het maken van een schildering, kwam ik dit fenomeen onmiddellijk tegen. Ik had drie schilderingen gemaakt, waarvan er één een bijzonder donker schilderij was; veel zwart doorsneden met heldergeel. Voor mij was het een schildering van vuurwerk. We lieten als groep ons werk zien aan de anderen.

Eén van de mensen die het donkere werk bekeek, zei: "Ik word er verdrietig van."

Die reactie klopte helemaal niet met mijn eigen ervaring. Ik was blij, had lekker geschilderd, en mijn blijdschap zat hem misschien wel in de beleving van het lekker bezig geweest zijn.

Verdriet zag ik er niet in. Ook na die opmerking zag ik het niet zo. (Ik kon deze interpretatie wel rationeel begrijpen; verdriet en depressie wordt vaker verbeeld met donkere beelden, zoals tranen soms verbeeld worden met regendruppels.)

Het maakte mij meteen duidelijk dat je als maker misschien vanuit één emotie iets maakt. Dat je werk soms een reactie opwekt bij de ander, en dat dat soms passend is bij wat je bedoelde toen je het maakte, maar soms ook niet.

Meer algemeen gesteld: dat er altijd een gat zit tussen wat de maker bedoelt en wat de kijker eruit haalt. Een gat, of een kloof.

De kloof bestaat ook in mijzelf

Er is soms zelfs een kloof tussen wat er in je omgaat als je iets maakt, en wat het later in je opwekt. Bij het plaatje boven gaat dat op. Toen ik het maakte, was ik bezig met abstractie, de loop van de lijnen, met compositie, de verhouding tussen de kleuren en of het in evenwicht zou zijn. Dat de streken in de verf één kant op moesten lopen, om het niet te druk te maken. Daar was ik mee bezig. Niet met een figuratief beeld. Zodra ik klaar was met maken, afstand nam en ging kijken als kijker, kwam de vogel te voorschijn. Plop!

Filosofie van de kunst

Dat idee van dat gat heb ik niet zelf bedacht. Het komt van een filosoof (wiens naam mij even niet te binnenschiet, maar dat komt later wel). Vlak voor de workshop over schilderen, was ik een essay tegengekomen over kunst en interpretatie. Het idee van de kloof tussen maker en kijker kwam in dat essay voor. En paste nu precies bij wat ik meemaakte.

Het past

En nu ik dit zo schrijf, realiseer ik mij nog iets. Dat idee past ook precies bij die ervaring zelf. Had ik dat essay niet gelezen, was het fenomeen mij waarschijnlijk niet zo sterk opgevallen. Kortom, ook dit was een voorbeeld van de theoriegeladenheid van de observatie en beleving.

Had ik het niet gelezen, en mij mijn filosofietijd niet herinnerd, dan had ik misschien gedacht dat die ander het niet snapte. Maar filosoof als ik ben... dacht ik dat niet. Nee, ik was meteen getroffen door het fenomeen van de kloof. Toen ik er alleen nog maar over las, vond ik het lichtelijk overdreven (dat woord 'kloof' met name). Maar zodra ik dit had meegemaakt, bleek de theorie toch goed te passen.

PS Vandaar dat ik gisteren vroeg: wat zie jij?
En zie je het niet, die vogel en de zeeleeuw. Misschien komt het omdat het plaatje hierboven 90 graden is gedraaid. Kijk maar bij de blogpost van gisteren.

LINK
Wat zie jij?

Wat zie jij ?

2012-01-13T08:40:00.001-08:00

lijnenspel oefening 1'
Originally uploaded by corinnebekker

Dit zat in mijn hoofd... en nu zit het op papier.

De meeste dagen werk ik als fondsenwerver. Ik doe onderzoek, ik analyseer en ik schrijf argumentatieve en wervende teksten.

Dat schrijven en analyseren, daarbij gebruik ik mijn ene hersenhelft. De andere hersenhelft, daar schijnt het beeldende en intuitieve te zitten. Het associatieve denken, vermoedelijk ook.

Om de andere te gebruiken, is heel prettig. Ik doe zo nu en dan een poging daar lekker mee aan de slag te zijn.

Ik heb gemerkt dat vrij schilderen heel lekker gaat. Nu kreeg ik een geweldig kado. Een boek met oefeningen over abstract schilderen.

Abstract schilderen gebruikt verschillende beeldelementen volgens de schrijfster en kunstenares.

Een belangrijk beeldelement is: lijn. Compositie is er ook een.

Het boek staat vol met suggesties om te spelen met die elementen.

Zo kun je werken met lijnen. Je kunt ze actief neerzetten; of juist werken met uitsparingen.

In dit geval heb ik maskeervloeistof gebruikt om een aantal abstracte lijnen te plaatsen. Toen het halfdroog was heb ik met drie kleuren de vlakken ingekleurd.

Ik wilde geen figuratieve schildering maken. Alleen spelen met lijnen en kleur.

Nu het er op 'staat', zie ik er wel iets in. Mijn eerste associatie staat bovenin beeld. Ik verklap het nog even niet.

Ik sprak er met mijn zoon over. Hij zag onderin beeld iets, wat ik eerder niet zag. Nu kan ik niet anders meer dan de beide beelden erin zien.

Leuk. Ik maak iets abstracts. Maar ga ik kijken dan begin ik te interpreteren. Dat doet een beroep op beelden die al in mijn hoofd zitten. Wat ik zie, komt niet uit de lucht vallen.

Waar ik nu benieuwd naar ben... wat ziet een ander.

Wat zie jij?

LINKS / blogposts over schrijven en schilderen:
Zomerzwerfinspiratie
Fondsenwerven in kleur
Theezakje

Via Flickr:
4465

Koffiedrinken - een beetje voor jezelf en een beetje voor een ander

2012-01-10T06:28:00.000-08:00

'“Caffè sospeso” is een oude Napolitaanse traditie; als het je voor de wind gaat en je voelt je vrijgevig, betaal je bij je favoriete espressobar 2 espresso’s. Één drink je er zelf op, en de andere wordt op een lijst gezet. Deze koffie staat “in de wacht” (tegoed, “in suspence”) tot er iemand langs komt die het wat minder breed heeft. Die informeert of er nog “suspeso’s” op de lijst staan en kan zo toch genieten van een lekkere espresso.

Heden ten dage is er van deze traditie niet veel meer over. Jammer, want het is een mooi verhaal! CoffeeCompany besloot daarom in 2009 i.s.m. Regenboog Groep het idee nieuw leven in te blazen, wel in een aangepaste vorm.. Dit jaar is het de derde keer dat we de actie doen, en in 2010 haalde de Coffeee Compaby meer dan 22000 kopjes koffie op: bijna voldoende om de 10 inloophuizen van de Regenboog Groep voor een jaar van koffie te voorzien!

U kunt voor 50 cent een “Caffè sospeso” kopen, hier doet de CC 50 cent bij, en van het totale bedrag wat we samen ophalen geeft de Coffee Company heerlijke Braziliaanse koffiebonen voor in de 10 inloophuizen van de Regenboog Groep. Volg deze actie op twitter, @coffeecompany, en blijf op de hoogte van het aantal heerlijke kopjes koffie die al zijn ingezameld.'

Sospeso! Een oude Napolitaanse traditie. En tegelijk een interessante vorm van fondsenwerving. Het aangaan van een partnerschap met een bedrijf. Dit is iets anders dan sponsoring. Bij sponsoring kan er soms eenvoudigweg sprake zijn van een de overdracht van een geldbedrag. Maar veel bedrijven zijn geínteresseerd in 'een ietsje meer'. Ze willen niet alleen maar gewoon iets goed doen, maar tegelijkertijd graag in beeld komen bij hun klanten als een bedrijf met een hart.
Coffee company heeft zo'n manier van geven gevonden en een goed doel dat daar graag aan meewerkt: regenboog groep, een organisatie die zich inzet voor daklozen. De regenboog groep bheert verschillende inloophuizen in Amsterdam en organiseert allerhande acties om geld en goederen in te zamelen.

Met de "caffè sospeso" bouwen Coffee company en de Regenboog groep weliswaar voort op een oude traditie, maar doen ze ook mee aan iets wat bezig is een nieuwe traditie te worden: partnerschappen tussen het goede doel en een bedrijven. Beide worden er beter van.

LINK
De Regenbooggroep

Geen kerstgevoel

2011-12-24T08:07:00.001-08:00

Kerst.
Ik heb er niet zoveel mee.

Kersttijd, daar heb ik wel wat mee. Je kunt lekker even bijtanken. Gezellig samen lekker dingen koken. Spelletje doen.

Boom optuigen. Lekker gekke dingen erin hangen. Elk jaar hetzelfde ritueel. Ooit kochten we een verzameling ballen en versiering. Net als vroeger thuis een lekkere ratjetoe.

We mochten allebei iets aanschaffen dat de ander foeilelijk vindt. En dan ook iets uitgezocht wat de ander echt vreselijk vindt. Niet een beetje lelijk, nee superlelijk.

...

En elk jaar proberen we elkaars foeilelijke versiering te verstoppen in de boom.

Hij probeert mijn leeuwtje achterin de boom te hangen. Stiekem.

En ik zijn lelijke bal met Schotse ruit.

Zelfs zoonlief doet mee. "Hee, pap, gauw dat leeuwtje verstoppen, he?" En het dan aan mij verklappen.

Wat een lol. Heerlijk.

Orange

2011-12-22T07:36:00.000-08:00

Pickwick orange. Een theezakje. Het lag net nog in een doosje. Ik zocht een zakje om thee te maken. Dit theezakje. Het is mooi gekleurd. Ruikt het nog naar thee? Nee, eigenlijk niet. … Wat zie ik daar? Er staan prachtige groene blaadjes op , mooier gemaakt nog dan ze van zichzelf al zijn. Er valt licht op, het reflecteert. Weet je nog dat de zon zo scheen, dat overal licht vanaf kwam? Dit is zo’n licht. Zo’n licht van ver weg. Van: we zijn in Spanje, India, of een ander ver land. Wat doen ze dat toch knap! Die marketeers. Je ziet zo’n zakje en je denkt aan verre landen, aan mooi weer. Aan warm weer. Aan de dorst die dat oproept. En dan ligt daar zo’n fijn zakje, waar je thee van kan zetten. En je wordt er meteen blij van. Gek dat ik dat niet eerder heb gezien. En dan heb ik het alleen nog maar over die twee groene blaadjes. Met dat licht. Dan heb ik het nog niet eens over de halve sinaasappel. Kijk aan, daar heb je dat licht weer. Die weerschijn. Het spattende water. Water lest dorst. De sinaasappelhelft glimt alsof hij net doormidden is gesneden. Ik proef bijna de verse sinaasappel. Als je gewoon een partje loshaalt uit een sinaasappel, en dat partje in je mond neemt, krijg je dat gevoel nog niet. Dan zit daar dat velletje tussen. Nee, dan een schijfje dat overdwars van de sinaasappel gesneden is. Zo, dat het sap al meteen voorhanden is. Dat is pas lekker. Heerlijk sappig. Het water loopt mij in de mond. Hoe lang is het geleden dat ik zó een sinaasappel ervaren heb? Wat kun je toch veel ervaren door te kijken, voelen en ruiken aan zo’n klein theezakje.

Naschrift- De Vrije Werkkring
Zo nu en dan doe ik mee aan de Vrije Werkkring: een initiatief van Stan Lenssen. Een groep mensen die graag (beter willen leren) schrijven, en het leuk vinden dat samen te doen. We komen eens per twee maanden bij elkaar. Bovenstaand stukje tekst is een resultaat van een opdracht tijdens zo'n avond.

LINKS
De website met teksten van De Vrije Werkkring

Stilte

2011-12-14T04:21:00.000-08:00

Stilte
omdat ik te druk ben
Stilte
omdat stilte fijn is
Stilte
omdat er te veel te doen is
Stilte
omdat Douwe dood is

Stilte
omdat ik ziek ben
Stilte
omdat mijn kind ziek is
Stilte
omdat ik hard aan een offerte werk
Stilte
omdat ik met Sinterklaasgedichten bezig ben

Stilte
omdat ik lekker bij vrienden Sint vier
Stilte
omdat mijn kind weer ziek is
Stilte
omdat ik een boek lees
stilte
omdat ik pijn in mijn arm heb

Stilte
omdat ik lekker een weekend weg ben
Stilte
omdat ik uitslaap
Stilte
omdat ik naar een open coffee ben
Stilte
omdat er Frozen Planet op t.v. is

Stilte
om mijn kind met huiswerk te helpen
Stilte
om lekker te kunnen schilderen
Stilte
omdat ik mijn tijd zit te vermorsen
Stilte
omdat er stilte is.

Het hoeft niet stil te blijven.
Maar als het eenmaal stil is, dan blijft het stil.

Ouwe Douwe is er niet meer

2011-11-22T04:09:00.001-08:00

blauwedruifjes_2010_3665
Originally uploaded by corinnebekker

Douwe was niet oud. Maar ouder wordt hij niet. Het is heel verdrietig.

Douwe was een hele vriendelijke, lieve man. Ik kende hem nog maar kort. Plotseling overleden. Hij woonde kennelijk alleen. Hij kwam niet opdagen bij een aantal bijeenkomsten van Mensa, waar hij wel verwacht werd.

Internet is een raar fenomeen. Op facebook op zijn profiel pagina verschijnen afscheidsberichtjes. Velen gaan hem heel erg missen.

Na dagen van verdrietig weer (mist mist mist) schijnt wel de zon in volle glorie. wat ironisch.

De lente komt ook wel weer. Maar nu even niet.

Deze bloemen zijn voor jou, Douwe.

Wil jij sparren over fondsenwerving?

2011-11-16T03:04:00.000-08:00

Binnenkort begin ik met adviesgesprekken over filantropie en fondsenwerving, voor mensen die actief zijn bij (kleine) goede doelen en meer willen weten over fondsenwerving, met name bij vermogensfondsen.

En om te beginnen nodig ik uit: mijn collega's onder de Utrechtse ondernemers. Binnen het netwerk van ondernemers waar ik actief in ben, lopen toch verschillende ondernemers die ook actief zijn in een bestuur van een goede doelen stichting. Of ze zijn bezig om er een op te richten. En dan loop je tegen allerlei vragen aan. En waarom zelf het wiel uitvinden?

Bij Wijk in bedrijf Utrecht (WIBU) zijn flexplekken beschikbaar voor de klanten van WIBU, en er zijn ruimtes om gesprekken te voeren. Dus daar maak ik de komende tijd gebruik van. Gesprekken van een half uur zijn vooralsnog gratis. In ieder geval in november en december.

De gesprekken kunnen gaan over het oprichten van een stichting, wat komt er bij kijken? En over werven bij vermogensfondsen: hoe doe je dat? Welke hulpmiddelen zijn er? Belangrijk bij vermogensfondsen is het schrijven van een goede wervende brief. Waar moet die eigenlijk aan voldoen? Wil je een brief voorleggen voor advies? Dat kan ook.

Wel moet het gesprek in een half uur passen. Dat wil zeggen dat het niet zal lukken om al bovenstaande vragen te beantwoorden in een keer. En natuurlijk gaan we dat ook niet allemaal achter elkaar doen. Misschien als we er goed inzitten dat we er een halfuurtje aan plakken, als dat tijdstip nog niet bezet is. Dan gaat de teller natuurlijk wel lopen. Ga dan uit van 20 euro voor een half uur. Dan blijft het een relatief goedkope service.

Vanaf januari misschien ook op andere plaatsen in Nederland.

Dus, heb je een idee, maar woon je in een andere plaats? Nou, wellicht heb je ook een idee over een locatie waar zoiets mogelijk is en waar het aan zou kunnen slaan om vaker te doen. Als dat zo is, laat het vooral weten. Ik hoor het graag.

Bijvoorbeeld via het contactformulier op mijn website. Of hieronder onder 'reacties'. Voel je vrij.

En schroom niet. Ook als je zelf erg blij zou zijn met zo'n adviesgesprek. Kunnen we een relatief goedkope locatie vinden om dat te doen, zoals een vestiging van Seats2meet, en kun je meerdere gesprekspartners aandragen om achter elkaar over deze onderwerpen te praten, dan kan dat misschien wel tegen relatief lage kosten. Je begrijpt, buiten Utrecht zal het niet helemaal gratis zijn. Ik ga er natuurlijk niet op toeleggen, als ik naar een andere plaats reis.

Ik denk dat ik ook een aantal mensen uitnodig om in een groep ervaringen uit te wisselen. Nou, mogelijkheden genoeg. Laat me weten wat je vindt.

Wees er snel bij. Mijn agenda voor de eerste ochtend is al bijna vol.

LINK met meer informatie:
Oproep in de kalender van Wijk in Bedrijf

Gratis adviesgesprekken filantropie en fondsenwerving

2011-11-09T08:44:00.000-08:00

Binnenkort begin ik met adviesgesprekken over filantropie en fondsenwerving, voor mijn collega's onder de Utrechtse ondernemers om te beginnen. Binnen het netwerk van ondernemers waar ik in actief ben, lopen toch verschillende ondernemers die ook actief zijn in een bestuur van een goede doelen stichting. Of ze zijn bezig om er een op te richten.

Bij Wijk in bedrijf Utrecht zijn flexplekken beschikbaar voor de klanten van WIBU, en er zijn ruimtes om gesprekken te voeren. Dus daar maak ik de komende tijd gebruik van. Gesprekken van een half uur zijn vooralsnog gratis. In ieder geval in november en december.

De gesprekken kunnen gaan over het oprichten van een stichting, wat komt er bij kijken? En over werven bij vermogensfondsen: hoe doe je dat? Welke hulpmiddelen zijn er? Belangrijk bij vermogensfondsen is het schrijven van een goede wervende brief. Waar moet die eigenlijk aan voldoen? Wil je een brief voorleggen voor advies? Dat kan ook.

Wel moet het gesprek in een half uur passen. Dat wil zeggen dat het niet zal lukken om al bovenstaande vragen te beantwoorden in een keer. En natuurlijk gaan we dat ook niet allemaal achter elkaar doen. Misschien als we er goed inzitten dat we er een halfuurtje aan plakken, als dat tijdstip nog niet bezet is. Dan gaat de teller natuurlijk wel lopen. Ga dan uit van 20 euro voor een half uur. Dan blijft het een relatief goedkope service.

Vanaf januari misschien ook op andere plaatsen in Nederland.
Heb je een idee, maar woon je in een andere plaats? Nou, wellicht heb je ook een idee over een locatie waar zoiets mogelijk is en waar het aan zou kunnen slaan om vaker te doen. Als dat zo is, laat het vooral weten. Ik hoor het graag.

En schroom niet. Ook als je zelf erg blij zou zijn met zo'n adviesgesprek. Kunnen we een relatief goedkope locatie vinden om dat te doen, zoals een vestiging van Seats2meet, en kun je meerdere gesprekspartners aandragen om achter elkaar over deze onderwerpen te praten, dan kan dat misschien wel tegen relatief lage kosten.

Als er veel animo is, kan het zijn dat ik een aantal mensen uitnodig om in een groep ervaringen uit te wisselen. Nou, mogelijkheden genoeg.

Reacties zeer welkom!

Waar kan je de WIU kalender 2012 kopen?

2011-11-02T09:43:00.000-07:00

Inmiddels zijn de verkooppunten bekend. Zo is er een Bruna vestiging in Lunetten en een in Overvecht. En een verkooppunt in Leidsche Rijn. Wil je het precies weten, ga dan naar de website van de Waar in Utrecht kalender.

Hij is uit! De Waar in Utrecht kalender 2012.

2011-11-01T02:10:00.000-07:00

Afgelopen zaterdag gepresenteerd: de Waar in Utrecht kalender 2012. De derde alweer. Ik kon er niet bij zijn, ik was in Amsterdam. Jammer, jammer. Het was een gezellig feestje - hoor ik net - en er zijn alweer heel wat kalenders verkocht.

Het goede doel van dit jaar
Het goede doel van dit jaar is Stichting Jarige Job Utrecht. Jarige Job Utrecht maakt verjaardagen mogelijk voor kinderen van 4 t/m 12 jaar in de regio Utrecht wiens ouders afhankelijk zijn van de Voedselbank. Niet door geld te geven, maar door alle praktische zaken die van een verjaardag een feestdag maken te regelen. Jarige Job Utrecht verstrekt verjaardagsboxen aan de ouders van deze kinderen. Zo’n verjaardagsbox bevat een kado, versiering, taart, limonade, snoep en chips voor thuis en de traktatie voor op school.
En hoe heeft deze stichting er iets aan? Johan: "Van elke 2 verkochte Waar in Utrecht kalenders kopen we 1 kadootje voor in een Jarige Job verjaardagsbox!"

Trots!
Trots ben ik weer op alle mensen die meewerkten om er weer een mooi ding van te maken. Ik ga hem gauw bestellen op de website. Ik heb hem namelijk al een iemand beloofd.... Of nee, ik bel Johan, want ik heb nog wel een ideetje over verkooppunten. Ik weet dat Johan er weer heel druk mee is. Wat is dat toch een goede vent! We babbelen even over de mogelijkheden, hoe we winkels kunnen overtuigen dat het een goed idee is om de kalender te verkopen.

Fietskoerier doet belangeloos mee
Net als vorige keren wordt de kalender bezorgd door de Fietskoerier. Ook al zo'n goede club. Ze rijden door Utrecht om de kalenders kosteloos te bezorgen. Dat is een hele inspanning. Maar als ik het zo hoor doen de mannen van de Fietskoerier dat met veel plezier. Super. Dat mag ook wel eens gezegd.

Hebben hebben!
Wil jij ook een kalender? Wees er dan snel bij en ga naar de website van de Waar in Utrecht kalender 2012.

Of wacht je even tot ik zeker weet van die verkooppunten? Misschien is het wel bij jou om de hoek... Maar ja, dat kan zomaar even duren. Dus HUP, bestellen nu!

LINKS
Website van de Waar in Utrecht kalender
Twitteraccount: @Waarinutrecht

Blogposts
Blogpost over de eerste editie van de Waar in Utrecht kalender: soms wil je gewoon iets leuks doen!

Ik wil een nieuwe look

2011-10-06T05:08:00.000-07:00

Ik had mij voorgenomen om mijn weblog aan te passen voor 1 oktober.

Privé omstandigheden hebben mijn plan danig in de war gestuurd. Het is al 1 oktober geweest. En ik ga niet wachten tot 1 oktober 2012. Misschien zelfs niet tot 1 januari 2012.

Ik ben niet helemaal gelukkig met de foto op de achtergrond van mijn weblog. Ik heb zin om het maar weer heel rustig te maken. Veel wit. Alleen heb ik al eens eerder vrij plotseling besloten om mijn weblog aan te passen. En toen waren mijn oude instellingen weg.

Misschien dat het wel zomaar ineens op 13 oktober wordt. Of 13 november. Ik heb namelijk iets met het getal 13. Daarover in een apart blogpost.

Nog een paar dagen om erover te peinzen. En dan maar doen?

Mijn foto komt in de Waar in Utrecht kalender

2011-09-29T12:01:00.000-07:00

Nee, niet een foto van mijn gezicht...

Ik heb een paar foto's ingezonden van plekken in Utrecht en een daarvan komt in de WaarinUtrechtkalender van 2012. En hoewel dat vorig jaar ook zo was, lijkt het nu wel spannender nog dan toen. Ik kijk enorm uit naar het verschijnen van de kalender. Hij ziet er vast weer een tikje mooier uit dan vorig jaar.

Mijn foto is een foto van een schildering op een muur. En mooi uitgesneden ook. Maar ik kan de foto hier nog niet plaatsen. En niet verklappen wat het is, of waar ik het gefotografeerd heb. Want dat is de grap van de WaarinUtrechtkalender. Elke week een andere foto van een plek in Utrecht. Herken de foto van de week - en stuur je antwoord in. Uit de goede antwoorden wordt geloot om een winnaar. En de winnaar krijgt een prijs. Het eerste jaar was de prijs geleverd door de fotograaf; sinds vorig jaar is er elke week een boek, beschikbaar gesteld door de Bruna.

Het is waarschijnlijk wachten tot in augustus 2012, en dan maar zien wie die schildering herkent.

De kalender wordt op een aantal plekken in Utrecht verkocht. De opbrengst gaat naar een goed doel.

Het is en blijft een superleuk project. Dat nu al voor de derde keer op rij lukt, zonder subsidie. Maar met inzet van allemaal particulieren en een paar sponsoren.

Waar in Utrecht is die foto genomen?

2011-09-16T06:16:00.000-07:00

Dat is het hele idee van de WaarinUtrecht kalender. Herken de plek, en meld je antwoord via email of twitter. Het idee is ontstaan op twitter. Daarom word elke foto-inzender ook vermeld met twitteradres. En een kort verhaaltje over de foto. Een paar vrienden in 2010 elkaar foto's te tonen en uit tedagen om de plek te herkennen. Het werd al snel een door velen gevolgd en gespeeld spel.

Ook in 2012 is er weer een Waar in Utrecht kalender.

Tot 20 september kunnen er weer foto's ingediend worden door bewoners en bezoekers van Utrecht.

Ga naar de website van de Waar in Utrecht kalender, editie 2012.

BLOGPOSTS
Opbrengst WIU 2011
Waarom zou je de Waar in Utrecht kalender kopen?, bericht van 31 januari 2011

Toevalsontmoetingen

2011-09-14T02:16:00.000-07:00

Onder bloggers wordt gediscussieerd over de vraag of social media afleiden van het bloggen. Met name twitter is te veel, te snel, te vluchtig. Het is lastig een helder verhaal te schrijven binnen de grenzen die het format aan het microbloggen oplegt. 140karakters niet meer. Je kunt dat zien als een ultieme schrijfoefening, zoals sommige schrijvers. Maar voor velen wordt het gewoon zin na zin doorschrijven en aan elkaar plakken. Een rustig opgebouwd verhaal of betoog tref je dan ook zelden aan op twitter. Veel snelle gedachten. En natuurlijk verwijzingen naar betogen. Maar leidt dat niet teveel af van het bloggen, en het gesprek dat daar kan gebeuren?
(Althans zo heb ik de vraag begrepen van de #blogpraat van afgelopen maandag. Ik zeg het eerlijk, ik zag alleen even snel in het voorbijgaan de aankondiging.)

Bij de koffieautomaat
Zelf vind ik twitter een leuk medium om even te kijken, even te zien of er leuke of interessante zaken worden gemeld. Even pauze tussen het werk door. daarom noem ik het wel eens mijn online koffiemachine. Als zelfstandige die thuiswerkt, heb je niet het sociale en toevallige moment van iemand treffen bij de koffiemachine. Wat je wel hebt, is rust en je eigen regelmaat. Heel prettig vind ik dat.

Toevalstreffen
Het toevallig iemand treffen is heel leuk op twitter. Je volgt een aantal mensen. Zij volgen weer andere. Soms wordt er een bericht doorgestuurd (geretweet). Als dat aardig klinkt, dan ga je die persoon volgen.

Zo tweette van de week twee mensen afzonderlijk van elkaar beelden van dans, de een omdat de muziek haar interesseerde. De ander vanuit een belangstelling voor die dans. En zo ontdekte ik twee mensen met wie ik interessegebieden deel. Erg leuk.

Gesprek
Zo ontstond een gesprek over #muziekvandedag (en over dans) met @Lousjekousje en @ardispark. Zij hebben vooral affiniteit met muziek. Ook zag ik toevallig een verwijzing naar een behoorlijk oud filmpje met de Hexentanz van Mary Wigman, een van de mensen die aan de oorsprong stond van de moderne dans, in ieder geval de Europese stroming. En zo ontstond een gesprek met @lodrorigdzin, een antropoloog met interesse voor social media (waarom volg ik hem ook weer?). Die kennelijk ook interesse heeft in moderne dans. Leuk.

Nog meer toeval
Dubbel grappig vind ik. Omdat de uitwisseling met @Lousjekoesje en @ardispark begon op dag 1, en een vervolg kreeg op dag 2. Ik vond op dag 1 al snel dat ik niet te ver mocht afdwalen van mijn bezigheden. Even, ok. Maar Youtube filmpjes hebben iets heel leuks... je ziet meteen nog zoveel meer mogelijke filmpjes. En na een videofilmpje over moderne dans, lagen vele mogelijkheden open. Na een paar scenes uit klassieke balletten, kon ik toch niet nalaten om te zoeken naar Martha Graham. En daar kwamen zoveel mogelijkheden te voorschijn. Waaronder Mary Wigman. Die heb ik expres laten liggen. Om er vandaag dan weer aan herinnerd te worden. Door @lodrorigdzin. Grappig.

Dwalen
Ik dwaalde even over internet. Gelukkig is het geen echte werkdag. Dwalen mag op een dag dat ik mij voor heb genomen om vrij te hebben. Begin met Pilates. Dan even mail (dat weer wel). En even dwalen.

Fondsenwerven in kleur

2011-09-11T00:59:00.000-07:00

Waarom zou ik nou inspiratie zoeken, door te gaan schilderen? Of naar een kunstwerk te bekijken op een pijler van een groot viaduct, en materiaal te zoeken langs de kant van de Lek en naar staalkronkels te uren (zie bijgaande foto)? Zou dat nou werken, dat geschilder, en geknoei met zand en water? Dat vraag je je vast af na lezing van voorgaande blogpost. Natuurlijk, het levert inspiratie om te tekenen en te schilderen. Om te spelen met kleuren en materialen. Allemaal leuk. Maar wat heb ik daar aan als ik maandag weer aan het werk ga? Als fondsenwerver.

Inderdaad heeft al die kleur weinig met mijn dagelijks werk te maken. Ik kan geen tekening opsturen aan een klant (hoewel?). Ook stuur ik mijn tekeningen niet op aan vermogensfondsen. Mijn tekening helpt niet direct bij het opstellen van een financieringsaanvraag. Maar wel indirect.

Frisse wind
Wat het wel doet, in mijn beleving, is een frisse wind laten waaien door mijn hoofd. Ik ben even helemaal ergens anders. En dan vallen soms dingen waar je op aan het puzzelen bent, ineens op zijn plaats. Of als het lastige dingen zijn, valt het misschien niet helemaal goed op zijn plaats, maar komen nieuwe ideeën naar voren. En voel ik mij vrijer om nieuwe opties uit te proberen.

Objectief omschrijven
Kijk ik even terug naar details van de workshop zomerzwerf, dan vind ik wel een onderdeel dat nog directer van invloed is op mijn werk. Deel van mijn werk bestaat uit het schrijven van wervende teksten: om te beginnen wervende brieven. Brieven waarin het doel waarvoor geld gezocht wordt, goed omschreven moet worden. Tijdens de workshop hebben we geoefend met zo objectief mogelijk omschrijven van wat je ziet. Omschrijven in detail wat je ziet, hoort, ruikt. Dat maakt dat je speurt naar woorden die passen bij wat je ziet.

Onderhoudsbeurt
Ik zie het als een onderhoudsbeurtje voor het schrijfwerk dat ik doe. Op zeker moment heb je een aantal mooie frases bedacht en die werken. Ze zijn goed genoeg. Maar soms moet je weer op zoek naar alternatieven. Misschien dat de gemiddelde lezer het nog steeds een mooie brief zou vinden. En dat is het ook nog steeds. Dus bij gebrek aan tijd of inspiratie, gaan die bekende zinnen gewoon weer in zo'n brief.

Het goede doel omschrijven
Maar als ik denk aan de mensen die bedelbrieven lezen, dan willen die ook wel eens wat anders lezen. Liefst kort en bondig. En sprankelend. Waarom het draait bij het goede doel, moet in een paar zinnen duidelijk zijn. Dat op papier krijgen, vraagt natuurlijk dat je veel van je doel weet. Zodat je de kern op kan schrijven. Maar het is goed, om te zoeken naar iets wat aanspreekt.

Passie en verhalen
Wat aanspreekt is bij voorbeeld iemand passie. Als je er in slaagt om een initiatiefnemer, medewerker, bestuurslid te laten vertellen waarom hij of zij zich inspant voor dat goede doel. Of een verhaal dat laat zien dat de bijdrage aan het doel ook echt zoden aan de dijk zet. Het kan zijn dat iemand je vertelt hoe hij op reis in Afrika getroffen werd door de blik van één speciaal kind, dat hulp nodig had. En hoe datzelfde kind er nu beter aan toe is.

Citaten
In een gesprek over iemands passie stuit je soms op een mooie uitspraak. En die kun je gebruiken als citaat, waaruit blijkt dat de mensen die werken voor het goede doel ook echt er op uit zijn alles eraan te doen om ...

Goed plan, planning en haalbaarheid niet vergeten
Ik leg nu even de nadruk op de passie en de verhalen. Het is goed die mooi in beeld te brengen en goed te verwoorden. Maar met alleen passie kom je er natuurlijk niet in fondsenwerving. Er moet ook die kant van het object omschrijven zijn. En bij fondsenwerven bij grote fondsen, bij het vinden van een financier voor een onderneming, heeft dat zelfs een vrij vast format (respectievelijk projectplan en ondernemingsplan). Het is echter mijn overtuiging dat in dat soort goede projectomschrijvingen een stuk passie en ambitie mag doorklinken; terwijl daar zelden expliciet om gevraagd wordt. De beoordelaar van je plan heeft er echter wel degelijk iets aan. Vandaar dat ik het gesprek over de passie van de medewerker belangrijk vind.

Oren en ogen open
Voor dat soort gesprek heb je een open oor nodig voor wat mensen je vertellen, een oog voor wat er gaande is in een organisatie. Voor dat soort werk heb je een palet aan woorden nodig om die verhalen te vertellen. En dat palet geeft mij de mogelijkheid om een verhaal kleur -en geur- te geven, spannend te maken. Dat vermogen heb ik weer een beetje opgefrist. En ook natuurlijk door daar weer over te schrijven.

BLOGPOSTS
Vorige blogpost over de Zomerzwerf inspiratie
Over een goed plan

Zomerzwerf inspiratie

2011-09-09T14:59:00.000-07:00

Inspiratie voor je werk vind je soms juist door heel iets anders te gaan doen dan waar je dagelijks mee bezig bent. Door afstand te nemen, rust te creëren, of juist door je brein op een heel andere manier te prikkelen.

Zomerzwerf
Vorig weekend heb ik een weekendworkshop zomerzwerfkunst gedaan bij Mieke Simons van Knockart in Vianen. Het was een heerlijk weekend, ook al was het zomerse ervan niet makkelijk te herkennen. In veel beschrijvingen van de zomerzwerfdagen die Mieke organiseerde afgelopen 3 jaar las je, en op foto's zag je, mensen in de zon, op blote voeten in het water staand, met zonnebrillen op (of is dat mijn fantasie...?). Hoe het ook zij, er was een klein beetje zon - en veel 'weer' (zoals sommige weermannen van de t.v. dat zo mooi kunnen zeggen). Weer waar je wat bij beleeft.

Wind
Onze zomerzwerf was avontuurlijk te noemen, het begon met koffie in de ochtendzon en een stevige bries. Gaandeweg werd het meer bewolkt en nat. Maar met ons vijven (zaterdag) en vieren (zondag) maakten we er van wat van. De wind bulderde in onze oren af en toe. Maar schilderen zouden we. En dat deden we. En de tweede dag zouden we materiaal gaan jutten langs de Lek. Gewapend met regenjas (tja) en boodschappentas (voor het materiaal), liepen we langs het water op zoek naar natuurlijke materialen, of rommel, wat maar interessant leek.

Materiekunst
Nou materiaal genoeg te vinden langs het water. Ik had helaas de eerste dag geen camera bij mij. Want die dag vonden we kleipakketten, in verschillende kleuren. En daarmee heb ik veel plezier gehad, en mooi werk gemaakt. Op dag twee was het natter en winderiger, maar toch regelmatig lekker zonnetje. En dan vind je wel wat.

Te zwaar?
De interessantste dingen lieten zich niet meenemen, maar wel fotograferen. Zoals deze kronkels van staal. En een zeer verweerde tros. Wat wel meekwam, bleek uiteindelijk toch moeilijk te verwerken in een kunstwerk.

Mijn inspiratie
En waarom was het nou zo inspirerend? Vanwege de mensen die niet voor wat regen en wind opzij gingen. En zich prettig gestoord uitleefden met zotte materialen, schilderden met klei, verf lieten uitlopen door hun werk in het water te leggen en meer van dat soort experimenten. Het experimenteren was lekker. Het gooien met zand en verf en water. Ik heb mij prima vermaakt; en ook nog wat geleerd.

Observeren
We deden bijvoorbeeld een oefening waarbij we een van de gevonden objecten moesten kiezen en er over vertellen alsof je op de radio was. En dan heel precies omschrijven wat je ziet. Zonder interpretatie. Gewoon wat je ziet. Welke vormen? En dan vertellen hoe het voelt, hoe het ruikt. Iedereen had een spannend object. Soms wisten we niet eens wat het was. Door zo precies te kijken, verandert je blik op de wereld. Je ziet meer details. Patronen trekken meer de aandacht. De fijne randjes van het gebladerte, van golven, van veertjes, blaadjes, en de details van een afgerukte vleugel... springen meer in het oog.

Kleur
En het grappig was, dat al die kleur toch iets met je doet. De eerste dag zelf trok het blauwzwart van de verf enorm aan mij. Vette klodders verf moesten op het papier. En die indrukken van de dag, onder andere van de verf, bleven een beetje in mijn hoofd plakken. Zo zeer dat ik een paar dagen later droomde van inkt die over een vlieger stroomde (zo beeldend droom ik zelden momenteel). Interessant effect.

En kleur was waar ik naar op zoek was, de reden waarom ik de workshop ging doen. Ik werd niet teleurgesteld. Integendeel. Het was heel inspirerend.

LINKS
Mijn mooiste schildering en Knockart
Knockart folder o.a. de zomerzwerf

Blogpraat : stijl en taalgebruik

2011-08-31T00:54:00.000-07:00

Op je blog ben je soms hardop aan het nadenken. Maar er zijn grenzen. Niet alles hoeft de wereld in gestuurd … Of toch wel?

Maandagavond was er een leuke uitwisseling tijdens de blogpraat. Voor wie het niet kent, dat is een vast uurtje op de maandagavond dat mensen op twitter ideeën uitwisselen over bloggen. Door het gebruik van de hashtag #blogpraat in het bericht op te nemen, kan iedereen elkaars ideeën volgen (en andere twitterberichten uitfilteren).
De blogpraat ging deze keer over stijl, taalgebruik en het verbeteren van je blog. Het riep zoveel ideeën op dat ik die dan maar in een associatieve stroom achter elkaar heb gezet. En nu is de vraag, blijft dat nog leesbaar voor anderen…. Deze blogpost is qua stijl dan ook vanaf dit punt anders dan anders…

#blogpraat
– wat vind je goed en wat ergerlijk aan andermans blog ? – moet het in correct Nederlands? - vind je interpunctie belangrijk (hoofdletters, punten, komma’s)? – moet het volgens een vaste stijl, of is dat juist niet goed? – zijn taalfouten erg? laat je je stukken nalezen op taalfouten? – is er een goede lengte waar je je aan houdt? (iemand schreef altijd 400 woorden als maximum; anderen vonden dat het vrijer of helemaal vrij kon zijn) – heb je eisen aan lengte van alinea’s? - sommigen stoorden zich alweer aan die al te korte ‘internetalinea’s” - hangt de stijl samen met het doel van je blog, maak je gebruik van ‘verhalen’, van ‘story telling regels’ , et cetera. Zo kwamen zo’n zes hoofdthema’s naar voren. Het gesprek werd gemodereerd door Elja1op1, vooral door elke 10 minuten een nieuwe vraag te opperen, en af en toe op iemand te reageren, en alle lijnen te verzamelen en er een link over te plaatsen naar de vindplaats van een ‘verslag’ (zij noemde het niet zo; ik bedoel : een verzameling tweets).

Wat vooral zo leuk is, er borrelen zoveel ideeën op tijdens zo’n blogpraat. Je kunt vervolgens nog een hele tijd doorredeneren; en een enkeling doet dat ook. Ik merk dat ik na een uur wel verzadigd ben, en moet gaan afbouwen. Ik raak in een hogere versnelling, die je op zeker moment moet stoppen. Dan is niet niet functioneel meer, gaat het zijn gang, komt er zoveel opborrelen, dat je er toch niet meer functioneel mee om kan gaan. Toch is er dan een sterke drang om er mee door te gaan. Of in mijn geval gisteren - ik werd tussendoor ergens op gewezen – ging even bellen – en vervolgens wilde ik het wel afbouwen, nog even nakijken en dan begint het stromen opnieuw. Je zit gauw een extra uur door te lezen, om dan af te dwalen naar de wat brokkeliger hoofdstroom op twitter. Die niet meer werkt (iemand suggereerde dat ook Mariëlle van Rijn aka Jelvanrijn); daar spraken we even over. Toen vond ik het wel genoeg geweest.

Ik maakte zelf een zijsprong door iets over marketing als doel van je blog te zeggen… Ik voelde me echt aan het denken gezet – door mijn eigen zijsprong – ik dacht ooit het marketing middel kon zijn – maar twijfel nu – maar hoe goed heb ik daarover nagedacht? – als je een goed stuk schrijft, dan spreekt dat toch in je voordeel, zei iemand – ik heb echter de neiging om mezelf te verwijt dat ik intuïtief mijn gang ga, terwijl ik regelmatig dingen aankondig en die dan niet doe – ik raak van die weg af – is dat erg, is dat niet erg? – is het erg om het wel aan te kondigen en dan niet te doen? – is het erg om zo intuïtief te werk te gaan? – ik zie het bij Karin Ramaker – die gaat alle kanten op – en er ontstaan lijnen en er stroomt van alles – daardoor ga ik haar interessant en aardig vinden – daardoor wil ik haar blijven lezen omdat het puur n direct is – daarom zie ik haar als een voorbeeld – alleen zit ik nog te dubben of ik zo door zal gaan als het was – of ik vaste tijden moet kiezen – bijvoorbeeld een vaste dag voor een vast zakelijk blog? – of is het dan beter om sommige dagen mijn gang te gaan op mijn bestaande blog en sommige dagen *heel af en toe* een beter doordacht stuk te schrijven – en dat zet ik dan op een apart blog - én op dit blog – want het is wel een deel van mij – en wie dan alleen de strakke, doorwrochte stukken wil lezen, die gaat naar het zakelijker blog – en wie lekker wil meelezen met het wegdrijvende, intuïtiever het-komt-zoals-het-komt-blog, die leest lekker daar mee.

Nou?
Wat vind jij ervan?

PS Ook Karin Ramaker (@metkcom) schreef een post over deze blogpraat; je vindt die via de link hieronder.

LINKS
Karin Ramaker: blogtips en de blogpraat
Ik zette ooit blogposts op de rol onder elkaar - en hield mij er volledig aan.
Maar toen ik blogposts die er aan komen schreef - vond ik dat allemaal goede ideeën, maar ik ben er nog nauwelijks aan toe gekomen.
Toen ik over 'blogposts to come' schreef - hield ik mij er ook niet aan.

op zoek naar inspiratie?

2011-08-07T01:24:00.000-07:00

Het is nog vakantie, en ik schrijf nu alleen heel sporadisch op mijn weblog.

Net twee weken Oostenrijk achter de rug. Veel regen, geluier, excursies, een enkele korte wandeling, een wandeling op hoogte en de lift terug gemist (aaaaargh, 1200 meter dalen is echt niet fijn als niet getraind bent). Het meer van Zell am See gezien in alle schakeringen vanuit ons appartement (zon, nevels, wolken erboven, stromende regen).

Zijn we uitgerust? Ja. Hebben we gedaan wat we hoopten? Nee. Maar die kans komt vast nog wel. Al was het maar omdat ik nog een week heb waarin ik vrij ben. Om in huis te ruimen. En om de inspiratie voor nieuwe projecten op gang te brengen.

Nu de vakantiewas gedaan is, is er tijd om andere dingen te doen. Net las ik het weblog van Mieke Simons, over inspiratie. Wat te doen als je inspiratie zoekt voor iets.

INSPIRATIETIP 1: Lekker aanmodderen/aanrommelen.

Dat herken ik erg. Toen ik in juni een schilderworkshop deed, kwam ik pas tot iets na een eerste aanrommelschildering. Even iets wegwerken, de neiging om figuatief te willen zijn, in mijn geval (een verhaaltje van Tolkien geschilderd). En op gang komen.
(Nu heb ik echt zin om weer eens te schilderen.)

Het werkt overigens ook als je wilt schrijven. Niet bang zijn. Begin maar gewoon met schrijven. Geeft niet als er niet direct iets verschrikkelijk wereldschokkend inspirerends komt. Eerst maar wat woorden laten stromen uit je pen of uit je toetsenbord. Je ziet vanzelf of het ergens heen gaat. Niet direct gaan verbeteren, lekker schrijven. Je kunt altijd later redigeren, srtuctureren, schrappen. (Die tip ken ik ook van de schrijfclub van Vrije Werkers, overigens).

TIP 2: Vraag aan anderen (om tips).
Grappig, dat ze dat ook meteen in praktijk bracht. Ze vroeg via Twitter wat anderen inspireerde. En zo kreeg ze allerlei reacties die haar weer inspireerden. Ja, durf te vragen! Dat kan enorm goed helpen. Er zijn zoveel mensen die graag iets willen delen. Niet alleen op twitter (al leeft het daar wel sterk). Wie zal ik eens vragen? wat zal ik eens doen?

Ik ga in ieder geval nog een keer schilderen. Lekker met verf knoeien, smeren, mengen, kleuren inademen, opsnuiven, tot mij door laten dringen. En dan maar kijken wat er opborrelt. En wie weet een keer een workshop bij Mieke....

Voor wie er nog meer inspiratietips zoekt voor zichzelf: laat ik intussen Mieke zelf maar aan het woord laten. Zie de link hieronder.

LINKS
Hier vind je Mieke Simons' weblog: http://www.knockart.nu/Blog/blog.html
Uit Miekes weblog: Sigrid van Iersels 100+ inspiratie tips
Wat ik ook altijd met plezier lees: tweets en het weblog van Karin Ramaker
Vrijewerker site van Stan Lenssen - over vrije werkkringen (schrijfgroepen)

The power of words

2011-07-06T03:24:00.000-07:00

Fondsen werven is soms de juiste woorden vinden om mensen tot geven aan te zetten.
Dit filmpje is erg mooi. Of het echt zo werkt....?

http://www.youtube.com/watch?v=Hzgzim5m7oU

1000 stappen en meer - voor hoogbegaafdheid

2011-06-06T01:25:00.000-07:00

Gisteren was ik bij een bijeenkomst van ondernemers binnen de vereniging Mensa Nederland. Mensa is een vereniging van mensen met een hoge algemene intelligentie (de bovenste 2%, zeg maar). Daarbij zitten behoorlijk wat mensen die graag als zelfstandig ondernemer werken. En een deel van hen doet mee aan een netwerk van ondernemers binnen Mensa (genaamd de Big Biz).

Lopen voor hoogbegaafdheid
We hadden bezoek: Willem Wind. Al 20 jaar een voorvechter voor mensen met HB. Voor passend onderwijs. Maar hij is daarbij, naar zijn zeggen, al tegen heel wat blokkades opgelopen, en tegen vooroordelen en misvattingen.

Hij is onlangs begonnen aan een wandeling voor hoogbegaafdheid. Hij is op 1 mei gestart op het drielandenpunt in Vaals, en wandelt sindsdien door Nederland om positieve aandacht te vragen voor hoogbegaafdheid. Opdat er meer kennis is over hoogbegaafdheid, meer respect, meer ondersteuning (waar nodig), passend onderwijs.

Je kunt daarover lezen op zijn website lopenvoorhoogbegaafdheid.nl. Ook kun je hem volgen op Twitter, zijn alias is @hoogbegaafde .

Te weinig kennis, te veel vooroordelen
Zijn verhaal is dat er te weinig kennis over hoogbegaafdheid in Nederland is, zeker bij scholen. Er zijn te veel vooroordelen. En om die reden krijgen hoogbegaafde kinderen vaak niet het juiste aanbod. Het passende aanbod is nodig om succes te kunnen hebben in het onderwijs. Succesvol zijn is namelijk niet voor iedere hoogbegaafde weggelegd. Dat is voor sommige mensen een eye-opener, maar het is echt waar. Een groot deel van de begaafde en hoogbegaafde kinderen redt zich prima in het bestaande onderwijs. Een ander deel niet, soms worden ze erg ongelukkig, of ze leven zich uit in negatief gedrag. Allebei ongewenst, allebei in het nadeel van het kind zelf, en bovenal: niet nodig.

Willem wandelt door Nederland. Hij doet in elke plaats zijn best aandacht te vragen, praat met burgemeesters, wandelt binnen bij 'de zorg', bij scholen, en wie maar iets van hem horen wil. Hij bezoekt scholen die hun best doen passend onderwijs aan te bieden, o.a. de zogenaamde "Leonardoscholen". Van al die gesprekken zet hij verslagen op zijn website. En wie mee wil wandelen, is welkom.

Te weinig voorbeelden...
Een van zijn ideeën: er zijn te weinig voorbeeld-hoogbegaafden. Ze moeten maar uit de kast komen. Dat is nog wat ongewoon. Lidmaatschap van Vereniging Mensa Nederland, dat zet ook vrijwel niemand op zijn of haar c.v. in dit landje van steek-je-kop-niet-boven-het-maaiveld-uit.

... dus samen op de foto, en uit de kast!
Ter plekke bedachten we dat we wel met Willem op de foto konden. "Laat maar zien, zet maar op je website, Willem." Gewoon een groepje Mensa leden, gewone mensen met een buitengewone intelligentie. En volgende week is de jaarlijkse gezellige en interessante ledenbijeenkomst (een 'annual gathering' in de internationale mensataal). Daar proberen we het gewoon weer. Willem op de foto met wie maar wil.

We zijn er. We zijn met velen (2% van 16 miljoen is ruim driehonderd duizend). We hebben dat ene element gemeen: hoge algemene intelligentie. En verder zijn we ook erg verschillend. De een is goed in muziek, de ander in schrijven, weer een ander in lesgeven over mindmaps, enzovoorts.

hoogbegaafd en toch ongelukkig?
Sommigen van ons denken zo snel dat ze zich snel vervelen. Op school leidt dat tot een naar gevoel (schiet eens op juf; wat is het hier saai!), en ook op het werk (na een tot anderhalf jaar weten we het wel met de standaardtaken, en wanneer komt die uitdagende opdracht nou?). Als je ze de kans geeft iets goeds te doen met dat snellere brein, worden ze gelukkiger én productiever.

Komt het door het beelddenken?
Velen denken meer in beelden, en kunnen daardoor hun ideeën niet makkelijk voor het voetlicht brengen (lastig als je collega's of medeleerlingen van een goed plan wilt doordringen). Lastig voor de aansluiting vooral. Jammer als een goed idee niet opgepikt wordt. Jammer als je het gevoel krijgt er niet bij te horen. Vervelend voor de toehoorder ook: "Waar heb je het in godsnaam over?". Het is goed als beide kanten hun best doen de ander beter te begrijpen.

Het is goed als leerkrachten iets meer ervan snappen. Het is goed als personeelsmanagers er meer van snappen. Ik ben benieuwd hoeveel Willem op dat gebied gaat bereiken. Bijzonder is het alvast wel.

Wandel ze, Willem!

PS. Er zijn nog wel een aantal kenmerken die vele HB-ers gemeen hebben, zie bijvoorbeeld het lijstje op de website van mensa: www.mensa.nl

BLOGPOSTS en LINKS
www.mensa.nl
lopenvoorhoogbegaafdheid.nl
Waarom intelligentie verborgen houden?

Werk voor het Universiteitsmuseum

2011-06-04T04:02:00.001-07:00

Ik werk al enige tijd voor twee goede doelen - relatief onbekende goede doelen - die zich inzetten voor kinderen en onderwijs. De één werkt voor kinderen in Ghana. De ander werkt voor kinderen in Nederland.

Onlangs ben ik ook gestart aan een opdracht voor het Universiteitsmuseum. Ook hier is er een link met kinderen. Het museum ziet als belangrijkste doelgroep voor het museum: ouders met kinderen. In het museum wordt wetenschap zichtbaar gemaakt op een manier dat kinderen het kunnen snappen. Er zijn rondleidingen voor scholen. En er worden bovendien speciale lessen ontwikkeld die een school - voorafgaand aan het bezoek aan het museum - kan geven.

Ik ben heel blij met deze opdracht. Het gaat om het vinden van fondsen en sponsors voor een wisseltentoonstelling die van start moet gaan september 2012. Het onderwerp is interessant; de werktitel is 'spelregels voor vrede'. En wat het onder meer zo leuk maakt: er wordt gewerkt aan het plan van de tentoonstelling met verschillende wetenschappers, uit verschillende hoeken van de wetenschap. Juristen, sociaal-wetenschappers, geschiedenis en filosofie. Dat proces van samen denken welke onderwerpen er aan bod moeten komen, en hoe dat in beeld gaat komen, is zeer inspirerend.

De komende maand ben ik dus heel hard bezig aanvragen aan geschikte vermogensfondsen in elkaar te zetten. En mij weer een beetje aan het verdiepen in de wereld van de wetenschappen. Een beetje terug naar waar ik vandaan kom, de universiteit. En op een manier die bijzonder verrassend is. Het proces wordt namelijk geleid door mensen van een ontwerpbureau. Die interactie tussen ontwerp - wetenschappen - museum is erg leuk. Overigens, interdisciplinair werk in de wetenschap, wat hier tussen neus en lippen wordt gedaan, is over het algemeen moeilijk, het vergt behoorlijk wat investeren om elkaars wetenschapsterrein te leren kennen. En ook dat gebeurt hier. Onderling samenwerken tussen wetenschapsdisciplines is een uitdaging die je leuk moet vinden, om er de inzet voor op te kunnen brengen.

Hier is het ook nog eens samenwerken om een voor bezoekers begrijpelijke tentoonstelling te maken. Dat is een extra stap weg van het theoretische, of de nuances, waar je als wetenschapper graag aan werkt. En hier is het zoeken naar evenwicht tussen nuances enerzijds, en een overzichtelijk verhaal brengen. Het ziet er naar uit dat dat heel goed gaat lukken.

Het verhaal is nog niet af. Het is ook nog een beetje geheim. Het ligt klaar om verteld te worden als de tijd daar is. Een beetje zoals een verhaal dat met flessepost onderweg is. Dat kan even duren voor het aankomt. Maar uiteindelijk bereikt het de bestemming. En dan is het verhaal beschikbaar.

Het wordt wel even lekker doorwerken de komende weken. Ik ben er blij mee.

Bookcrossing uitdagingen

2011-06-04T02:48:00.001-07:00

Een van mijn hobby's is bookcrossen. In het kort: alle boeken die je toch niet meer leest, geef je door aan anderen. Er is een online instrument om je boek te registreren, en daarmee heb je de mogelijkheid om terug te zien waar je boek blijft. Soms hoor je er nooit meer over, maar soms krijg je reactie op reactie.

Je laat de boeken los, 'loslaten' of 'releasen' in het taaltje van bookcrossers. Je kunt in het 'wild loslaten': dan leg je ze ergens op een openbare plek, zo dat een ander ze kan vinden. Je kunt ook gericht (of gestuurd) loslaten: iemand van wie je weet dat die het boek wil lezen, geef of stuur je het boek. En daarbij zijn er ook allerlei aanleidingen om te sturen, zoals bij de woordpuzzels die bookcrossers met elkaar spelen, online.

Afgelopen jaar deed ik mee aan de uitdaging om in 52 plaatsen een boek los te laten. Ik haalde de 52 voor geen meter. Zoals je kunt zien aan de laatste blogpost over die uitdaging op mijn bookcrossers blog kwam ik niet verder dan 29 verschillende plaatsen: http://crossercorinne.blogspot.com/2010/11/29-wild-release-amsterdam.html.

Ik had geen rekening gehouden met het feit dat het niet prettig boeken loslaten is in de wintermaanden. In ieder geval vind ik het geen maand om een boek op een openbare plek neer te leggen, terwijl het miezert, vroeg donkert en de kans dat er iemand langs komt en lang genoeg blijft staan om het boek mee te nemen. En dat vind ik dan voor de meeste boeken wel zonde. Ik weet nu de lente- en zomermaanden zijn de beste bookcrossing maanden. Daar moet je het van hebben.

Natuurlijk speelde ook mijn eigen drukte mee. Ik heb rond de zomer enkele maanden hard gewerkt om een project van de grond te krijgen samen met een vriendin, maar we konden het niet eens worden over de manier van samenwerken. We zaten gewoon niet zo op hetzelfde spoor. Als tegenwicht (tegen die periode waar niks uitkwam) ging ik in de maanden november en december even heeeeel hard werken. Na een tip van een kennis dat Wikimedia Nederland een fondsenwerver zocht, heb ik snel gereageerd. En na een goed gesprek, kwamen we overeen dat ik twee maanden aan de 'year end fundraiser ' ging meewerken. Dat werd op zichzelf een leuke ervaring - en een groot succes voor de internationale campagne (16 miljoen dollar opgehaald in ruim een maand!). Maar voor mij was het even intensief - ook vaak 's avonds wat werken. En daarmee ook weinig tijd voor het bookcrossing gebeuren.

Dit jaar ben ik ook hard aan het werk. Maar met de lente begint het rond het bookcrossen weer te kriebelen. Zo nu en dan is er een beetje tijd. Een van de ouwe getrouwen van het bookcrossen stelt vele dozen boeken beschikbaar. Ik krijg een doos kinderboeken. Wauw. Maar die moeten natuurlijk niet bij mij blijven staan.

En is er weer een uitdaging. Deze maand is er de voornamen uitdaging: laat zoveel mogelijk boeken los met een voornaam in de titel. Allemaal leuk om bookcrossing op de kaart te zetten. En meer boeken een nieuwe eigenaar te geven. Ik kan het niet laten, ik doe er ook een paar.

Zie hier:
#1 Tom, ofwel 'De hut van oom Tom': http://www.bookcrossing.com/journal/9895075
#2 Frans, ofwel 'De avonturen van Frans Rafeltje':
http://www.bookcrossing.com/journal/9895052/

beiden in Park Transwijk, op donderdag 2 juni (Hemelvaart), prachtig weer dus die worden wel gevonden.

#3 Julia, ofwel 'Julia. De roman van een actrice', losgelaten in theater Kikker: http://www.bookcrossing.com/journal/8287679/

Binnenkort Annie (over een musical), Nesrin, nog een Tom, Dik, Matthijs (Mooimuziek), Pietje, Petra en Katrijne. Om maar een paar voorbeelden te noemen. Tenzij er natuurlijk te veel werk te doen is...

8 lessons for online fundraising - my 101fundraising blogpost

2011-05-16T07:25:00.000-07:00

Enkele weken geleden publiceerde het 101fundraising crowdblog (= gezamenlijke weblog van verschillende fondsenwervers) onderstaand stuk van mijn hand. Na een week of zes mag het hier toch ook wel geplaatst worden.

8 lessons for online fundraising

Lessons from the Wikipedia year end fundraiser
We have read a few blog posts so far, in which the issue was raised whether online fundraising is just a hype. Some remarks were quite skeptical. In this blog post I want to tell the story of one major online fundraising success: the 2010 Wikimedia campaign. What lessons can be learned from this success about requirements for online fundraising success?

Wikipedia , Wikimedia Foundation and why fundraising?
Wikipedia is one of the best used websites in the world (and it is, it is in the top 5 of best used websites). As we speak Wikipedia contains over 3,5 million articles in English. There are many other language Wikipedia’s. It is mainly written and edited by volunteers. Volunteers come to Wikipedia to write lemmas and edit others, on their own time. It is this element of Wikipedia that I find interesting, that it is a largely volunteer based organization.

Wikipedia is supported financially by the Wikimedia Foundation. The Wikimedia Foundation receives private donations, sometimes large gifts and grants. From time to time it runs a major fundraising campaign online. It is recognized by the American tax department as a non-profit organization. It has been campaigning online in recent years , especially at the year end, and with success.

The Foundation states as its mission:
“to empower and engage people around the world to collect and develop educational content under a free license or in the public domain, and to disseminate it effectively and globally.” [1]

The Foundation was started with a view to raising money to keep Wikipedia up, allow it to grow, and to add other projects. All fundraising results go into these projects, of which most are meant to be in the general interest.

The service may be freely available (for anyone who can go online), but cannot be run without cost. For instance, there are servers around the world ensuring easy access to the website. Apart from that there is a small paid staff of Wikimedia Foundation ( 54 people in November 2010).

The community – a special volunteer work force, working in a high tech environment
Wikipedia is maintained largely by unpaid, well-informed volunteers. This makes Wikipedia a special organization. Maybe the type of volunteer is the most important reason. To my mind at least, what is very important is that many volunteers are actively involved in Wikipedia as a social movement. They are committed to the idea of freely available information. For this reason they are part of it anyway, and many are willing to make the extra effort for making the year end fundraiser work. Wikipedia is not just a fountain of information, for many it is part of their daily lives. They spend a lot of time on it, to make it grow, and to make work on improving the quality of the encyclopedia.

In the years behind us a kind of procedure has developed in which local ‘wikipedians’ (as Wikipedia volunteers are sometimes called) will help out on all kinds of issues around Wikipedia. There is a structure (hardware and software ) and procedure for many things (translating; checking for errors; publishing translations). This allows most of the work to be done rather smoothly. Though people are constantly working on that too. A similar system was developed to run a fundraising campaign. Work on the campaign is largely done by volunteers as well.

The fundraising effort of 2010: raising 16 million dollars
Wikipedia is freely accessible and neutral, and this can only stay true if enough donors, sponsors and institutional donors are willing to pay a contribution frequently. In 2009 the end-of-year fundraising effort delivered about 8 million dollars worldwide. To make this happen, banners were placed at the top of every Wikipedia page. After clicking on that the visitor could read a letter (with a clear ASK) and they could pay. Many did. And so 8 million dollars were raised.

The challenge in 2010 was to double that amount of money setting the target of 16 million dollars to be raised. For 2010 the Wikimedia Foundation decided that a major investment was necessary to be able to keep Wikipedia going, among other things to pay for new server space. There were other projects that needed funding to get it going, but this was the major reason for the big rise of fundraising needs in 2010. Wikipedia/Wikimedia raised 16 million dollar in about 6 weeks. A major league success. To make this success happen many people worked together, most of them volunteers.

But is this success , a success any organization could reproduce? Is it a success anyone would want to reproduce? What does it take to copy this success?

Here are some of the reasons why this campaign worked so well:

Wikipedia (the set of different language Wikipedias taken together) is already among the 5 best visited websites worldwide; there is enough traffic to the site. At the time of the fundraiser 340 million people visited Wikipedia every month.
Wikipedia being a movement, having a large body of volunteers, all working to make both Wikipedia itself and the year-end fundraiser a success; around the world about a 100.000 volunteers are active;
Both visitors and volunteers are well adapted to the internet, using it often.
To put it differently: the fundraising method fitted the donor population. To put it simply: people will ‘give where they live’, it is sometimes said among fundraisers. So one should meet the donor ‘where they are’, in this case they were: online.
Wikimedia foundation had a pretty good idea of what makes the (intended) donors tick. The visitors to the website mostly think Wikipedia is helpful when they look for information; fundraising among the website visitors would give a good result; having had the opportunity to use Wikipedia for
almost 10 years, enjoying its uses, many of them would empathize with its philosophy of freely available knowledge and information;
Paying was easy and kept in line with what donors want. There were several ways to donate. Visitors were asked to pay online, using secured paying services; but it was also possible to transfer money to either a national or a Wikimedia foundation bank account.
The Wikimedia Foundation had a support staff and technical possibilities drawn up to make this success possible. There were many possibilities to do tests, to change the banners for instance. A lot of work and communication was going on all the time.
Keep in mind that the actual campaign may have taken only 6 weeks; almost all of 2010 was used to plan it, to think about the fundraising strategy and to put everything in place. This included involving the ’chapters’ from around the world.

To my mind the year end fundraising success was only possible because of the reasons mentioned, all taken together.

Is there a reason to change our fundraising ways?
As I said at the start, I wanted to draw out lessons for fundraisers from other organizations. Can anyone copy this kind of success? The simple answer is: ‘Of course you can, if you are able to put a similar kind of system in place, including well trained staff, to run the campaign.’ What does it take?

For an online campaign to be successful your potential donors should be online already, have an idea of what you are doing and empathize with your work; they should be willing to spend time on the internet showing their support (for instance attracting attention to your online effort using social media); and – this is not a small thing – be willing to pay online. You’ll want to organize the campaign well in advance; make sure that the technical support is in place, that your staff is well trained for this. Keep in mind that it took about 10 years to develop the Wikipedia community. So ask yourself: can you copy all that? If the answer is yes, then go for it!

My conclusion is: online fundraising is a possibility that is out there, but shouldn’t be taken up lightly.

PS I haven’t talked about using e-mail or using social media to attract attention to the website. In this case these methods were used sparingly, so were probably (a small) part of the success. These methods are part of online fundraising and deserve a blog post of their own.

(Corinne Bekker worked for Wikimedia Netherlands in the year end fundraiser of 2010.)

BLOGPOSTS

Wikipedia: wat een bijzonder succes!
Eerste bijdrage op 101fundraising crowdblog
101 fundraising crowdblog
8 lessons for online fundraising (op 101fundraising)

Eerste bijdrage op 101fundraising crowdblog

2011-04-24T05:39:00.000-07:00

Dezer dagen heb ik zitten schrijven aan mijn eerste bijdrage aan het crowdblog 101fundraising. Dit weblog is een meertalig blog dat door fondsenwervers over de hele wereld wordt gevuld. Het fundraising crowdblog is bedacht door Reinier Spruit (International Fundraising Manager bij Greenpeace International) en Jeroen Beelen (werkt voor het Rode Kruis, met als werkgebied online marketing).

Briljant idee. Veel fondsenwervers hebben genoeg te vertellen, maar willen of kunnen niet een weblog bijhouden. Via het 101fundraising crowdblog kunnen fondsenwervers hun ideeën bijeen brengen op een plek op het web.

Binnenkort mijn eerste bijdrage, onder de titel '8 reasons for online fundraising success'. En ja je ziet het goed, dit is een blog post in het Engels. Ik heb er een beetje op zitten studeren, de eerste zinnen kwamen niet makkelijk uit mijn pen, maar toen ik eenmaal bezig was, begon het steeds beter te lopen.

Als freelancer krijg ik niet zo vaak de kans om een bijdrage te leveren als de anderen. Het basisprincipe bij de start was, dat de mensen die werken voor non profit organisaties in principe voorgaan boven schrijvers uit bedrijven. Ook al ben ik er niet helemaal gelukkig mee, ik snap dat wel; het gaat om het promoten van de goede doelen. Mijn aanpak is dan maar om te schrijven over de doelen waar ik voor werk. En om onderzoek te doen over thema's die mij interesseren, en daarbij goede doelen aan het woord te laten die daarbij behulpzaam zijn. Daarmee krijgen zij in ieder geval minstens even veel aandacht als mijn (schrijf)werk.

Die eerste blogpost is ingegeven door het feit dat op andere posts een paar keer kritisch werd gesproken over online fundraising, is het een hype? En dat is het wel een beetje. Dus stelde ik mij de vraag in hoeverre online fundraising voor alle organsaties wenselijk en haalbaar is. AAngezien ik recent voor Wikimedia Nederland werkte, heb ik die ervaring als startpunt genomen om die vraag te behandelen: hoe verklaar je het succes van de 2010 fundraiser (16 miljoen dollar binnengehaald) en wat is er nodig om dat mogelijk te maken? Kan elke organisatie dat? Wel ik ga het verhaal hier niet over doen... al was het maar omdat dat niet de bedoeling is (eerste publicatierecht is onderdeel van de afspraak over deelname). Dus maak ik jullie alvast maar een beetje warm. Wanneer het verschijnt is de verantwoordelijkheid van de redactie; het is de taak van Reinier en Jeroen om door te plaatsen. Ik sta gepland op 26 april....

[edit 27 april; vandaag staat hij dan echt online...]

LINKS
Binnenkort de link naar mijn post: "8 lessons for online fundraising success"
Nu dan maar de link naar het weblog zelf: 101fundraising crowdblog
Andere crowdbloggers
Mijn januari blogpost over de Wikipedia fundraiser

gevonden: plukjemomenten

2011-04-21T05:38:00.000-07:00

Ik ben aan het puzzelen over manieren om meer aan te bieden binnen mijn bedrijf dan alleen mijn eigen werk - als fondsenwerver. Ik ben op zoek naar een vorm om workshops aan te bieden. Onlangs schreef ik over 8 u overwerken - en de ervaring met Janne van Plukjemomenten.nl

En nu heb ik haar website nog eens beter bekeken. Ze heeft er inmiddels een video in staan over wat dat plukken van momenten inhoudt.

Zij laat mensen tekenenen waar ze blij van worden. Zij wordt er blij van.
Ze doet dat in de trein. Zomaar mensen slaan aan het tekenen. En geven haar dan die tekening. Het is briljant gevonden. En inspirerend.

Ik ben er in ieder geval meer door gaan tekenen. Heb mijn Ecoline weer eens opgediept uit een doos en ben maar gewoon gaan proberen. Vel na vel vullen met kleur. Op zoek naar een tekening 'die er uit wil'. En dan komt er wat.

Ik moet erbij zeggen, dat het verhalen schrijven in de Vrije Werkkring er ook iets mee te maken heeft. Maar ook die workshop van Janne. Gauw Janne bellen... want ik wil graag nog eens iets met haar doen.

LINKS
Website van Plukjemomenten
Eerdere post over 8 uur overwerken en een beetje over Jannes pluk je momenten

6000 euro opbrengst WIU!

2011-04-09T03:39:00.000-07:00

De eerste WaarinUtrecht kalender verscheen in november 2009. Dat was de Waarinutrechtkalender 2010. Het mooie ervan is dat het een particulier initiatief is, dat de opbrengst volledig naar een goed doel ging. Dat was toen het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Ik heb een klein beetje geholpen bij de publiciteit en om de verkoop te stimuleren. Allemaal heel gezellig. Het was met veel vrijwilige hulp gemaakt. De kalender was qua opmaak en druk wel vakwerk!

Dit jaar ziet de kalender er nog mooier uit dan vorig jaar. Eind 2010 ging er nog een oproep uit om te zorgen dat ie er echt zou komen. En het lukte weer! Deze keer met een sponsor voor de weekprijzen: Bruna levert elke week een ander boek. En ook deze keer werden bestellingen rondgebracht door de Fietskoerier.

De opbrengst gaat deze keer naar mytylschool Ariane de Ranitz. Onlangs heeft Johan de cheque ter waarde van 6000 euro overhandigd aan de directeur.

Johan schrijft op de bijbehorende website:
" Vanochtend mocht ik in het bijzijn van een dol-enthousiaste klas van Mytylschool Ariane de Ranitz een cheque overhandigen aan Arthur Dres, directeur van de afdeling SO. Met de samenstelling en verkoop van de Waar in Utrecht Kalender 2011 zamelden we een bedrag in van € 6.000,-.

... De Mytylschool gaat het geld besteden aan de jaarlijkse schoolkampen.

De kalender was er nooit gekomen zonder alle enthousiaste volgers, inzenders van foto’s en natuurlijk de kalender-kopers. Ook dankzij de geweldige donatie van weekprijzen van Uitgeverij Bruna en de spectaculaire gratis bezorgdienst van de helden van De Fietskoerier Utrecht is het project meer dan geslaagd.

Heel veel dank aan alle betrokkenen, namens een ape-trotse quizmaster!"

Ik ben ook trots - op Johan en alle vrijwilligers die samenwerkten om voor de tweede maal een WaarinUtrecht kalender te maken.

Blogposts en links
http://waarinutrecht.nl/opbrengst-wiu-kalender-2011/
Op Twitter: @WaarinUtrecht
Nog een keer de Waar in Utrecht kalender
8 uur overwerken voor het goede doel

Meer vrouwen in besturen - poll

2011-04-05T00:56:00.001-07:00

Netwerk Utrechtse Vrouwen Spreken wil graag bevorderen dat er meer vrouwen toetreden tot besturen, raden en dergelijke.
Utrechtse vrouwen met zo'n ambitie, graag een antwoord op d poll, en sluit je aub aan bij onze linkedin groep:

Hoe meer vrouwen antwoorden, hoe meer we er mee kunnen aanvangen.

Bedankt!

Wat is nou weer een tagcloud?

2011-04-04T00:44:00.000-07:00

Ik was zojuist mijn welkomstbericht aan het herschrijven. En zette zonder nadenken daarin, dat de onderwerpen waarover ik schrijf te vinden zijn in de 'tagcloud'. En misschien is dit wel uw eerste bezoek aan een weblog... en denkt u 'wat is in hemelsnaam een tagcloud?' Daarom een snel bericht om dat toe te lichten...

Het is geen weerding. Geen wolkje aan de lucht. Je vindt dat soort wolken, tagclouds, op websites en weblogs. Het is een hulpmiddel om te zoeken of er iets van je gading staat op zo'n website.

Tagcloud is een samentrekking van 'tag' (steekwoord) en 'cloud' (wolk). Als maker van een weblog bepaal je welke steekwoorden in je tekst belangrijk zijn. Die kun je opgeven in een lijst met steekwoorden in je Blogprogramma. Die steekwoorden laat je zien in een lijst of een wolkvorm. Op Blogger is de tagcloud overigens niet echt een wolk, op weblogs gemaakt in Wordpress zie je dat wel als een soort wolk.

Je kunt als bezoeker uit die lijst kiezen om artikelen (blogposts) over een onderwerp achter elkaar te lezen. Heel handig. Ook zie je welke thema's het meest aan de orde komen op een website.

Wil je als bezoeker alle artikelen lezen over één onderwerp, dan klik je op de relevante steekwoorden (fondsenwerving bijvoorbeeld) en lees je alleen die artikelen. Handig.

minisaga in 100 woorden

2011-04-02T04:59:00.001-07:00

Mat

De kindervakantieweek begon goed. Een vechtpartij. Mattie. Nog maar een tien minuten binnen verkocht hij Joeri een lel. Het kleinste mannetje. Bloedneus. Huilen. Iedereen was stil. Jet dook in elkaar. Witte gezichten. Gaandeweg ging het beter. Hij luisterde. Maakte na het schilderen de verfkwasten schoon. Zijn schilderij was zwart. Dat wel. Op de stranddag ging hij naar Joeri. Die ontdooide langzaam. Hun kasteel werd prachtig. De laatste dag. Een stille Mattie. Hij staarde naar de bomen. Maakte zijn tekening niet af. Voorzichtig keek ik over zijn schouder. Een huilend kind in het zand. “Wil jij mijn vaste begeleider worden?”

BLOGPOSTS
Mijn eerste verhaal bij Vrije Werkkring
(Waarom verhalen gebruiken bij fondsenwerven)
8 uur overwerken voor het goede doel (verslag)
Meer uit de Vrije Werkkring
ikki de viking (een verhaal geschreven samen met Lucas B aka @verhaal140 )

10 Wereldvrouwen en 1 april grap Linkedin

2011-04-01T01:37:00.000-07:00

Social Media zijn soms leuk en luchtig, soms serieus. Linkedin kennen we als een relatief serieus sociaal netwerk, bedoeld voor professionele en zakelijke contacten. Maar ook Linkedin doet aan 1 april grapjes.

Vandaag een leuke 1 april grap, eigenlijk. Linkedin plaatste onder de noemer 'People You May Know' (waar ze meestal suggesties doen van personen die je zou kunnen kennen...) allerlei beroemdheden (van weleer). Onder andere: Robin Hood, activist/fundraiser in Nottingham.

Tja, dat vind ik dan als fondsenwerver wel een leuke grappige twist. Doorklikken naar mijn lijst 'People You May Know' levert zelfs een lijst van 10 personen. Ook Sherlock Holmes, en diens hulpje Watson, Groucho Marx, en Heisenberg. Bij Heisenberg staat: 'vermoedelijk is dit zijn profiel'. Ook grappig, want hij is bekend van de 'onzekerheidsrelatie van Heisenberg'. (Zie hier het lemma over Heisenberg in Wikipedia: http://bit.ly/gS1Thh
)
Waar zijn de bekende, en humorvolle, vrouwen ?
In tweede instantie begon het toch te knagen. Het lijkt toch een beetje een bij elkaar geflanste grap. Want in de lijst lees ik alleen maar mannen. Alleen maar witte mannen. En een fantasiefiguur. Tekenend voor degene(n) die die grap bedacht(en)? Amerikanen en Engelsen, plus een fantasiefiguur (Wizard In of zoiets). Een beetje 'nerdy' ook.

Jammer, jammer, jammer, dat ze nou niet op vrouwen kunnen komen. Daar gaan we even bij helpen, dacht ik. Even snel een twitterbericht met oproep. "Dames en heren, welke 10 vrouwen moeten er volgens jou bij staan?". Dan is het even wachten geblazen.

En welke kon ik in de tussentijd zelf dan bedenken?
In de categorie wetenschap: Marie Curie en Florence Nightingale. In de categorie: historisch, maatschappelijk betrokken en professioneel: Aletta Jacobs (arts en feministe van de eerste golf), Joke Kool Smit, Hedy d' Ancona en dergelijke. Anna Maria van Schurman (briljante vrouw, Neerlands eerste vrouwelijke studente, in Utrecht).
We moeten de humoristische vrouwen niet vergeten: Roseanne Barr, Ellen Degeneres, French en Saunders en hun sidekick Sawallah (de dochter van Jennifer Saunders in Abfab). Als het dan echt om grappige vrouwen moest gaan, kom ik al snel op de volgende vrouwen in Nederland: Jasperina de Jong, Jenny Arean, Tineke Schouten, Lenette van Dongen, Brigitte Kaandorp, Plien en Bianca....

Ik kwam al op een paar aardige, en uit de reacties kwamen er nog een paar bij. Een leuke lijst daar hoopte ik op, maar daar ben ik even gestopt, want ik had meer te doen.

Nu dan hier even enkele van de suggesties:

* Volgster @ConnieFranssen kwam met vier feministen: Wilhelmina Drucker, Joke Smit, Simone de Beauvoir, Emmeline Pankhurst.

* ook vriend Jos heeft altijd wel een goed idee ( @ardispark ) : Grace Hopper, admiral and computer scientist http://bit.ly/onutE

Na wat bezinken, bedacht ik dat we dan nog steeds aan de witte kant van het spectrum zaten. De diversiteit kan nog een stuk beter. In mijn hoofd begin ik al een nieuw rijtje.... Grappig is makkelijk: Whoopi Goldberg; invloedrijk persoonlijkheid, Oprah Winfrey; maar goed, presentatoren, actrices en zangeressen, die kennen we te over denk ik. De andere beroemde, invloedrijke vrouwen: politici, activisten, leiders van bewegingen, denkers en schrijvers. Daarover een andere keer misschien.

Verhalen vertellen in de Vrije Werkkring

2011-04-01T00:42:00.001-07:00

Gisteravond was ik bij de Vrije Werkkring in Eindhoven. Een samenkomst van Vrije Werkers die allemaal willen werken aan verhalen schrijven. Een initiatief van Stan Lenssen. Stan is de uitvinder van de term Vrije Werker. Het staat voor al die mensen die zelfstandig ondernemen, of daarnaartoe onderweg zijn, en zelfstandig opererende professionals. Hij schrijft graag over Vrije Werkers en over de manier waarop ze meer plezier van hun werk kunnen hebben. Hij coacht ze ook graag.

Verhalen kunnen natuurlijk overal over gaan. Het kan fictie zijn, of biografisch. Het kan fantasiewerelden omschrijven, sprookjes en tovenaarsverhalen, science fiction en sagen, maar het kan ook dichterbij de werkelijkheid staan en een documentairestijl hebben.

Ik vind zelf verhalen schrijven belangrijk voor fondsenwerving. Daarbij gaat het om verhalen die weergeven waar het bij jouw goede doel om draait. Verhalen spreken mensen aan. In dat geval is het vaak niet zo sprookjesachtig, hoewel ook dat best kan. Al is het dan om in de sfeer te komen. Het ligt er misschien aan wie je aanspreekt. Als je bezoekers wilt duidelijk maken waarom een kasteel uit de Middeleeuwen behouden zou moeten blijven, wat ligt dan meer voor de hand om een ridderverhaal te vertellen? Voor sommigen is het aardig een waar gebeurd verhaal te vertellen, voor anderen ligt misschien meer voor de hand dan een wereldberoemd verhaal te vertellen, dat niet per se waar hoeft te zijn.
Bij veel goede doelen draait het om het voorkomen van leed (eenzaamheid, armoede, verdwijnen van diersoorten en hun leefomgeving). Een goed verhaal kan beter vertellen waar het om draait bij het goede doel, dan een paar regels met abstracte termen. Soms vergeet je als fondsenwerver hoe het zit met die verhalen. Kun je alleen nog die abstracte termen bedenken als je schrijft over je goede doel.

Leuke mensen
Daar zaten we bij elkaar om verhalen te schrijven. Ik was een van de drie nieuwelingen. Wij stelden ons voor. Iemand die voor zichzelf wil beginnen naast het werk (Ludo de ídeeën bakker en ondernemerscoach), een tekstschrijfster (Olga) en ik (fondsenwerver). De rest kende elkaar al; wij hen natuurlijk niet. Maar niet getreurd, want het schrijven ging voor. En in de verhalen leer je iemand ook wel kennen.

Hoe kwam ik op een verhaal?
Ik werd meteen herinnerd aan de verhalen van vorige week, van de goede doelen bij de actienacht '8 uur overwerken voor het goede doel', in Utrecht. Zo was ik vorige week vrijdag getroffen door het verhaal van De Tra, een organisatie die kinderen een week vakantie gunt - kinderen die anders niet op vakantie kunnen en om een of andere reden iets (zorg, aandacht, rust) tekort komen of problemen vertonen (pesten bijvoorbeeld, of zelf gepest worden). De vrijwilligers van de Tra konden heel goed de verhalen vertellen die daarbij horen. Ik kon er zelf ook meteen iets bij bedenken. Kinderen die te vaak te laat op straat rondhangen, de bully spelen tegen anderen, omdat ze niet anders tegenkomen op straat. Kinderen die beter verdienen. de Tra geeft ze dat, al is het dan maar dat ene weekje per jaar.

We konden op verschillende manieren te werk gaan. Stan gaf wat voorbeelden en instructies.
Opdracht 1: schrijf een minisaga - een pakkend verhaal in 50 of 100 woorden.
Opdracht 2 : gebruik zoveel mogelijk details in een verhaal.
Belangrijk: een verhaal heeft een begin, een midden en een eind.

De voorbeelden van minisaga's die Stan voorlas, waren echt goed. Een verhaal met een spannende omslag in de laatste woorden. Dat was knap. Daar wilde ik in de buurt komen. Toen Stan ons een opdracht gaf om een verhaal op gang te brengen, dacht ik dus aan de Tra. En aan andere kinderen die best een oppeppertje verdienen.

En uit die verhalen samen schreef ik het verhaal over Mattie. (Binnenkort hier)

BLOGPOSTS en LINKS
8 uur overwerken voor het goede doel (1)
8 uur overwerken voor het goede doel (2)
Waar komt toch de term Vrije Werker vandaan?

8 uur overwerken voor het goede doel (2)

2011-03-31T08:17:00.001-07:00

Afgelopen vrijdag, 25 maart, deed ik mee aan de actie 8 uur overwerken voor het goede doel. Prachtig om te zien hoeveel er in 8 uur (over)werk bereikt kan worden als mensen geïnspireerd zijn. En geïnspireerd, dat waren de aanwezigen.

7 doelen, 7 vragen

Er waren vertegenwoordigers van 7 goede doelen. Er was voor elk goed doel een team van creatievelingen. Elk goed doel had een vraag. Bijvoorbeeld: maak een huisstijl voor ons. Help ons een evenement te bedenken. Help ons om onze website te verbeteren. Hoe kunnen wij publiciteit maken voor onze ouderhulpcrèche. Et cetera. Ik had eigenlijk ook wel aan zo'n team willen meedoen. Eigenwijs als ik ben, denk ik daar ook wel aan te kunnen bijdragen. Gelukkig konden de teams dat ook.

Hou je team blij!
Ik had een andere rol. Nadat de creatievelingen waren geïnstrueerd over de vraag, over het goede doel waar ze voor zouden werken, gingen ze aan de slag. Daarbij mochten ze wel even wat ruimte om hun eigen gang te gaan. In de tussentijd was er een programma voor de medewerkers van de goede doelen. Deels om hen te vermaken en inspireren; deels om ze in te schakelen om hun team te verwennen. Dat laatste was echt een van de leukste kanten aan deze actie, naar mijn mening. De medewerkers gingen lekkere shakes maken voor de teams en midden in de nacht sushi.

Voeding voor de goede doelen
Ik was onderdeel van dat programma. Ik mocht een miniworkshop wervend schrijven geven. Na het maken van de vruchtenshakes, was er een tweede workshop. Janne gaf deze en ze werkte aan 'pluk je momenten' (vind de passie voor je goede doel).

Twee kanten van wervend schrijven
Ik heb geprobeerd om verschillende kanten van fondsenwerving te laten zien. Een minipresentatie. Als je gaat schrijven moet je eigenlijk aan veel verschillende eisen voldoen. Financiers willen graag degelijkheid. Dat komt uit in de onderwerpen die je aan bod moet laten komen in een plan. Daarnaast wil je in een aanvraag ook iets laten zien van je inspiratie en je passie. Je wilt hen mee krijgen met jouw inspiratie, waarom je werkt voor dat goede doel. Wat je drijft, wat je aanspreekt, waar je warm voor loopt. Vind een verhaal dat anderen kan inspireren. Eigenlijk had ik niet voldoende tijd om beide aspecten aan bod te laten komen. Dat wist ik wel. Maar ik heb er een oefening aan besteed waarin beide aspecten aan bod kwamen.

En toen...
Toen kwam Janne. Ik ben zo blij dat ik ben gebleven om te zien hoe Janne van Plukjemomenten haar workshop neerzette. Eigenlijk sloot het erg goed aan bij wat ik zelf had gedaan. Het mooie van de workshop die zij gaf, was dat met heel andere middelen (tekenen, schilderen) een route werd gemaakt om bij die passie te komen. Zij stelde vraag: 'Wat zijn de mooie momenten in je dag?' Daarvan gingen we tekeningen maken, schilderen met Ecoline, met stiften, pennen, potloden. Om te beginnen was het leuk om te doen, maar het was zeker ook inspirerend.

Inspirerend
Ik wilde twee dingen overbrengen over fondsenwerving: het belang van zowel degelijkheid (goed geschreven plan) als van inspiratie (waar doe je het voor?). Het eerste wordt vaak expliciet gevraagd, het is vaak een van de eisen van fondsen als je een aanvraag schrijft dat je een vaste serie onderwerpen behandelt. Mijn idee is dat je het punt van de inspiratie niet uit het oog moet verliezen daarin. Zorg dat je oog houdt voor de passie, waarom je 'gaat voor' dat goede doel van jou.

Het grappige was dat dat tweede element leek in de tweede workshop nog eens versterkt te worden. Leuke ervaring.

LINKS
8 uur overwerken voor het goede doel Utrecht
www.plukjemomenten.nl

10 blogposts die er aan komen

2011-03-24T23:35:00.000-07:00

Ik heb een lijstje gemaakt van onderwerpen die ik de komende tijd wil behandelen.

Mama Cash verdient jouw steun
vrijwilligers zijn ook kapitaal
3 van mijn favoriete goede doelen
(werken aan) workshops wervend schrijven
6 belangrijke onderdelen in een projectplan
5 onderwerpen die tussen de regels horen te staan
4 redenen waarom jouw brief indruk maakt bij de lezer
3 doelen waar ik mij graag voor inzet
2 projecten waar ik trots op ben
1 geweldige vrouw

Ik ben nu ook crowdblogger voor 101fundraising blog. Het kan zijn dat een van de onderwerpen daar (eerst) terecht komt. En het kan zo maar zijn dat ik begin over:
=gunnen en ondernemen
=mijn favoriete goede doel
=overeenkomsten tussen acquisitie en sponsorwerving
=waarom de postcode giro loterij mijn neus uitkomt, maar ik nog steeds een lot heb;
=passend onderwijs
=onderpresterende slimmeriken en wat zij nodig hebben
of zo maar iets wat mij te binnenschiet

Columnist gezocht voor blad van Entre Femmes

2011-03-23T06:10:00.000-07:00

ENTRE NOUS is het papieren ledenblad van ondernemersnetwerk Entre Femmes. De Entre Nous verschijnt vijf keer per jaar, meestal een week voor een van de bijeenkomsten. De column is een korte inspirerende tekst, op pagina 2 van het blad.

Entre Femmes is georganiseerd op basis van het idee: voor leden, door leden. Zo bestaat de redactie ook uit leden; die het werk pro deo doen.

COLUMNIST GEZOCHT VOOR DE ENTRE NOUS

De taak houdt in:
5 keer per jaar een column schrijven (250 woorden) die aansluit bij het thema van het nummer
Vergaderen met de redactie (gemiddeld driemaal per jaar)

Vereisten :
* Je bent lid van Entre Femmes
* Je hebt een visie op ondernemen (en bij voorkeur ook op vrouwelijk ondernemerschap)
* Je schrijft graag; en jouw teksten prikkelen, inspireren, ontroeren, en/of boeien
* Bereidheid het voor minimaal een jaar te doen (duur van de samenwerking verder in overleg)

Wat krijg je ervoor terug?
* Je werkt samen met een enthousiaste redactie met daarin een eindredacteur, vier schrijvers, een fotograaf en een ontwerper (infographic) en een vormgever (vormgeving blad).
* De eindredacteur biedt telkens ondersteuning en/of tips ter verbetering van je column (het hoeft dus niet in een keer goed te zijn).

Meer informatie bij de eindredacteur, Corinne Bekker van 100% Bekker (info@100procentbekker.nl)

PROCEDURE
Reacties Uiterlijk 24 april sturen aan de eindredacteur (info@100procentbekker.nl).

Ga in je reactie in op:
1. Jouw motivatie (waarom vind je het leuk om mee te doen?) en jouw visie op het netwerk Entre Femmes, op ondernemerschap en de waarden van een netwerk;
En stuur mee:
2. Een voorbeeld van je schrijfwerk, een tekst van 150 tot 300 woorden (een korte column, een stuk voor een weblog oid)

Je tekst mag een column zijn die je speciaal voor deze reactie schrijft. Schrijf dan een column over het thema van de bijeenkomst van juni: FUN / de boog kan niet altijd gespannen zijn (het thema van nummer 80, juni 2011). OOk kun je schrijven over het jaarthema: FOCUS (in ondernemerschap).

Ik kijk uit naar jullie reacties.

NOOT:
Liefst schrijft de columnist gelijk mee aan het volgende nummer dat begin juni verschijnt. De bedoeling is dat de beslissing valt (ruim) vóór de deadline van dat nummer (12 mei).

LINKS
* Ondernemersnetwerk Entre Femmes www.entrefemmes.nl

* de lijst van bijeenkomsten: http://www.entrefemmes.nl/cms_files/nieuwsbrief/flyer2011.pdf.)

8 uur overwerken voor het goede doel (1)

2011-03-22T07:34:00.000-07:00

op 25 maart werken creatieven 8 uur over om goede doelen te helpen bij allerlei doelstellingen. Ze maken websites, huisstijlen, ontwerpen briefpapier. Maar ook zetten ze hun creatieve geesten in om maatschappelijke problemen dichterbij een oplossing te brengen. Zo werken creatieven in de Den Haag samen om een oplossing te bedenken voor de leegstand van winkels in het Zeeheldenkwartier.

Ook in Utrecht wordt weer 8 uur overwerk gedaan. Ik doe mee met de eerste versie van mijn workshop 'Wervend schrijven voor je goede doel'. Daarmee hoop ik voor de zomer de boer op te gaan. Maar een keer uittesten, dat leek mij wel wat. Dus, terwijl de creatieven bezig zijn om hun werk te doen, ga ik aan de slag met de medewerkers van de goede doelen om te werken aan hun wervende teksten.

Alle goede doelen moeten wel eens een stuk schrijven, voor een persbericht, een projectplan of een wervende brief. Mijn specialisatie is werven bijj vermogensfondsen. daarbij hoort het schrijven van een projectplan én een wervende brief. En hoe zet je zo'n projectplan nou goed op? Waar moet je rekening mee houden? En hoe zet je een wervende brief in elkaar?

Daarover ga ik in het kort wat vertellen. En dan mogen ze aan het werk. Het is vooral ook de bedoeling dat samen te doen, dat de deelnemers meedenken met elkaar.

Dan kunnen ze ook elkaar beter leren kennen. Wie weet wat er voor leuke vervolg afspraken uitkomen? Voor ondernemers werkt dat. Waarom niet voor goede doelen?

Ik ben wel benieuwd wie er komt. En waar ze mee zitten.

Leuk kadootje

2011-03-20T01:05:00.001-07:00

Wat kan een kadootje leuk uitpakken!

Twee bakken staan vlakbij mijn achterdeur al een paar maanden te wachten. Ik kreeg bloembolletjes bij mijn vertrek uit de ledencommissie van mijn ondernemersnetwerk. Mooie kleuren irissen (paars en geel) en hyacinthen onder andere. Natuurlijk was ik te druk om ze snel in de grond te zetten. toen kwam de vorst.... Gelukkig was december weer even zacht en vond ik de tijd om ze in de grond te zetten. Ik vroeg mij af, gaat het nog lukken?

Een week of drie geleden verschenen de eerste voorzichtige groene puntjes boven de grond. Heel langzaam werden ze groter. Deze afgelopen dagen was het zulk mooi weer dat het ineens heel hard is gegaan. De ene dag heb je nog maar een eenzaam bloempje. En de volgende dag ineens zes!

De irissen zijn prachtig: heel klein, net een vuurwerkje zo spatten de kleuren eraf. Vuurwerk, maar dan aan de grond.

Een mooie vraag - uit de training acquisitie

2011-03-15T02:08:00.000-07:00

Onlang startte ik een cursus acquisitie. Nooit te oud iets te leren, en er kan altijd nog wel wat bijgeleerd. We krijgen drie weken een middag cursus. Eerst een middagje theorie. En dan meer en meer oefenen. WE kregen de volgende oefening, je stelt je voor dat je een gesprek met de ander aanknoopt. En dan ga je eerst 5 minuten vragen stellen (en dan mag je niet reageren met je aanbod...) en dan 5 minuten presenteren (en dan mag je niet meer vragen!). Moeilijke oefening. In gewone gesprekken gaat dat heen en weer, de een vraagt, de ander vraagt. En je bouwt langzaam een beeld op van hoe je samen kunt werken. Of waarom het niet past, dat kan natuurlijk ook.

Het was een bijzondere oefening om te doen. We deden het met zijn drieën. Er was dus ook imand bij die de tijd kon bewaken en kon ingrijpen als we ons niet aan de regels houden. Dat was leuk, om te observeren. Je kunt namelijk zien, hoe de ene vraag goed werkt (de ander begint enthousiast te vertellen, en straalt erbij). En hoe een andere vraag niet werk. En je ziet dat het onnatuurlijk is. Je ziet de 'verkoper' vragen en daarop de ander soms ook zwijgen en inhouden (wil een wedervraag stellen, meer vertellen, maar is dat wel de bedoeling?). Dat lijkt een beetje jammer, wanneer de vraag echt meer reactie oproept, maar je gedwongen inhoudt.

Heel onnatuurlijk - en toch een erg goede oefening.

De bedoeling is om eerst stil te staan bij de ander. Handel volgens de regel: U - ik - wij. Eerst zorg je dat je je verdiept in waar de ander mee bezig is, wat hem drijft, waar zij tegenaan loopt. Zorg dat je te weten komt wat de behoefte van de ander is. Veel ondernemers hebben geleerd dat ze hun eigen unieke dienst moeten aanprijzen. Het is ook goed om dat in een paar woorden te kunnen vertellen, maar niet te vervallen in een eindeloos verhaal over wat je kan, wat je doet en wat je te bieden hebt. De verkoper moet kunnen luisteren. daarom is die oefening vooral goed als je geneigd bent de stilte te gaan vullen met je eigen aanbod. Je wordt gedwongen eerst naar de ander te kijken.

Als je dan wel mag presenteren, voel je ook hoe onnatuurlijk het geratel van de klassieke verkoper is. En toch is het goed om door te kunnen gaan met je verhaal, ook als je de ander niet direct te pakken hebt. Ook dat kun je meemaken. Kijk of je als je het op een andere manier probeert, toch de ander kunt triggeren. De ander zwijgt, en dan ga je toch door...

Dan nu de mooie vraag, bedacht door een mede-cursist. Pee zat tegenover een cursist die zichzelf speelde. Een houdster van een praktijk voor fysiotherapie en lessen Pilates. Hij stelde de vraag: Hoe ziet jouw dag er normaalgesproken uit? Zij antwoordde: ochtend lessen en middag behandeling.
Vervolgens vroeg hij: wat vind je het leukst? En heel natuurlijk kwam daar uit dat ze liever meer lessen wilde geven, daar mensen voor wilde aannemen. En ze begon helemal te stralen.

Een inkopper leek het... en die mocht hij nog even niet oppakken. Wel had hij kunnen vragen: en wat denk je dat je daaraan kan doen?

Zijn bijdrage zou dan heel natuurlijk kunnen volgen.

1 van de beste songs ooit

2011-02-18T14:57:00.000-08:00

is Changes van David Bowie.

Na lange tijd weer eens al mijn weblogs aan het langs lopen. De aanleiding was dat ik over mijn bloggen, website en e-mailnieuwsbrieven aan het denken was. Even kijken op statcounter.com , hoe het bezoek aan al die weblogs is geweest de laatste tijd. En toen zag ik dat iemand dit weblog bezocht onlangs. Dat was lang geleden. Grappig. En waarom eigenlijk niet nog eens wat plaatsen, eigenlijk?

Nou ja even kijken en dan kom ik op het laatste bericht, met een Youtubefilmpje van Bowie. Tja. Dan ben ik verloren.

De mooiste, hier zingt David Bowie live in de Olympia PARIJS, in 2009:

Deze is dus ook mooi (grappig met Alicia Keys):

Hoewel misschien niet zulk goed geluid in deze uitvoering...

Uiteraard is de keuze ingegeven door wat ik net zag op youtube. En als ik door ga zoeken, vind ik natuurlijk meer songs die minstens zo goed zijn.

Five years,
Sorrow,
Wild is the Wind

Netwerk hoogopgeleide vrouwen

2011-02-13T07:37:00.000-08:00

Sinds ik in 2007 besloot als zelfstandige te gaan werken, heb ik mij bij enkele verenigingen en netwerken aangesloten. Een van die netwerken is de VVAO, de vereniging van vrouwen met een academische opleiding. De vereniging bestaat al geruime tijd - heeft een paar jaar geleden haar 75 jarig bestaan gevierd. De leeftijd van de vrouwen kan dan ook uiteenlopen van jonge vrouwen van midden 20 tot hoogbejaarde vrouwen.

Gisteren ben ik weer eens naar een bijeenkomst gegaan van de VVAO, de afdelingsjaarvergadering van de afdeling Utrecht. Ik was al lang niet meer geweest, en toch wel benieuwd om er weer eens bij te zijn.

Overigens kwam deze middag twee verenigingen op een leuke manier samen. Na het formele deel van de middag, stonden twee zangeressen op het programma die Spaanse liederen zouden laten horen. Ik kende hen uit een andere kring, en dat was een vrolijk weerzien. Prompt werd ik ingeschakeld om het gezang even vast te leggen met de Iphone van een van beide.

Helaas geen mooie camerabeelden, zo bleek later. Anders had ik ze hier neer kunnen zetten. Wel kan ik het programma hier tonen.

Vrouwen in Besturen meldpunt

2011-02-02T05:40:00.001-08:00

Afgelopen dinsdag sprak ik met een aantal vrouwen over vrouwen in besturen. Hoe zorgen we dat ze er in komen? De aanleiding was een bijeenkomst van het netwerk Utrechtse Vrouwen Spreken, over dat thema. Aanwezig waren vrouwen uit allerlei sectoren, zoals kunst en cultuur, welzijn / sociale sector, kennisinstituten/onderwijs, overheid en bedrijfsleven. Een inspirerende bijeenkomst waar een aantal concrete vervolgacties uit zullen komen.

Bij die bijeenkomst van Utrechtse Vrouwen Spreken, op 27 januari, zat ik in een groep met ondernemers. Na een rondje om te bepalen wat belangrijke besturen in de regio zijn die invloed hebben, kwamen enkele praktische ideeën boven drijven. Ten eerste maar eens inventariseren welke vrouwen beschikbaar zijn; en welke functies bezet moeten worden (match vraag en aanbod). En de mogelijkheid om een workshop te organiseren om vrouwen meer kennis te bieden over functioneren in raden en besturen. We planden een vervolggesprek met enkele vrouwen (uit verschillende netwerken) om te kijken hoe we elkaars activiteiten kunnen versterken.

Vanmorgen zette ik de oproep online, op de LinkedIN groep van Utrechtse Vrouwen Spreken, om vrouwen uit te dagen zichzelf voor te stellen. En vooral om hun bestuurlijke ervaring en ambitie te melden. Zelf heb ik er meteen een stukje aan toegevoegd, bij wijze van voorbeeld. En nu kijken hoevelen er op reageren.

LINKS
Linkedin groep Utrechtse Vrouwen Spreken

Lessen over fondsenwerving

2011-02-02T05:25:00.000-08:00

De serie blogposts afgelopen jaar "Hoe ik begon met fondsenwerven", startte met blogposts over: (1) de eerste ronde om leefbaarheidsgeld binnen te halen en overleggen met de gemeente; (2) over vrijwillige inzet (en hoe dat door allerlei financiers als waardevol wordt gezien; (3) over kosten ramen. Het ging verder met blogposts over: (4) dekking zoeken (en welke financiers bij je project passen), (5) aanvragen doen bij vermogensfondsen, (6) een goed projectplan maken; (7) successen vieren (en daar publiciteit voor zoeken); (8) gulle gevers bedanken, en waarom dat belangrijk is.

Ik kijk dezer dagen terug op die serie. Ook keek ik maar weer eens naar een plan dat ik voor mijn blog maakte (blogposts to come). En zie dat ik enkele stukken heb geschreven over de lessen die ik er uit leerde. Terugkijkend zie ik (beter dan ik toen kon), dat er nog wel wat onderwerpen zijn blijven liggen. Eerst dacht ik: dat is niet best. Je doet alsof je een helder plan hebt, en dan houd je je daar niet aan. Dat is ten dele waar. Dat is ook de reden om even pas op de plaats te maken en terug te kijken, wat er van geworden is. Wel, een hele rij van die plannen is waargemaakt. Ik heb het verhaal (over hoe ik begon met fondsenwerving) voor het grootste deel geschreven. Maar eigenlijk is gewoon goed zo. Ik heb lessen getrokken. En ik kan inmiddels meer lessen trekken en bedenken aan wie ik die wil overdragen. Het is mooi, want ik kan rustig verder bouwen.

Dat ik niet alles ook echt op mijn blog heb gezet is voor een deel door omstandigheden ingegeven. Drukte met andere dingen, andere prioriteiten. En het is voor een deel een keuze. Op zeker moment leek het mij beter een deel van mijn kennis nog even te bewaren. Eventueel in een andere vorm te gieten en niet in de vorm van een blogpost te schrijven. Deels omdat het niet rijp was. Deels omdat ik het niet aan iedereen wilde weggeven. Ik schreef een aantal tiplijsten: tips over succeskansen bij fondsenwerving; tips over aanvragen bij vermogensfondsen, tips voor een wervende brief. Deze heb ik wel omgezet in tiplijsten voor klanten. Misschien dat ik daar nog wel eens iets van op mijn blog kan zetten.

Ook begon ik aan een handleiding voor het beginnen van een stichting of vereniging, naar aanleiding van adviesgesprekken die ik daarover met een persoon had. Welke stappen komen er kijken bij het opzetten van een stichting? Ik schreef o.a. een lijst met aandachtspunten voor het kiezen van bestuursleden. Als het gaat om het omschrijven van je missie en je doelen, hoe maak je ze concreet mogelijk?
De adviesgesprekken stopten. Er kwam een ander project voor in de plaats. Er kwamen nieuwe klanten aan het eind van 2010.
Nu is het tijd om nog eens te kijken naar die verzameling tiplijsten en die stukken handleiding. Wie weet komen ze binnenkort alsnog van pas. Is het de basis voor een handboek, een e-boek, of een training? Er sluimert een plannetje in mijn hoofd om een training te ontwerpen.

...

Sluimer nog maar even, plannetje. Ik moet zo meteen iets concreets doen: een professor in Ghana interviewen via skype. Zij speelt een centrale rol in een project van de SmartKids Foundation. En ik hoop daarover veel te horen.

BLOGPOSTS
Fondsenwerving (3): waarom vrijwillige inzet belangrijk is
Fondsenwerving (5): over aanvragen bij vermogensfondsen
Fondsenwerving (6): over een goed projectplan

Wat klanten niet weten

2011-02-01T01:15:00.000-08:00

Gisteren schreef ik over de blogkermis rond TIPS voor startend ondernemers. De verzameling blogposts staan op de blog van Sigrid Kauffman vermeld. De middag had ineens meer uren. Het was een middag waarop ik verwacht had wat tijd met mijn zoon door te brengen, maar hij ging lekker bij een vriend spelen. Dan is het aardig om wat tips voor ondernemers tot je te nemen, nietwaar?

Ik begon bij een blogpost van Davy de Rijck over factureren en offertes schrijven. De schrijver vertelt over zijn gewoonte om op zijn offerte op te schrijven wat hij allemaal doet, ook de zaken waarvoor de klant niet betaalt. Zoals hij het stelt:"de dingen onder de streep". Daarmee bedoelt hij de streep die je trekt onder de raming van uren voor alle taken waarvoor wel gefactureerd wordt. Daaronder volgt dan een lijst met extra's waar de klant wel mee geholpen is, maar waarvoor je niet factureert. Een interessante gedachte. Dat soort dingen op een rij zetten kan heel verhelderend zijn, voor jezelf en voor je klanten.

Ik vond het interessant om dat voor mezelf eens op een rij te zetten. En dan blijkt dat er vrij veel onder de streep komt te staan. Service, tips die je doorstuurt ook nadat de opdracht is gedaan, verwijzing naar goede ondernemers voor andere diensten dan jouw werk. Ik had binnen de kortste keren een lange lijst. Die ik binnenkort hier ga neerzetten, zodra ik het geheel wat geordend heb (zeg ik er eerlijk bij...). Maar eerst maar eens de vraag: wat heeft de klant eraan om dat te zien?

Voor je klanten kan het behulpzaam zijn om te begrijpen hoe jouw tarief tot stand komt. Niet elke klant weet dat jij niet alleen uren maakt 'voor de klant en met de klant', maar daarnaast die extra uren moet maken (voor administratie en factureren, en aangifte omzetbelasting; voor plannen maken en samenwerkingen opzetten; nieuwe diensten ontwikkelen). Om tot je inkomen te komen, moet je voldoende declarable uren maken, maar de niet-declarabele uren moeten ook gemaakt worden en 'terugverdiend'. In de praktijk zitten er bij de non-declarabele uren ook uren die rechtstreeks de klant ten goede komen.

Wat misschien nog wel een groter voordeel is van het opschrijven van de uren onder de streep, is dat het ook duidelijk hoe jij denkt over je werk, over de klant en over de service. Dat professionaliteit een prijs heeft. Het laat zien dat je uren maakt voor het bijhouden van je vak, voor bijscholing bijvoorbeeld. De klant weet namelijk niets van deze 'ondeclarabele uren' die verwerkt zijn in je tarief. Het helpt om dat zichtbaar te maken.

Al met al is het natuurlijk vooral een onderbouwing van je tarief. De schrijver stelt dat het hem een argument geeft tegen potentiële klanten die vragen of er 'iets van de prijs af kan'. Hij zegt dan: 'ja, dan gaat er ook iets af onder de streep'. En daar had ik dan een beetje moeite mee. De algemene uren kun je niet wegstrepen, die zijn er. Alleen de service die je normaalgesproken biedt, zoals evaluatie en nazorg, tijd nemen om tussentijds vragen te beantwoorden, daar zou je op kunnen beknibbelen. Maar wil je zo werken? Ik niet. En hij ook niet, vermoed ik.

BLOGPOSTS
Davy de Rijck over factureren en offreren
De blogkermis met tips voor startend ondernemers georganiseerd door Sigrid Kauffman

Nog een keer: de WaarinUtrechtkalender

2011-01-31T06:18:00.001-08:00

De WaarinUtrechtkalender 2011, hij loopt al een maand. Toch raad ik iedereen in en om Utrecht aan er een te kopen. Je kunt elke week meespelen met een raadspel (waar is deze foto genomen?). En dan maak je kans op een prijs. Dit jaar zijn de prijzen geleverd door BRUNA, een van de sponsoren.

Waarom moet je die kalender nu kopen?
1. Omdat het leuk is om mee te doen met de wedstrijd.
2. Omdat het een mooie kalender is met leuke foto's van boeiende, sprankelende en vaak onherkenbare plekken in Utrecht;
3. EN OMDAT DE OPBRENGST VOLLEDIG NAAR EEN GOED DOEL GAAT: de mytylschool, Ariane de Ranitz in Utrecht. Het komt dan ten goede aan hun budget voor uitjes.

Waarom? Op de mytylschool zitten kinderen die allerlei handicaps hebben. En dan brengt een uitje ineens veel meer organisatie én kosten met zich mee. En is er veel meer hulp nodig ook.

Meer weten, ga dan naar de website van de kalender: www.waarinutrecht.nl

Niet elke ondernemer laat zich altijd overal voor betalen. Aan deze actie deed iedereen gratis en voor niets mee. En wil je meer weten over die aardige mensen die dit op touw hebben gezet: lees dan ook die andere blogpost hierover: "Soms wil je gewoon iets leuks doen!"

PS Ik heb er zelf niet veel aan gedaan dit jaar, behalve dat er twee foto's van mijn hand in staan.

blogkermis - tips voor startende ondernemers

2011-01-31T05:55:00.000-08:00

Na de blogkermis waar ik onlangs aan meedeed, ging ik nog eens terug naar de website, www.blogkermis.be . En daar stond een nieuwe oproep om berichten aan te melden met tips voor startend ondernemers. Ik kon het niet laten, denkend aan een van mijn eerste blogposts: "Sociaal-ondernemer: zzp-er begint te bloggen". De deadline was dezelfde dag, dus een nieuw item schrijven, was ook niet aan de orde. En die eerste blogpost bevat een goede tip. Kortom. Aangemeld en geaccepteerd.

En nu staat hij dus tussen een aantal andere, op de weblog van Sigrid Kauffman, getiteld: Werkadvies. En daar vind je verwijzing naar blogposts met allerlei tips, zoals:
* "Slager, mag ik een krop sla?", een variant van 'schoenmaker blijf bij je leest';
* een stuk over het schrijven van een ondernemingsplan (dat het niet saai hoeft te zijn!);
* Voor- en nadelen van jong gaan ondernemen;
* 10 tips die je direct kunt toepassen!
* Over factureren en offerte schrijven;
* mijn tip over actief deelnemen aan netwerken (zie onder);
en meer.

Wat doe ik hier eigenlijk nog? Ik wil dat zelf ook nog wel even lezen.

BLOGPOST:
Sociaal-ondernemer: zzp-er begint te bloggen
Soms wil je gewoon even iets leuks doen!
Fondsenwerving (6): Een goed plan

Blogkermis over hoogbegaafdheid

2011-01-27T01:33:00.000-08:00

Onlangs deed ik mee aan een blogkermis. Een blogkermis is een soort verzameling van blogposts over een en hetzelfde onderwerp. Er is een website, waar je een oproep kunt plaatsen. Met die oproep zeg je tegen andere bloggers: doe mee om een verzameling blosposts over dit onderwerp in de schijnwerper te zetten. Door mee te doen, krijg je bovendien een link naar je eigen blog erbij - en daarmee ook weer nieuwe lezers (althans dat is een van de lokkertjes).

Die eerste keer was het onderwerp hoogbegaafdheid. Tine de Jong had de wens om hoogbegaafdheid uit het verdomhoekje te halen en er een aantal bijdragen over te verzamelen op haar blog. Daarmee hoopte zij vooroordelen over hoogbegaafdheid weg te nemen. De oproep was een beetje open. Maar de inzet sympathiek. En ik had net voorgenomen om de vraag op mijn blog te zetten: waarom je je intelligentie wel of niet op je c.v. zou zetten? (Mijn antwoord: IQ op zich niet relevant; wel wat je ermee hebt bereikt.Resultaten.) Er werden ongeveer 10 bijdragen verzameld, waar echt lezenswaardige stukken bij waren.

Hier vind je de stukken verzameld.

Die blogkermis was mijns inziens een wisselend succes. Om te beginnen vond ik het jammer dat je tijdens de rit nog niet kon zien, wie er zich hadden aangemeld, of met wat voor soort bijdrage. Als aanmelder heb je geen idee of je nog wat hebt toe te voegen. Dat heb ik toen maar als tip aan de maker van de website voor blogkermissen gemeld. Het lijkt erop dat daar iets mee gedaan is. Op de hoofdpagina kun je nu in ieder geval zien wie er als laatste een bijdrage hebben ingediend.
Ik dacht bij deze blogkermis vooraf ook even. Is die oproep nu wel duidelijk genoeg om focus in de discussie aan te brengen? Het bleef open of de oproep ging over hoogbegaafd bij kinderen (en bijvoorbeeld de vraag of je voor HB-kinderen afzonderlijk onderwijs moet aanbieden met ontwikkelingsgelijken.); of dat het ging om volwassenen. Al met al was de eerste editie dan ook een verzameling met een veelheid aan onderwerpen.

De ruimte om je oproep te plaatsen op de blogkermis site (www.blogkermis.be) is beperkt - de oproep blijft noodzakelijk kort. Dat betekent dat je dus goed moet nadenken over de focus van je oproep. Of je neerleggen bij een waaier van antwoorden. Ieder zijn meug natuurlijk.

Het riep in ieder geval veel discussie op. Die zal ik hier maar niet proberen weer te geven. Kijk zelf maar - en bepaal je eigen mening.

edit 31 januari : Enkele dagen stond hier een zin die middenin was afgebroken. Daarom de laatste alinea aangepast.

VERWANTE BLOGPOSTS:
Waarom je intelligentie verborgen houden?
Verborgen talent - HB op je c.v.

Een bijzondere dame

2011-01-23T13:46:00.000-08:00

Een mooi filmpje over het werk (schrijven en tekenen) van Judith Kerr.
Van het semi-autobiografische boek How Hitler stole Pink Rabbit, waarin ze schrijft over een Joods meisje dat Duitsland ontvlucht, en daarbij een knuffel moet achterlaten. Dit sluit dicht aan bij hoe zij met haar familie Duitsland ontvlucht in de tijd dat de Nazis opkomen.
Ze is bekend om kinderboeken over katten. En inmiddels heeft ze een heel bijzonder (kinder)boek gemaakt over het leven van een weduwe: http://www.guardian.co.uk/books/video/2011/jan/20/judith-kerr-tiger-who-came-to-tea

Edit: 13 februari 2011:
De link hierboven werkt niet meer; kennelijk een tijdelijk actieve link. Dan zijn die paar zinnen ineens een beetje nietszeggend. Maar de dame blijft een interessante dame. Ik kijk nog even verder wat ik over haar kan vinden.

Ha, een nieuwe link: http://www.guardian.co.uk/books/video/2011/jan/20/judith-kerr-new-end-theatre?INTCMP=SRCH

Ze maakte prachtige kinderboeken, waarvan de The tiger that came to tea kennelijk erg bekend is. Het is meer dan 40 jaar oud, maar wordt nog steeds veel gelezen.
Hier kun je het inzien, op de website van de uitgever.

En nu ze weduwe is, heeft ze daar een mooi boek over gemaakt. Ze zegt er zelf over dat het over een 'old lady' gaat (zie een ander artikel in the Guardian, van 14 januari) - het is leuk voor kinderen; en misschien ook wel voor 'old ladies'.
Zie hier een entry op wikipedia: http://en.wikipedia.org/wiki/Judith_Kerr

Een aardig artikel uit de Guardian: http://www.guardian.co.uk/books/2010/jan/14/judith-kerr-tiger-tea

Wikipedia. Wat een bijzonder succes!

2011-01-18T01:26:00.001-08:00

Wikipedia. De website bevat inmiddels miljoenen artikelen. En wordt door bezoekers redelijk hoog tot zeer hoog aangeslagen. De inhoud groeit en groeit. En over de hele wereld werken vele mensen eraan mee. Het lijkt gratis. Het is gratis. Maar er zijn wel kosten. Daarom is elk jaar een ronde fondsenwerving nodig. En elk jaar brengt de campagne meer op.

Wikipedia blijft nog een jaar gratis. Want de fondsenwerving van 2010 was geslaagd!

Er was een bijzonder hoog doel gesteld om te behalen: 16 miljard dollar wilde de Wikimedia Foundation binnenhalen.twee keer zoveel als in 2009! In Nederland was het doel minder uitbundig gesteld, maar toch er zou worden gewerkt om beide doelen te bereiken.

… (even uithijgen)

Nu houd ik op met tekst in die staccatostijl, die Jimmy Wales vaak heeft. Ik houd dat niet vol.

Bijzonder
Het was bijzonder, om samen te werken met enerzijds een bijzonder grote groep vrijwilligers, en anderzijds een kleine groep betaalde krachten – allemaal op grote afstand van elkaar – allemaal aan het werk voor dat ene doel : genoeg geld binnenhalen om te zorgen dat Wikipedia gratis kan blijven. Gratis.
Kijk naar andere grote, belangrijke websites. Zijn zij gratis? Ja, maar dan wel vaak met advertenties die je hinderen als je informatie zoekt. Zoniet bij Wikipedia tot nu toe. Dat vind ik ook wel inspirerend, de hoop dat de website online kan blijven zonder enige invloed van adverteerders. In ieder geval is ook dit jaar het doel gehaald. Dit lijkt te bevestigen wat gedacht wordt: de bezoekers waarderen de aanwezigheid, de benadering en de neutraliteit van Wikipedia.

Hectisch
De fondsenwerving rond Wikipedia. Een hectische periode. Het voordeel (een groot netwerk maakt het steeds groter, als een mierennest groeit het en groeit het) is tegelijk een beperking. In een korte tijd veel geld moeten binnenhalen voor het voortbestaan, was een zware belasting voor al die vrijwilligers. Er vlogen berichten over de wereld. Gaat het nog goed, wat kan er nog verbeterd? Moeten er al nieuwe banners op de site? Werkt de tekst van Jimmy Wales nog goed, of kan het beter? Mag je überhaupt de woorden van de GROTE MAN wel versleutelen…? Ja, zeg ik. Het mag dan een 'grote man' zijn, met een superidee, maar dat maakt hem nog geen goede tekstschrijver.

Professioneel
Er waren af en toe nieuwe versies van Jimmy Wales' oproep om te doneren, geschreven door de grote man himself. Ja. Echt! Maar ook daarbij heb ik af en toe geschaafd, geschrapt in die tekst. Bovendien, iedereen kan wel eens een blinde vlek hebben, te langdradig zijn, of juist denkstappen verslaan. Daar maken we ons allemaal schuldig aan. Ook de grote man. Dus ik heb in zijn teksten geschrapt en aangevuld. Zie hier bijvoorbeeld een van fondsenwervende brieven.

Hectiek en hijgerigheid
Er trad een zekere hijgerigheid op. Er waren verschillende dingen die tot pittige discussies leidden, en soms tot irritaties. Maar het werkte wel. En na een vakantieperiode kijk ik er met een zekere trots op terug.

Trots
Wat zoveel vrijwilligers samen voor elkaar krijgen, is toch wel bijzonder. Of er ook kritische noten gekraakt kunnen worden? Natuurlijk. Maar nu niet. Nu overweegt de trots. Goed gedaan, wikipedianen!

BLOGPOSTS
Aan welke eisen moet een wikipedia tekst voldoen?
Ik steun wikipedia!

Utrecht in de sneeuw

2010-12-18T09:13:00.000-08:00

Het is zaterdag. Ik moet een kadootje gaan kopen. En het heeft gesneeuwd. Er ligt best een aardig pak sneeuw bij ons in de wijk. Ik besluit toch op de fiets te gaan naar de stad, want op doorgaande wegen, daar kun je vaak best goed doorrijden. Op het laatst loop ik nog naar binnen, want het is prachtig zonnig buiten. Dat moet wel mooie plaatjes opleveren.

Je weet maar nooit, of het iets moois oplevert voor de WaarinUtrecht kalender van 2012, of eerder voor een gewone puzzel. het eerste stukje is het nog best ploeteren, want hele straten zijn met een dik en rommelig sneeuwlaag belegd. Niet erg, wel langzaam fietsen.

Aan de Catharijnesingel zie ik inderdaad een mooi plaatje. ... Door maar weer want mijn verjaarskadootje gaat toch echt voor. Maar als ik dat eenmaal heb gescoord - niet eenvoudig als de boekwinkel zelf niet meer weet waar ze je bestelling hebben gelaten... - dan kan ik rustig nog wat rondkijken. En wat ziet mijn oog, een vogel op een stenen vogel (met wat sneeuw). Ik ben een beetje te haastig misschien. Dus ik maak er maar één. Ik wil eigenlijk graag naar huis.

Onderweg waag ik het om langs Achter de Dom te fietsen. De hele straat is wit, maar goed begaanbaar. Dan zie ik uit mijn ooghoek een beeld in de Pandhof helemaal met een laagje sneeuw bedekt. Omkeren - en snel. Met fiets en al de Pandhof in. EN ja, een plaatje. Al die tuintjes met uitgebloeide, omgestorte planten. En middenin de fontein. Met bovenop een lezende dame, met een manteltje van sneeuw.

De monsters onderaan de fontein mogen er ook zijn!

24 uur actie voeren voor ontwikkeling_ met de 1% Club

2010-12-09T03:05:00.000-08:00

Zoals gezegd van de week: de nieuwste manier van campagne voeren gaat via internet.Hieronder het persbericht van de Crowdcampagne van 1% Club.

Persbericht 1% CLUB
‘CROWDCAMPAGNE’ NIEUWE MANIER VAN BINDING BIJ ONTWIKKELINGSSAMENWERKING
Leden 1%CLUB organiseren zelf online 24 uur actie

Op donderdag 9 en vrijdag 10 december vinden 24 ludieke acties plaats door heel Nederland met als doel binnen 24 uur 24 verschillende ontwikkelingprojecten af te ronden. Het bijzondere aan deze campagne is dat het volledig is opgezet en wordt uitgevoerd door de 6.000 leden van de 1%CLUB website. De 1%CLUB (1procentclub.nl) is een internationale marktplaats die slimme ontwikkelingsprojecten koppelt aan mensen, geld en kennis.

De 24 uur actie wordt uitgevoerd door een gevarieerde groep van studenten, bedrijven, ZZP-ers en verenigingen. Zo zijn er bijvoorbeeld 12 Poolse klusjesmannen die een dag gaan klussen om geld in te zamelen voor een school in Zambia. Een groep ZZP-ers biedt workshops aan waarvan opbrengst gaat naar vissersproject in Colombia en Twitteraars organiseren ‘TwitterBingo’ voor een ICT project in Sri Lanka.

‘’Mensen willen betrokken zijn bij hetgeen ze steunen’’

De 1%CLUB speelt hiermee in op de trend dat Nederlanders steeds meer zelf betrokken willen worden bij ontwikkelingssamenwerking. 1%CLUB oprichter Anna Chojnacka hierover: ‘’Je ziet een duidelijke verandering in de houding van mensen ten opzichte van ontwikkelingssamenwerking. In de stappen van trust me, tell me en show me wil men tegenwoordig steeds meer zelf betrokken worden: involve me. Mensen willen betrokken zijn bij datgene ze steunen.’’

‘’En we willen hier nog een stapje verder in gaan’’, vervolgt Chojnacka, ‘’we noemen het “crowdcampagne”. We hebben de hele campagne in handen gegeven van onze 1%LEDEN. Ze hebben zelf een project uitgekozen en een actie verzonnen om er aandacht voor te vragen en er geld voor op te halen. En de animo is erg groot. In Nederland zijn vierentwintig actiegroepen bezig met voorbereidingen.”

De 24 uur actie wordt gecoördineerd vanuit de open flexwerkplek Seats2Meet.com in Hoog Catharijne in Utrecht. Vanaf die plek kan iedereen die wil meedoen zich aansluiten en wordt er via de live stream 24 uur lang online verslag worden gedaan van de acties in het land. De 24 uur actie start donderdag 9 december om 15.00 uur en alle acties zijn te volgen via www.1procentclub.nl.

Noot voor de redactie, ook prima voor publicatie:

1%CLUB
De 1%CLUB (1procentclub.nl) is dé internationale marktplaats die slimme ontwikkelingsprojecten koppelt aan mensen, geld en kennis. De projecten zijn concreet en behapbaar. Van een kippenboerderij in Kenia tot een breakdanceschool in Guatemala. Bij de 1%CLUB beslis je zelf aan welk project je 1% van je tijd, kennis en geld wilt bijdragen. En online kun je aan de hand van weblogs, foto’s en filmpjes de voortgang van “jouw”project volgen. Lekker direct, betrokken en transparant.

ACHTERGROND:
24 UUR ACTIE: http://www.1procentclub.nl/24uuractie
Veelgestelde vragen over de 1%CLUB: http://www.1procentclub.nl/faq/
1%CLUB in de media: http://www.1procentclub.nl/indemedia
Twitter: @1procentclub
Hashtag 24 UUR ACTIE: #1PC24
Seats2Meet Utrecht: www.seats2meet.com

CONTACT
Niels Jansen
E niels@1procentclub.nl
T @NieJa
T 020 – 715 89 80

ik ben deel van de crowd...

2010-12-05T07:27:00.001-08:00

De nieuwste manier van campagne voeren voor goede doelen maakt intensief gebruik van internet, van alle mogelijkheden die het internet tegenwoordig biedt. Van donderdag 8 tot en met vrijdag 9 december voert de 1% Club actie voor kleine ontwikkelingsprojecten. Via sociale netwerken als Twitter, Facebook en Linkedin kan iedereen meedoen.

Leuk. Ik doe mee op vrijdagmiddag de 10e. Binnenkort meer.

Verborgen talent: HB op je c.v.

2010-12-04T11:10:00.001-08:00

Zet je je lidmaatschap van Mensa op je c.v.?
Zelf twijfel ik wel eens om over mijn lidmaatschap van Vereniging Mensa Nederland te praten. Mensa is de vereniging van mensen met een hoge algemene intelligentie. De norm is dat je bij de mensen hoort die bij de top 2% qua algemene intelligentie zou moeten horen. Meer dan dat is het niet. Is dat relevant op een curriculum vitae.

Ik zet het zelf niet op mijn curriculum vitae (zoals in Amerika wel regelmatig gebeurt). Daar vind men het vanzelfsprekend; het zegt iets over je capaciteiten om je snel in te werken, dat je goed met complexe vragen uit de voeten kan. De keerzijde is, dat je werkgever erop beducht moet zijn dat je bij onvoldoende uitdaging ook weer snel weg bent...

Wat doe ik?
Zelf meld ik het lidmaatschap dus niet, maar meld wel dat ik een groot evenement heb georganiseerd voor en met andere leden van Vereniging Mensa Nederland in de zomer van 2009. Het evenement heette European Mensas Annual Gathering (EMAG). Het tweede evenement van die omvang dat door een landelijke vereniging van Mensa in Europa werd georganiseerd. In 2008 organiseerde Mensa Duitsland het eerste intereuropese evenement. En met groot succes. Wij hebben eenzelfde evenement georganiseerd, waar zo'n 300 mensen uit 20 verschillende landen op bezoek kwamen in Utrecht. Mijn taak was publiciteit, sponsoring, en relatiebeheer. Naast mij waren ongeveer 10 mensen betrokken bij de voorbereidingen; het kernteam. We haalden voldoende bezoekers voor een break-even. Die publiciteit is dus geslaagd. Dat mag wel vermeld. Het programma samengesteld door een team onder leiding van Ria: super. We waren er allemaal behoorlijk trots op en tevreden over.

Zwijg ik erover?
Ja, als ik er goed over nadenk, ben ik er niet helemaal open over. Ik tast altijd in gesprekken een beetje af of het onderwerp passend is. Dat heeft toch een beetje te maken met die verhalen van anderen. Mensa heeft misschien ook een beetje een imago van een club van nerds. Nou is het waar dat er veel IT'ers bij zijn. Maar evenzoveel leden met een talenknobbel. Maar het heeft toch ook met de volgende vraag te maken: als je al vermeldt wat je resultaten zijn, wat zegt het IQ zelf verder nog? Dat is voor mij eigenlijk persoonlijk. Ik praat erover als er aanleiding voor is.

Beeldvorming: huiver?
Tekenend voor de beeldvorming is de volgende anekdote. We spraken met de manager van het conferentiecentrum over onderlinge afspraken. Op een gegeven moment kort voor het evenement, vroeg hij: "Maar wat is dat nou voor vereniging? Wat betekent Mensa? " "Oh dat gaat om mensen met een hoog IQ." We raakten aan de praat wat dat dan voor mensen zijn. "Zoals je ziet aan ons programma hebben ze een brede interesse, maar willen ze gewoon ook veel lol met elkaar hebben. En gezelligheid beleven." En op zeker moment zei hij: "Goh het is maar goed dat ik dat niet eerder van jullie wist...." De preciese reden weet ik niet eens meer, maar wel dat hij zelf kennelijk het idee had dat hij 'met dat soort mensen' niet uit de voeten zou kunnen. Gelukkig hadden we elkaar inmiddels al leren kennen. We vonden elkaar al OK, misschien zelfs aardig.

IK: lidmaatschap niet, ervaring wel.
Ik zet dus dat evenement op mijn c.v., met de resultaten. Net als de andere werkervaring - betaald en onbetaald. En zo is de EMAG-ervaring net zoiets als wat ik nu doe: de eindredactie van de Entre Nous. Het is een leuke manier om te laten zien wat ik in huis heb: zelf een tekst schrijven, een ander uitdagen om een leuk stuk nog mooier te maken. En te laten zien dat een deadline gehaald kan worden. Net als met dat evenement. Dat was zo gaaf: iedereen blij. Veel leuke reacties gekregen. En veel contacten aan over gehouden. Dat neemt niemand mij meer af!

Tja, zou ik hier nou spijt van krijgen? Ik weet al dat ik soms last heb van dat IQ. Te moeilijke scenario's bedenken bijvoorbeeld. Waar een ander gewoon recht op het doel afgaat. Perfectionisme. Waar een ander met wat minder genoegen neemt, legt een HB-er soms de lat wel erg hoog voor zichzelf (en voor de ander...). Allemaal dingen waar we met zijn allen behoorlijk mee kunnen worstelen. Nou ja zeg het maar. Ook iemand met een talent kan fouten maken, kan af en toe dom zijn in een ding, terwijl die heel slim is in iets anders. Dat is gewoon zo. Punt.

BLOGPOSTS
Waarom intelligentie verborgen houden?
Verborgen talent, verborgen verleden
blogkermis over hoogbegaafdheid van Tine de Jong: verwijst naar verschillende persoonlijke verhalen van hoogbegaafden, en columns en betogen over hoogbegaafdheid

Websites
Vereniging Mensa Nederland
Mensa International

Quote of the day

2010-12-03T02:56:00.001-08:00

"There is no tool for development more effective than the education of girls and the empowerment of women." Kofi Annan

met dank aan Kees Hoogendijk van de Smartkids foundation.

Voor meer onderwijs quotes zie de Causes pagina op Facebook: van de Smartkids-foundation
Ga daarvoor naar Kees zijn update van twee dagen terug:
'What would i do if I received 5 million dollars?'

En kijk dan nog eens naar de verschillende Smartkids die via Facebook en Blogs met de Nederlandse stichting zijn verbonden: zoals Elisabeth Apitulley.

BLOGPOSTS
Smartkids Foundation (2 juni 2010)
Lekker samenwerken
Impact meten van sociale projecten

Lekker samen werken

2010-12-02T06:05:00.001-08:00

Fijn hoor om samen te werken. Het is heel prettig om als zp-er (zelfstandige professional) die aan huis werkt, om af en toe een collega te hebben. Al woont en werkt die collega dan in Den Bosch. En al kun je niet elkaars kamer binnenlopen om even iets te vragen. Toch heb ik een soort buurkamertje... maar dan heel wat kilometers verderop.

Ik werk aan de fondsenwerving voor kinderen in Ghana, samen met Carla. Carla heeft jaren voor het Lilianefonds gewerkt, is veel in Afrika geweest. Ze heeft veel kennis van hoe het daar werkt. En affiniteit met het werk ten bate van kinderen die steun nodig hebben. Niet dat we het daar nou de hele tijd over hoeven hebben. Maar het klinkt door in wat ze zegt, hoe ze te werk gaat. We willen samen die leerlingen en studenten verder helpen.

Op een of andere manier verstaan we elkaar. Hoe we de aanpak zien om te zorgen dat de fondsenwerving van deze organisatie beter kan. Waarom het sowieso een aardige, steunwaardige club is. Waarom het basisidee goed is. En hoe we dat nou eens goed in beeld kunnen brengen door een goed projectplan te maken.

Deze week stuurde ze mij de eerste versie van het plan. En ja, het ziet er goed uit. We delen het idee wat er in zou moeten staan. In korte tijd heeft Carla de hoofdlijn op rij gezet. Doelstelling, doelgroep, basisgegevens, werkwijze, alles staat in hoofdlijn erin. En veel vragen. En nu gaan we er samen aan schaven. De gaatjes opvullen. De vragen stellen waar we nog gegevens missen. Lekker, zo werken we telkens. De ene keer doet de een de opmaat, de andere keer de ander. Belletje tussendoor. En af en toe zoeken we elkaar op.

Prettig. Zo dichtbij als iemand met een mobiele telefoon kan zijn. En zo veraf als maar kan. Dus ik kan ook lekker doorwerken als ik zin heb, zonder dat collega's binnenwandelen omdat we koffie gedronken wordt, of geluncht, of geborreld. En ja, dat laatste is dan wel jammer, maar dat lossen we ook wel weer op.

BLOGPOSTS
Een goed plan (... fondsenwerving deel 6)
Smartkids Foundation (2 juni 2010)

Hersenschudding

2010-11-30T00:41:00.000-08:00

Een rare dag was het gisteren. En vandaag kan weer raar worden.

Ik had slecht geslapen, was later opgestaan. Het begon al slecht. Dus ik keek naar mijn actielijst en vroeg mij af, wat eerst???
Zat ik eindelijk achter mijn computer om aan de slag te gaan, ging de telefoon. Zoonlief spreekt heel zachtjes. "Mam ik heb zo'n hoofdpijn. Mag ik naar huis komen?" Ik wil natuurlijk weten wat er is. Met even heen en weer praten, blijkt hij gevallen en zijn hoofd flink gestoten te hebben. Maar hij weet niet precies wat er is gebeurd....

"Durf je wel alleen naar huis? Zal ik je komen halen?"
"Ja liever wel." Zo'n mat stemgeluid, hij is duidelijk onder de indruk. Hij houdt zich in? "Ik kom eraan!"

Ja en dan verandert dat je dag. Eerst wat horen van mensen die erbij waren. Even naar de dokter. Advies om hem wat rust te gunnen, maar wel even om het uur bij hem te kijken, als hij gaat slapen.

Hij wil inderdaad graag slapen. Onder veel dekens (hij bibbert en klappertandt). En na een slokje water, gaat hij slapen. Ja en kom je dan tot werken? Nee.

Grappig genoeg was na anderhalf uur het slapen wel voorbij. Hij wilde wel even iets anders. En vervolgens stond na school een hele club jongens voor de deur om zijn huiswerk te brengen. Lief he? Dank je wel, jongens!

Vandaag is het afwachten. Hij is naar school voor een halve dag. Gauw aan de slag!

Ikki de Viking?

2010-11-22T15:06:00.001-08:00

De tekstschrijver achter @verhaal140 heeft een leuk initiatief bedacht. Reis om de wereld in 80 tweets. Zijn twittervolgers dragen plekken aan om langs te reizen. En verhalen en anekdotes die iets met die plek te maken hebben. Een interessant voorbeeld van co-creatie. Ik werd getriggerd doordat hij door Noorwegen zou gaan en Trondheim zou aandoen. Lang geleden bracht ik een paar maanden door in Noorwegen, op een boerderij vlakbij Trondheim. Daarover schreven we samen dit verhaal. (Of moet ik zeggen: ik schreef mijn verhaal op en @verhaal140 was mijn -supergoede- eindredacteur?)

Een Viking uit Nederland

“Het verhaal speelt zich af aan het begin van de jaren tachtig. Ik was net van de middelbare school af, en vastbesloten een jaar lang her en der te gaan werken, alvorens een studie te kiezen. Ik begon relatief veilig met een baantje in mijn geboortestad Rotterdam als postbode voor de, toen nog PTT. Daarna sloeg ik mijn vleugels echt uit en trok ik Europa in. Druivenpukken op een boerderij in Frankrijk, een opgraving in London en Viking worden in het hoge noorden.

Tegen april, mei van dat jaar ging ik met een vriendin naar Noorwegen om te gaan werken op een boerderij vlakbij Trondheim in het dorpje Utnes. Dorpje was eigenlijk een te groot woord voor dit onooglijke gehucht. Een paar boerderijen in de heuvels, meer was het niet. Wij spraken geen woord Noors, maar ons was verteld dat de dochter van de boer goed Engels sprak. Zij zou onze tolk zijn.Toen het puntje bij het paaltje kwam, bleek de dochter tijdelijk afwezig, Gelukkig werd de universele taal van handen en voeten ook door de boer begrepen. Later kwam de dochter weer terug en zij deed haar best het ons naar de zin te maken.Of ze dit uit schuldgevoel deed weet ik niet, maar leuk was het zeker.

Op een boerderij in de buurt werkten twee jongens uit IJsland. Net als wij waren zij hier tijdelijke krachten om interessante werkervaring op te doen. De boerendochter nodigde de jongens uit voor een feestje. Er werd allerlei lekkers gebakken en de zelf gestookte alcohol werd tevoorschijn gehaald. Ze vond het wel een leuk idee om zo die jongeren uit Nederland met die uit IJsland te koppelen. Het werd een erg gezellige avond. Over en weer werden er grappen gemaakt. Zo werd er gesproken over het nabijgelegen meertje. Het was weliswaar laat in het voorjaar en het meertje was al ijsvrij. Maar hogerop lag nog sneeuw. Het smeltwater van deze sneeuw zorgde ervoor dat het water van het meertje nog ijs- en ijskoud was. We werden uitgedaagd: “Wie durft er morgen in het ijskoude meer te zwemmen? Wie is er een echte Viking? “ De stoere jongens, afstammelingen van de oude Noormannen, zouden het klusje wel even klaren. De volgende morgen was van die stoerheid weinig meer over. De enige echte Viking was een meisje uit Nederland. Voor mijn gevoel heb ik minstens een halve minuut in het water gelegen. Maar ook al was het slechts 10 seconden, ik was de enige die kopje onder ging en een paar slagen maakte. Hoewel dit grote indruk maakte, is het nooit wat geworden tussen beide landen.

Het meertje was sowieso goed voor leuke ervaringen. Zo vingen wij er ooit zelf vis om de maaltijd van die avond een beetje op te krikken. Er was duidelijk niet veel geld in het gezin om duur en gevarieerd te eten. Regelmatig gingen wij met een roeibootje het meertje op. Utnes ligt vrij noordelijk en tegen die tijd werd het zelfs ‘s nachts niet echt donker. Ik kon daar niet zo goed tegen en sliep daardoor erg slecht. Zo kreeg ik het idee om een keer te gaan varen midden in de nacht. Ik herinner mij niet meer of er iemand bij was. Het was schemerig en ik roeide het meer op. In het midden van het meer hield ik de roeispanen stil en gleed de boot door het zwarte water. In de hele omgeving was geen geluid te horen. Elk geluid van de boot, een vis of iets anders klonk onwezenlijk hard. Daardoor kwamen alle verhalen over monsters onder water in mijn gedachten boven drijven. Erg lekker zat ik niet meer. Met zoveel mogelijk lawaai begon ik snel terug te roeien. Van de stoere Viking was niet veel meer over.

PS.

Na die periode op de boerderij heb ik nog een mooie reis door Noorwegen naar het zuiden gemaakt, van Trondheim naar Bergen en vandaar naar huis. Wat was ik blij met de echte, donkere nachten van Nederland!”

Meer lezen over Noorwegen? Ga naar mijn verhaal op "Reis om de wereld in 80 tweets" De verhalen eromheen zijn ook mooi.

BLOGPOSTS de leuke dingen van internet
Twitterverhaal
Diepgang in 140 karakters
Soms wil je gewoon iets leuks doen
en over een mooi verhaal (en veel meer karakters):
De tovenaar van Petersburg

Twitterverhaal

2010-11-18T01:51:00.001-08:00

Al een tijdje volg ik op twitter @verhaal140 - de twitternaam voor een tekst- en verhalenschrijver. Hij schrijft verhalen van 140 karakters op twitter. Telkens zijn ze puntig en vaak grappig. Ik zit vaak hardop te grinniken of te lachen als ik zijn verhaal lees. Hij schrijft als je dat wilt een verhaal voor je op je verjaardag. Je mag één woord noemen en dan schrijft hij daar een verhaal omheen.

Het leek mij ook leuk. En ik vroeg een verhaal met daarin het woord 'sterappel'.

"Eva ligt onder de boom. Ze schrikt van de vallende sterappel. Precies op haar neus. In de spiegel kijkend weet ze ‘t zeker. Niet de mooiste."

Ik had nog een paar uur de neiging om eens naar mijn neus te gaan kijken. Ik weet toch zeker dat ik een heel decente neus heb. Maar wie weet heeft @verhaal140 gelijk, en ziet hij er vandaag een beetje anders dan anders uit.

Waarom intelligentie verborgen houden?

2010-11-17T07:45:00.001-08:00

Onlangs begon ik na te denken over stilte, zwijgen en wat je voor jezelf houdt. Op internet met name. Ik blog over allerlei zaken die mij bezighouden. Er zijn ook dingen waar ik niet over praat op mijn blog. Iedereen heeft wel dingen waarover hij of zij niet praat. Soms zeg je dan: "Er zijn dingen die je niet over je zelf vertelt." Alsof dat een algemene regel is. Maar niet iedereen denkt daar het zelfde over. Een vooorbeeld is ziekte en dood in je familie. De een doet er niet moeilijk over en gooit alles eruit. Dat heeft het voordeel dat je kunt meeleven. Je ziet het bijvoorbeeld op twitter, waar sommige mensen hun sores voorleggen. Anderen leven mee. ('Tweepcare' noemen ze dat: bezorgdheid en aandacht voor de andere twitteraars, tweeps). De ander vind dat dat in zijn of haar privésfeer thuishoort. Ik vind dat als iemand vindt dat informatie niet op straat hoort te liggen, dat die persoon daar zelf over mag beslissen. Om die sfeer die je voor jezelf wilt houden te beschermen, hebben we rechten op (bescherming van) privacy.

Zwijgen over begaafdheid
Soms zwijgen mensen over iets waar je je vanaf vraagt: maar waarom? Wat kan het voor kwaad... Maar goed, dat is aan die persoon zelf. Zoiets is intelligentie. In Nederland in ieder geval. Tenminste dat hoor ik nog wel eens om mij heen. Ik ben lid van de Vereniging Mensa Nederland. Dat is een vereniging van mensen met een hoge algemene intelligentie. En van sommige leden hoor ik dat zij rare reacties krijgen als ze daarover praten. Zelf twijfel ik daarom ook wel eens om over mijn lidmaatschap van Vereniging Mensa Nederland te praten. Maar goed, ik tweet regelmatig over hoogbegaafdheid, en over onderwijs voor hoogbegaafde kinderen. En ik heb het lemma over Mensa op wikipedia aangepast. Tussen de regels door, voor de goede verstaander, is dat nu wel bekend. So, out with it! Ik zal er maar eens over schrijven.

Wat is Mensa? Wat is hoogbegaafdheid?
Mensa is een internationale vereniging van mensen met een hoge algemene intelligentie. Vereniging Mensa Nederland hoort bij die internationale vereniging, als een soort onderafdeling. De norm om lid te kunnen worden, is dat je bij de mensen hoort die bij de top 2% qua algemene intelligentie zou moeten horen. (Dat wordt getest, ja. Er is dus een drempel.)

Waarom lid worden van zo'n vereniging?
Soms wordt die groep aangeduid met de term hoogbegaafd. Wat zegt dat lidmaatschap en die term hoogbegaafdheid nou eigenlijk? Dat wil zeggen dat leden een IQ van 130 of hoger hebben (volgens sommige tests 135). En dat is het eigenlijk. Daarnaast hebben al die leden heel veel andere eigenschappen en verschillen ze onderling nogal. En toch vinden ze het plezierig om een vereniging te hebben die om dat ene persoonlijk kenmerk draait: intelligentie. Waarom vinden ze dat aardig?

Plezier, herkenning en ook... lotgenotencontact
Ik ben nu een paar jaar lid, en uit gesprekken met andere leden, en uit literatuur over hoogbegaafdheid maak ik op dat mensen met een hoge intelligentie zich soms een vreemde eend in de bijt voelen in hun omgeving. Een deel van hen, voelt niet lekker, voelt zich niet gekend door hun omgeving. Voor kinderen bijvoorbeeld is dat soms reden om zich enorm aan te passen aan hoe de andere kinderen zijn. Dan vallen ze niet zo op. Helaas helpt hen dat niet - want ze voelen zich dan nog steeds vreemd. Ze voelen zich soms juist dom. Ze kunnen bij voorbeeld van zich zelf denken: "Het kan niet goed zijn dat ik de sommen nu al af heb, dan zal ik het wel verkeerd begrepen hebben!" Ook volwassenen kunnen zulke gevoelens hebben. Ze hebben af en toe het gevoel dat zij niet passen in hun omgeving. Dat kan aanleiding zijn voor eenzaamheid en allerlei andere negatieve gevoelens en gedachten. (Daarnaast zijn er allerlei hoogbegaafden die niet de geringste moeite hebben om te passen. En die hoor je dan ook niet.) En dan met andere mensen bij elkaar komen die net zo zijn, denken en voelen als jij, dat is plezierig, dan is er herkenning. Het is een soort lotgenoten- of soortgenotencontact, maar ook gewoon vanwege plezier en gezelligheid. Mensalen herkennen iets in elkaar. En daar voelen ze zich prettig bij. Zoals mensen soms graag samen voetballen, samen zwemmen, samen kletsen, voetballen, kletsen, spelen Mensalen graag samen.

Mijn verhaal
Laat ik ook uit mijn eigen ervaring spreken. Ik ben zelf door een vriendin gewezen op het bestaan van de vereniging. Ik had na ruim 40 jaar van mijn leven niet het idee dat ik tot de hoogbegaafden hoorde. Dat was eigenlijk geen interessant onderwerp op zich. Na een goed doorlopen middelbare school, een jaar werk en een studie filosofie, heb ik ook nog aan een promotie-onderzoek mogen werken. Aan de universiteit lopen veel mensen rond die slim zijn, die snel denken, en daarmee kon ik goed uit de voeten. Echt vreemd heb ik mij daarom zelden gevoeld. Niet vreemd genoeg om het een groot probleem te laten zijn.*

Waarom nou dat zwijgen over IQ en begaafdheid?
Het vervelende is dat het een onderwerp is wat af en toe ook flink weerzin bij mensen kan oproepen.
Wat mij opvalt aan gesprekken met hoogbegaafden is dat ze nog wel eens geconfronteerd met de vraag: voel je je soms beter dan een ander? En dan slaan die anderen de plank zo mis. Juist omdat wat ik net noemde. Behoorlijk wat leden van Mensa hebben juist altijd het gevoel een vreemde eend in de bijt te zijn. En daarom wordt men wel eens onzeker. En dan verrast mij die negatieve reactie toch wel enigszins.

Wordt vervolgd
Dit is een onderwerp met veel kanten, die ik niet in een blogpost kan omvatten. Laat ik wel even enkele vragen noemen waar je dit onderwerp in terug vindt:
- Er is een discussie over de vraag: meldt je je lidmaatschap en daarmee je talent op je c.v. (In Amerika is dat gewoon, hier niet.)
Een van de standpunten : wat belangrijk is, is niet het talent maar de prestaties die ermee samenhangen. (Die prestaties, die noem je op je c.v.).
- En zo vind je ook een debat rondom de definitie van hoogbegaafdheid (zelf): ook dan gaat het debat vooral over de vraag: is maatschappelijke prestatie belangrijk, of intelligentie sec?

Stof tot nadenken en schrijven voldoende, lijkt mij.

*Het enige waar ik minder goed mee uit de voeten kon als onderzoeker, was de noodzaak om als ik iets had uitgezocht, het ook nog voor anderen op te moeten schrijven. Daar had ik niet zoveel belangstelling voor. Als ik iets moet aanwijzen wat mogelijk met mijn IQ te maken had en problemen opleverde dan was het mijn perfectionisme ... maar dan loop ik vooruit op de zaak.

LINKS
Mensa International
Vereniging Mensa Nederland
blogkermis over hoogbegaafdheid : een verzameling links naar blogposts over hoogbegaafdheid

Verborgen talent, verborgen verleden

2010-11-17T07:34:00.000-08:00

Deze week heb ik gewerkt aan het ledenblad van ondernemersnetwerk Entre Femmes. Het blad heet Entre Nous. Omdat de bijeenkomst in december een BBQ Masqué is, bedacht de redactie dat dit nummer over verborgen talenten moet gaan, en over verborgen kannten van onze leden.

Boeiend onderwerp naar nu blijkt. Zo vertelde Monika Knottnerus dat zij al vroeg politiek actief was in haar geboorteland Polen. Onder de kop: NIEMAND WEET....vertelt Monika
"...dat ik ooit voor deelname aan een politieke demonstratie tegen totalitarisme in een politiecel heb gezeten. Dat was in het Polen van de jaren tachtig. Ik was een tiener en deed mee aan allerlei acties, zoals het plakken van illegale posters en clandestiene bijeenkomsten, waardoor ik regelmatig te ‘gast’ bij de politieke politie was en verhoord werd. Het stond altijd voor mij vast dat ik mij zou blijven inzetten om mijn idealen te verwezenlijken. En zo is het gekomen dat ik bij de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen campagneleider ben geweest van de VVD in mijn gemeente Utrechtse Heuvelrug, en tiende stond op de lijst."

Dat was een spannend verhaal. En voor sommigen van ons bijna niet in te verplaatsen. Maar zo'n verhaal maakt benieuwd wat zij voor angsten heeft uitgestaan soms. Hoe moeilijk het was daar, toen, te moeten leven als tiener. Velen van ons hebben geen flauw benul.

Sommige kanten van onze ondernemers blijven verborgen, omdat we niet willen dat anderen ermee aan de haal gaan. Zo had ik een gesprek met iemand die ADHD heeft en dat naar eigen zeggen tot iets positiefs om weet te smeden. Toch wilde zij niet met die informatie in het blad.

Nu kan ik mij voorstellen dat je niet zo goed weet wat voor uitstraling heeft als dat uiteindelijk op papier - en vooral ook - op internet gezet is en voor de eeuwigheid bewaard blijft. Kun je daar wel van op aan dat partners en potentiële klanten geen vreemd beeld van je krijgen. Ja zo zijn we toch met ons imago en branding bezig als ondernemers.

BLOGPOSTS over Entre Femmes en digitale communicatie
Eindredacteur onthult
Ik wordt gevolgd... ieuw!
Sociaal-ondernemer begint te bloggen

Welke eisen stelt Wikipedia aan tekstbijdragen?

2010-11-15T14:10:00.000-08:00

Eigenlijk kan ik beter schrijven over anderen die Wikipedia steunen. Immers, Wikipedia wordt gevoed door duizenden schrijvers van over de hele wereld. Of over de vraag wat het met zich meebrengt als je wilt meeschrijven aan Wikipedia.

Laat ik beginnen met die vraag: wat is er voor nodig om een stuk te schrijven voor deze online encyclopedie?

Het is een hele onderneming om zoveel mensen - die lang niet allemaal getraind zijn om goede teksten te schrijven - een goed stuk te laten schrijven. En dan nog een stuk dat past in een stramien van een online encyclopedie. Het is dus niet zo maar een goed leesbaar stuk. Het moet aan aanvullende eisen voldoen. Welke dat zijn dat ga je pas beseffen, wanneer je je gaat verdiepen in Wikipedia (of in het idee van een encyclopedie).

Hoe schrijf je nu een goed lemma voor een encyclopdie?

Om een lemma in een encyclopedie te kunnen zijn, moet een stuk een goede inleiding geven op het onderwerp - voor mensen die er nog (vrijwel) niets over weten. Dat is vaak de reden dat je gaat zoeken in een encyclopedie: ik wil iets weten over een onderwerp, of ik wil meer weten.

Dat gegeven (lezers weten weinig van het onderwerp) betekent dat het voor niet-kenners leesbaar zou moeten zijn. Buiten dat, moet een stuk voldoen aan een aantal eisen waar een goed geschreven tekst aan zou moeten voldoen. Het moet een logische opbouw hebben, in correct Nederlands geschreven zijn (of in een andere taal correct) en de basis aan informatie bevatten die een zoeker nodig kan hebben.

Tenslotte moet het een stuk zijn dat een min of meer onpartijdig beeld geeft van een onderwerp. Het moet getoetste informatie bevatten, waar je van op aan kunt dat het juist is.

Hoe zorgt Wikipedia dat een stuk aan dat soort eisen voldoet?
Bij Wikipedia hebben ze dat wel goed begrepen, dat het niet voor iedereen eenvoudig is om een stuk te maken dat aan deze eisen voldoet. Dat het handig is om beginnende schrijvers daar iets over te leren. Daarom heeft de website een plek waar je algemene regels kunt vinden waarin je kunt lezen hoe het moet. Het is instructief die eens door te nemen. Heel leuk om te lezen, hoe wikipedia dat heeft gedaan. Ze nemen je stap voor stap mee langs een aantal onderwerpen waar een goed lemma aan moet voldoen.

Neutraliteit
Wat mij interesseert, is hoeveel belang men hecht aan onpartijdigheid, of zoals WIkipedia het benoemt: neutraliteit. Een bericht op wikipedia hoort neutraliteit uit te stralen. Er zijn natuurlijk onderwerpen waarover controverses bestaan. In dat geval hoor je de afzonderlijke discussielijnen allemaal gelijke aandacht te geven. Er op onpartijdige wijze over te schrijven.

Praktische tips voor de schrijver over neutraliteit
Het aardige is dat Wikipedia daar allerlei suggesties geeft hoe je op een zo objectief mogelijke manier kunt schrijven (en hoe niet). Dan gaat het om het type woorden waarin je iemands mening omschrijft.
Wel: "Hij is van mening dat ... en hij is de mening toegedaan dat..."
Of "Het ene standpunt luidt...".
Niet: "Hij claimt dat..."
Niet: "Hij durft te beweren dat... "

Bij de eerste manier van omschrijven houd je je eigen mening voor je en laat de lezer zelf bepalen bij welk van de standpunten deze zich het meest thuisvoelt. Bij de tweede manier van schrijven, is het enigszins suggestief (claimt) tot behoorlijk duidelijk dat je als schrijver weinig op hebt met dat standpunt.

Wikipedia is dus niet een plek voor pleidooien (tenzij in een neutrale omschrijving van iemands pleidooi naast tegenwerpingen die in hetzelfde debat gebruikt worden).

Wat ik ook een aardige aanbeveling op Wikipedia vind: als je twijfelt of je stuk misschien als een eenzijdige mening gezien kan worden, dan zijn er alternatieven, andere plekken waar je je werk eerst kunt voorleggen. Bijzonder!

Zie ook: de Wikipedia
Snelcursus

ANDERE BLOGPOSTS
Ik steun Wikipedia!

Ik steun Wikipedia!

2010-11-15T07:25:00.000-08:00

De Wikimedia Foundation, de stichting zonder winstoogmerk achter Wikipedia, heeft vandaag het begin van haar jaarlijkse wereldwijde fondsenwerving aangekondigd. Het is de hoop dit jaar 16 miljoen dollar op te halen bij donateurs van over de hele wereld. Dankzij deze bijdragen kunnen Wikipedia en de Wikimedia zusterprojecten gratis beschikbaar blijven voor iedereen. Donaties vormen de verreweg belangrijkste bron van inkomsten voor de stichting.

Een nevendoel van de Foundation is om meer actieve vrijwilligers te werven. Zodra de financiële doelstelling is gehaald, wordt daar de nadruk op gelegd.

Toevallig begon ik in september zelf met een stuk op Wikipedia aan te passen (over bookcrossing...). Eerst nog wat voorzichtig. Want wie ben ik om zomaar een encyclopedie te gaan zitten aanvullen van achter mijn computer. Maar dat is nu juist het idee: dat veel vrijwilligers, ieder met de eigen kennis, samen een verzameling kennis bij elkaar kunnen brengen. En dat deze kennisbank voortdurend blijft ontwikkelen. Ieder kan een nieuw onderwerp toevoegen en er een informatief stuk over schrijven (een lemma). Anderen kunnen verbeteren, of commentaar leveren (waarna je zelf verbetert).

Wikipedia is eigenlijk de grootste vrijwiligersorganisatie van de wereld. Wel ondersteund door een kleine kern van betaalde krachten. Maar verder bestaat het vooral uit een netwerk van vrijwilligers met vertakkingen in landen over de hele wereld.

Ik heb de eer mee te mogen werken aan deze campagne. Het is een interessante fundraising campagne, omdat er - net als bij de productie van lemma's - door heel veel vrijwilligers over de hele wereld aan mee wordt gewerkt. Er is wel een behoorlijk doordacht concept aan ten grondslag. Voor Nederland wordt de actie gecoördineerd door de Vereniging Wikimedia Nederland. Meer lezen over deze vereniging kan op hun eigen wiki.

Ik heb nu eigenlijk geen tijd om veel te schrijven. Later meer.

BLOGPOSTS en een lemma:
Wikipedia lemma over bookcrossing
Zwerfboek gevonden!
Foto van Bookcrossing wild release #2

Eindredacteur onthult

2010-11-10T00:31:00.000-08:00

Ik ben pas gestart in een nieuwe vrijwillige functie bij mijn favoriete ondernemersnetwerk, Entre Femmes. Entre Femmes is een netwerk voor vrouwelijke ondernemers in de regio Utrecht. Het netwerk bruist, is goed georganiseerd, er zijn veel zzp-ers lid van maar ook MKB-ers. En veel branches zijn vertegenwoordigd. Altijd leuke mensen te ontmoeten. Entre Femmes heeft een e-magazine voor leden-nieuwtjes. En een papieren blad.

Ik ben onlangs eindredacteur geworden van het papieren blad, de Entre Nous. Voor de zomer al werd ik gebeld door de vorige eindredacteur. Ik heb er al een vergadering opzitten, nog onder haar 'bewind'. En we hebben overleg gehad hoe het allemaal werkt.

Deze week was de deadline voor mijn redactie om stukken in te leveren. En begon het echte werk als eindredacteur. Leuk werk. Leuker dan ik gedacht had. Jaren lang heb ik studenten begeleid bij het schrijven van scripties, en daarbij veel aanwzijgingen gegeven over correct Nederlands, stijl, argumentatiestructuur. En als onderzoeker tips en adviezen uitgewisseld met collega's. Dat was wel andere koek natuurlijk, meer formeel taalgebruik, andere onderwerpen. Toch een leuke voorbereiding.

Deze week bleek hoe anders zo'n blad is. Het onderwerp natuurlijk. Hoe ondernemers denken en spreken over hun werk. Deze week kwamen er allerlei stukjes binnen. En dan even snel aanwijzingen leveren. Ja leuk, maar het is nog te lang. Mooie column, maar ik mis iets. Wat heen en weer praten (of mailen) en dan de schrijver weer even aan de slag. En dan het resultaat terugkrijgen. Ja, dat is het! Gelukt. Mooier geworden. Zo leuk.

Deze keer, bij dit nummer, is het extra leuk. Het onderwerp van het blad sluit aan bij het thema van de eerste bijeenkomst na verschijnen. Een bal masqué. We hebben gekozen om te schrijven over de verborgen talenten van de leden. En daar komen toch leuke verhalen uit.

Nee, ik ga nog niks verklappen over die verborgen talenten. Het mag nog even spannend blijven!

Blogstilte... en hoe ik weer op gang kom

2010-11-03T13:31:00.000-07:00

Waarom nou die blogstilte? Ik was druk. En ik had vakantie. En ik ben gestopt met een project waar ik heeel veeeel zin in had, maar waarin de samenwerking niet wilde vlotten. En dan schiet het bloggen er ineens bij in. En twitteren ook een tijdje. Twitterstilte is tot daar aan toe. En dan niet te lang. Een weekje of zo. Blogstilte kan best voor een maandje. Maar nu moet het maar eens uit zijn!

Bloglezen
Intussen las ik wel af en toe de blogposts van anderen. Vooral die van Karin Ramaker, aka met-k.com. Soms was het zo raak. Zo schreef ze een mooie blogpost over samenwerken. Dat dat soms zo vanzelf kan gaan. En hoe waardevol dat is. Zij kan mooi schrijven over van alles, van het dagje passen op een kind, via meetings organiseren, netwerkbijeenkomsten waar van alles gebeurt, ontmoetingen, het opzetten van een meetingplace in Den Haag tot (natuurlijk!) stukken over bloggen. Hoe je onderwerpen kunt kiezen. Hoe ze er les over geeft. Wat het voor haarzelf betekent. Dat je er persoonlijk in mag zijn. Alles bij elkaar een heel mooi blog van Karin. Dat mag wel eens gezegd.

Ga maar eens kijken. Een leuk voorbeeld is hoe Karin Ramaker haar blog gebruikt om input te vragen voor een project. Zoals zij op haar blog vraagt naar: Wat is het beste advies dat je ooit hebt gekregen?

Quote of the day

2010-10-05T04:35:00.001-07:00

Most human beings have an almost infinite capacity for taking things for granted.
- Aldous Huxley

Quote of the day

2010-10-03T03:05:00.000-07:00

We hate some persons because we do not know them; and we will not know them because we hate them.
- Charles Caleb Colton

My favorite animal ...

2010-09-30T10:24:00.000-07:00

My favorite animal is a peacock... for one thing because of it's color...

Mijn favoriete dier .... :

Als het om goede doelen gaat, vanwege de associatie met trots.
Goede doelen mogen trots zijn op wat ze goed doen!

In het proces van fondsenwerving kan men dat maar beter niet vergeten. En de pauw is een symbool van trots (al wordt zijn trots soms gezien als een beetje overdreven; dat moet natuurlijk weer niet het voorbeeld zijn). De kunst is dan goed weer te geven wat het is dat je goed doet, waarom het belangrijk is, en waarom het met geld gesteund zou moeten worden.

Vandaar mijn interesse in pauwen.
Ook natuurlijk vanwege de mooie blauw-groene kleuren.
Vandaar deze foto.

Met dank aan Marty Coleman, de maker van deze foto.

Ik ken hem als Napkin Dad, een vader die al jaren zijn dochters een getekend servet meegeeft naar school. Deze zet hij op zijn blog met de naam, The Napkin Dad Daily. Die tekeningen zijn vol humor en mededogen. En hij gaat soms terug op de wijsheid van denkers van lang geleden. Hier is bijvoorbeeld een mooie over vooroordelen: 'bigotry': dat mensen soms geneigd zijn absurde dingen te geloven, maar als de beter nadenken dan zouden ze inzien dat het absurd is. Hij citeert in het begeleidend commentaar Voltaire. Zie de 'napkins on bigotry'.

Er spreekt uit dit project van hem zoveel aandacht voor zijn kinderen uit, dat je zo'n tekening maakt elke dag. Ook iets om trots op te zijn.

Thank you Marty Coleman for kindly lending your work for my blog! I use it because the peacock is a symbol of proudness. From your work I sense that you have so much attention for the wellbeing of your children. You are proud of them, and should be proud of this daily work, too.
I like the napkins on bigotry. I recognize much of what you are saying. For those who know me, and my research on philosophical theory about justice will understand straight away. Those I've worked with recently, on projects about children that are underprivileged will understand as well. I will write about that more often, thought not necessarily in English. Writing this though, I feel that I should. -to be continued-

Marty Colemans photographic work can be found on his homepage (www.martycoleman.com)
I found this picture on his Flickr page.

BLOGPOSTS:
SOS-talent onderzoek: voortijdig schoolverlaten allochtone en autochtone jongeren
Impact meten van sociale projecten
Steun de Kindertelefoon (in de wedstrijd van Rabo Dichtbijfonds)

Impact meten van sociale projecten

2010-09-22T13:57:00.000-07:00

Op 21 september organiseerde de START foundation in samenwerking met ECSP (Erasmus CEntre for Strategic Philantropy) een studiedag over de impact van sociale projecten.

Behoefte om social impact te metenbij financiers en initiatiefnemers van sociale projecten
"Bij de aanpak van een maatschappelijk probleem, zoals bijvoorbeeld werkloosheid, eenzaamheid of onveiligheid in de wijk, is de blik vooral gericht op het probleem en op de bijbehorende activiteiten. De (te verwachten) impact komt vaak niet of nauwelijks aan bod. Terwijl dáár toch de winst moet zitten als je als overheid of als fonds je geld investeert in een project of een traject dat ook daadwerkelijk impact heeft op de maatschappij. Maar wat is maatschappelijke impact eigenlijk, hoe meet je het en waarom?"

Instrumenten en beperkingen
Er zijn inmiddels verschillende instrumenten ontwikkeld om impact te becijferen. SROI, social return on investment, werd tijdens de dag als afkorting bekend verondersteld, zelfs. Het sluit aan bij de wens van financiers om te trachten de impact te 'kapitaliseren' of 'monetariseren'.

Leuk aan de conferentie was dat eigenlijk bijna iedereen wees op het feit dat dat ook een valkuil kan zijn. En dat er vooral moet worden gekeken naar wat er niet in cijfers gevangen kan worden.

Professor Heertje met een gevatte conclusie
De meest uitgesproken mening daarover kwam in het slotwoord van prof Heertje. Eigenlijk verwoordde hij het zoals al velen het hadden gezegd. Dat kan vervelend zijn - maar prof Heertje bracht het zo grappig, dat dat helemaal geen bezwaar was. Hij sloot ook meteen aan bij de actualiteit - terwijl wij aan het confereren waren had De Majesteit de Troonrede uitgesproken. Daarin was in een adem genoemd dat mensen nu steeds ouder worden, en dat dat meer kosten met zich meebracht. Volgens de 76-jarige econoom leidt het almaar 'in geld denken' tot veel gezeur en geklaag. Terwijl we juist blij moeten zijn met bepaalde ontwikkelingen. "Algemeen wordt vergrijzing gezien als een kostenpost. Maar het levert ook veel nut op. Ik ben daarvan het levende voorbeeld!" stelde de emeritus hoogleraar met veel gevoel voor ironie. Hij had de volle zaal net verteld dat hij als 80 90 jaar les geeft en de lachers geheel op zijn hand.

Meer keuzes dan je in een dag aankan...
Er waren alles bij elkaar 9 workshops om uit te kiezen en (slechts) twee rondes, dus het was moeilijk kiezen welke nu het meest interessant was. Uiteindelijk was ik bij een presentatie over storytelling als methode om de effecten en lessen van een project achteraf met alle betrokkenen door te nemen. Een intensieve methode. Het was ook aanleiding voor boeiende gesprekken, wanneer dat nou wel en wanneer niet toepasbaar was. De consensus was toch wel dat zo'n methode goed moet worden voorbereid, en alleen werkt als men zich onderling veilig genoeg voelt. Ook hoogwaardigheidsbekleders, financiers en beleidsmakers zouden eigenlijk betrokken moetn zijn bij het 'vertellen van het verhaal van de verandering'. Dat zal ook wel eens moeilijk zijn. Boeiend.

Impactgeld te vergeven...
Heel aardig was dat elke bezoeker bij binnenkomst 100euro aan 'impact geld 'kreeg om gedurende de dag te geven aan een of twee van drie partners/projecten die door START worden gefinancierd. Allemaal draait het om mensen de weg naar de arbeidsmarkt vergemakkelijken, voor wie het vaak niet eenvoudig is. I-did slow fashion, bijvoorbeeld helpt jonge vrouwen door ze werkervaring te latne opdoen in een modebedrijf. Als je dan de andere projecten ziet, dan kun je moeilijk kiezen. Oudere werklozen de weg terug naar de arbeidsmarkt laten vinden is wat het tweede project wil. Uiteindelijk won het project voor mensen met een handicap de meeste impacteuro's (ruim 5000 van de 12.000 te vergeven euro's.)

Presentaties online
Ook aardig is dat op de site van de START foundation presentaties en video's van plenaire delen zullen worden geplaatst (en ten dele al zijn geplaatst nu ik dit schrijf). Zie daarvoor deze link naar de pagina over de conferentie over meten van social impact.

Ik heb er zulke inspirerende gesprekken gehad, zelfs nog op weg naar het station in Rotterdam, dat ik de effecten van de dag nog wel een tijdje zal merken. Ik werd geïnspireerd door al die goede ideeën, en zag wel samenwerkingsmogelijkheden hier en daar. Dus dat wordt afspraken plannen binnenkort.

Steun de Kindertelefoon

2010-09-20T13:34:00.000-07:00

Een snel bericht. Omdat ik vind dat de Kindertelefoon in Utrecht een stem van al mijn lezers verdient. De Kindertelefoon geeft kinderen die ergens mee zitten de kans daarover te bellen of chatten...

Dat is mooi.
Dat moet blijven.
Maar dan moet er wel iets gebeuren aan de internetverbinding, die moet nodig vernieuwd worden.
Kijk maar naar de video:

Een nieuwe manier van fondsenwerven. Het (Rabobank) Dichtbijfonds stelt 100.000 euro beschikbaar voor 21 verenigingen/stichtingen in de regio. Door een filmpje te maken en stemmen te werven, kun je in aanmerking komen voor een bijdrage.

SOS - Voortijdig schoolverlaten, allochtone en autochtone jongeren

2010-09-10T02:05:00.001-07:00

Ik lees voor het bedrijfsplan van SOS-talent een factsheet van FORUM over voortijdig schoolverlaten.

Vraagstelling
De vraagstelling is: hoeveel jongeren stoppen met school, wat zijn de achtergronden daarvan, zijn er verschillen tussen autochtone en allochtone jongeren, wat zijn verklaringen en wat helpt om dit tegen te gaan?

Vooronderstellingen of feiten
Een veronderstelling die je wel eens hoort, is dat kinderen van allochtonen minder zouden kunnen. (Ja echt, er zijn middelbare scholen die dat zonder blikken of blozen durven beweren...). Dat wordt door dit onderzoek geheel niet ondersteund.

Een bepalende factor voor succes op school is de sociaaleconomische status van de ouders. Als gegevens over vroegtijdig schoolverlaten gecorrigeerd worden voor sociaaleconomische status van ouders, dan blijkt etniciteit geen effect te hebben. (!)
Een lage opleiding van ouders is wel een indicatie dat een kind of jongere mogelijk meer zorg nodig heeft (dan autochtone jongeren). Zijn er dan geen verschillen? Ja natuurlijk wel. Al was het maar, omdat onder allochtonen tot nu toe het percentage mensen met alleen een lagere opleiding hoog is (dat dan weer wel). Dat wordt ook vaak genoemd in literatuur over achterstandswijken. De achterstand heeft een kleur gekregen.

Ook laat het onderzoek zien dat allochtone jongeren áls ze school verlaten, andere redenen hebben dan autochtone jongeren om de school voortijdig te verlaten. Allochtone jongeren doen dat vaker omdat ze geen stage kunnen vinden (!), autochtone jongeren omdat ze een leuke baan hebben gevonden. Een ander opvallend feit is, dat allochtone jongeren die wel de school met diploma verlaten, vaker doorstromen naar hoger onderwijs, dan autochtone jongeren. (Wat daar achter zit, daar zou je naar kunnen gissen. Dat doe ik nu even niet.)

Allochtone jongeren vinden moeilijker een stage? Wat doen we er aan?
Wat dan belangrijk is om die trend tegen te gaan. Het is mogelijk dat autochtone jongeren geen stage vinden omdat ze zichzelf niet afdoende weten te presenteren (en misschien is het lastig om vooroordelen te weerleggen, vrouwen hebben daar ook jaren last van gehad...).
Proeven waarbij actief wordt gewerkt om werkgevers te overtuigen stageplaatsen te bieden, en de kwaliteiten van de stagiaires door bemiddelaars worden gepresenteerd, blijken te werken (dat is de ervaring in gemeente Utrecht in de wijk Kanaleneiland).

Voordat kinderen afhaken...
Het voortraject tijdens de schoolfase komt aan de orde in dit rapport. Factoren die de jongeren sterker maken zijn: ouderbetrokkenheid, meer begrip van de arbeidsmarkt en het onderwijssysteem. Voor de jongeren zelf, wanneer sprake is van taalachterstand, blijkt voor- en vroegschoolse educatie (VVE) programma’s goed te werken. (Dit geldt overigens voor kinderen met taalachterstand in het algemeen, niet alleen voor kinderen van migranten. ) Hier wordt door het Rijk de komende jaren ook op ingezet om meer kinderen in die programma’s op te nemen.

Wat werkt om schooluitval te voorkomen?
Wat goed werkt om schooluitval te voorkomen, is in Nederland nog niet goed onderzocht, zo stelt het door FORUM uitgegeven factsheet. Er is wel onderzoek uit andere landen. Methoden die werken, zijn mentorprogramma’s en maatjes projecten. Wanneer jongeren die niet veel ouder zijn dan de leerlingen zelf een voorbeeldfunctie vervullen, blijken de kinderen vooruit te gaan. Wat ook goed werkt zijn financiële prikkels. In dit geval kan dat bestaan uit verwijzing naar inkomensondersteunende voorzieningen. Onze ervaring is dat verwijzen niet volstaat, maar dat er warme overdracht – in dit geval van ouders – nodig is - naar organisaties die helpen om deze regelingen te begrijpen en in te schrijven.
Voor een adequate aanpak is dan ook nodig om in een project op te nemen;
- taalondersteuning; ondersteuning bij vakken waar taalachterstand een belemmering kan zijn
- sociaal emotionele ondersteuning van de kinderen
- begeleiding van ouders bij beter begrip van de school
- warme overdracht naar inkomensondersteunende voorzieningen

Ons project, SOS-talent, sluit hier zo mooi bij aan. Er wordt in al deze punten voorzien. Het begint bij gewoon ruimte bieden om huiswerk te maken. Maar het werkt veel verder met een 'geïntegreerde' aanpak ; het doel is ouders, kind en school ondersteuning te bieden waar nodig; en ook het sociaal systeem eromheen wordt bij de begeleiding niet vergeten. De werkwijze omvat daarom ook op de volgende aspecten in:
- sociaal-emotionele ondersteuning, empowerment, leren leren en plannen en identiteitsvormend tegenover de kinderen;
- activerend / outreachend naar de ouders en (desgewenst)
- ondersteunend naar de school.

Fantástisch leuk, wanneer je de onderbouwing van een plan terugvindt in één rapport - zoals dit factsheet over "voortijdig schoolverlaten, allochtone en autochtone jongeren" door Radboud universiteit gemaakt in opdracht van FORUM, multicultureel centrum. Ik ben echt blij met dat rapport.

twitter leerervaring

2010-09-04T01:11:00.001-07:00

Wat grappig. Ik twitter met regelmaat. Ook schrijf ik af en toe een aantal opmerkingen die bij elkaar horen. Het komt onder twitteraars vaker voor dat ze de tweets dan nummeren. En bij elke tweet aangeven de hoeveelste tweet uit een serie deze is.

Tweets verschijnen in mijn beeld in een 'timeline'. Elke nieuwe tweet verschijnt boven de ander. Een logische redenering zou je dan ook van onder naar boven moeten lezen. Val je midden in andermans langere tweet lijn, dan moet je diens profiel aanklikken en naar beneden scrollen. Een lastig gebeuren.

Even een voorbeeld. Zou ik bovenstaande eerste alinea in een twitter reeks willen vertellen, dan worden dat misschien wel drie berichtjes, en dan ontstaat het volgende beeld:

"En bij elke tweet aangeven de hoeveelste tweet uit een serie deze is. 3/3"
"Het komt onder twitteraars vaker voor dat ze de tweets dan nummeren. 2/3"
"Wat grappig. Ik twitter met regelmaat. Ook schrijf ik af en toe een aantal opmerkingen die bij elkaar horen. 1/3"

Zelf heb ik wel eens bij dubbel-tweets (een redenering over twee berichtjes), de volgorde aangepast. Ik had hem eerst al uit geschreven. Gezien dat hij niet paste. Knip de laatste stap uit het bericht (dat je nog niet verzendt). Je opent een tweede tab voor twitter in je browser. Zet het geknipte in een tweet. Vervolgens kan je de begin stap sturen. Eindigt de redenering in de goede volgorde in je timeline.

Het leverde mij onmiddellijk een reactie van een slimme volger op: "Zit jij nou de volgorde aan te passen?" Ja. Dat deed ik. En kennelijk werd dat onmiddellijk opgemerkt. (En misschien wel als ergelijk of onhandig ervaren. Dat had ik toen niet zo door....)

Wat er nou zo grappig was. Zojuist zette ik vijf tweets achter elkaar in mijn vorige blogpost. Voor de lezer van het blog mag het in de goede volgorde. Ik keek er nog eens naar. Zal ik het veranderen? Nee het is leuk om ook te laten zien hoe twitter werkt, dat er een leesbaar geheel in een tweet past. Ik bleef van de afkortingen en ingekorte zinnen af. Mijn schrijversneiging onderdrukte ik. Dat was moeilijk : volledige zinnen maken, is een soort gulden regel die mij met de academische paplepel is ingegoten. Die ik voor het bloggen af en toe uit zet...

Toen opende ik mijn blog om het "op de pagina" te lezen. En wat deed ik? Ik begon onderaan te lezen! En dat terwijl ik nog maar tien minuten op twitter aan het lezen was.

Ik heb al vaker gemerkt dat je als je maar lang ergens mee bezig bent, het je denken beïnvloedt. Dit is zo grappig. Nu heeft die opmerking van mijn oplettende volger indertijd ook ineens een nieuwe betekenis gekregen. Een nieuwe vraag opgeroepen: "Vond hij het irritant? Of alleen maar een beetje gek?"

Leren leren - tweets van de week

2010-09-04T00:57:00.000-07:00

Deze week maakte onze T een werkstuk over de olieramp in de Mexicaanse golf. Hoe je een goede vraag kiest voor je werkstuk was al moeilijk.

Beetje helpen werd al gauw werken aan leren leren. Wat weet je al? Hoe noteer je dat? Mindmap gemaakt, dat is een uitkomst. #beelddenker

Mindmaps zijn voor mij zelf ook een uitkomst. soms laten je gedachten zich niet lineair structureren.Eerst losse ideeën verzamelen in een MM

Dan moet je niet stoppen: zoek de orde, of maak orde. Als je tekst schrijft, moet je immers een 'te volgen' verhaal maken #logischestappen

Maar hoe leer je nou iemand HOE je die stap maakt. Voorlopig houd ik het op voordoen. En hoop op navolging #beelddenker #logica #lerenleren

* * *

Goede doelen krijgen minder donaties

2010-07-08T00:48:00.000-07:00

Vandaag in de Volkskrant
Uit een onderzoek van de Volkskrant onder een aantal grote fondsenwervende goede doelen blijkt dat zij afgelopen jaar minder inkomsten uit donaties binnen kregen. Interessant is dat er een klein voordeel was ook. De doelen ontvingen meer geld uit subsidies en uit loterijen dan het jaar ervoor. Al met al valt het dus nog wel mee.

Wat opvalt:
* Goede doelen die negatief in het nieuws waren, daar zit een sterkere dalende lijn in de donatie-inkomsten (Hartstichting vanwege hoog inkomen van directeur bijvoorbeeld).
* Goede doelen die veel inkomsten uit beleggingen hadden werden al in 2008 sterk geraakt door de dalende beurzen.
* De effecten van de crisis op geefbereidheid van de burgers komen wat later (nu dus).

Al met al valt het nieuws naar verhouding dus nog mee. De koppen op de krant waren negatiever dan het al met al is.

Ook positief (pagina 2 van de krant):
Wanneer Oranje wint op het WK, dan verwachten economen een lichte groei ten opzichte van vorig jaar. De euforie van winst maakt dat het vertrouwen van de burger groeit. Bestedingen groeien dan ook een beetje. De meningen zijn verdeeld hoe veel die groei kan bedragen. Een voorzichtige schatting komt op ongeveer 0,1 procent groei (vooral vanwege binnenlandse bestedingen).

Nog een aardig bericht
Een goed doel dat geen last had van de trend hierboven beschreven was de Zonnebloem. Zij vierden een jubileum, hadden daaromheen veel media-aandacht en spots op de televisie. Dat is toch altijd een goede manier om onder de aandacht van potentiële gevers te komen. Dat ondersteunt wat ik onlangs al schreef: als er wat te vieren is, doe dat. Ik voeg er nu nog maar eens aan toe: doe het vooral zichtbaar. Zorg dat je aandacht trekt van kranten en andere media.

Meer effecten van het WK
Ik ga mij de komende dagen eens buigen over een aantal effecten van het Wereld Kampioenschap Voetbal in Zuid Afrika. Daarover binnenkort meer.

Vandaag lang geleden ...

2010-07-04T07:29:00.000-07:00

Anglocentrisme
De vorige blogpost ging over de website, This day in history. Jammer is dat deze website overwegend ingaat op de geschiedenis van de Engelstalige landen; hier een daar op de geschiedenis van Europese landen. Wat gebeurde er vandaag lang geleden in Nederland, Frankrijk, Duitsland?

Daarvoor hebben we nog andere internetbronnen, zoals de website ´Vandaag de dag´.

4 juli 1954 gebeurde het `wonder van Bern´, de Hongaren speelden tegen Duitsland in de WK/finale. De Hongaren waren de gedoodverfde winnaars, maar de Duitsers wonnen met 3-2
zie de website Vandaag de dag http://www.beleven.org/vandaagdedag/

1601 (ook 4 juli?)

Aanvang beleg van Oostende door de Spanjaarden. Het driejarig beleg kost uiteindelijk 100.000 mensen het leven. De stad wordt volledig verwoest

4 juli 1954
West-Duitsland wint in Zwitserland de wereldtitel voetbal door Hongarije in de finale van het WK met 3-2 te verslaan.

4 juli 1997

Na een vlucht van zeven maanden landt de Mars Pathfinder van de NASA op 4 juli 1997 op het oppervlak van de rode planeet Mars.

4 juli 1998

Dennis Bergkamp scoort in de laatste minuut van de kwartfinale tegen Argentinië in Frankrijk het mooiste doelpunt voor Oranje op een WK. Het Nederlands elftal verliest in de halve finale van Brazilië (4-2).

4 juli 2004

Griekenland wint het EK voetbal in Portugal door Portugal in Lissabon met 0-1 te verslaan.

Europacentrisme
Nog steeds vooral Europees nieuws en voetbalnieuws.
Wat gebeurde er op andere continenten?

Wie een leuk weetje heeft, melde het hier!
Zet het bij de reacties aub.

This day in history_ Declaration of Independence of USA

2010-07-04T07:16:00.000-07:00

Soms is het aardig eens te kijken op de website "this day in history". Vandaag wordt onder andere verwezen naar de Onafhankelijkheidsverklaring van de USA in het jaar 1776. De Verenigde Staten verklaarden zich onafhankelijk van Engeland en de Engelse koning. de Engelse heerschappij, met de oplegging van belastingen aan de Amerikanen, teneinde een Engels leger te kunnen bekostigen, terwijl daarmee ook een ander Engels fenomeen overeind kon blijven (the East India Tea company) was een van de factoren, die maakte dat de Amerikanen zich losmaakten. Dat er geen invloed op het maken van wetten in Engeland voor de Amerikanen tegenover stond, was uiteindelijk een belangrijk argument tegen de rechtvaardigheid van de Engelse heerschappij.

Belangrijke aanzetten tot het vastleggen van wetten en regels voor het nieuwe land, werden gegeven door de zogenaamde 'founding fathers'. Denkers als Thomas Jefferson, Thomas Paine en John Adams droegen bij aan het vastleggen van de Amerikaanse grondwet.
(Opmerkelijk : in 1826 op deze dag stierven Jefferson en Adams). De invloed van politieke denkers uit Europa wordt vermeld, o.a. de Engelse John Locke. Boeiende materie. Als filosoof kan ik daar mijn hart even ophalen.

Morgen staat er vast weer iets anders, dus haal ik de tekst maar even van de site This day in history naar hier:

"In Philadelphia, Pennsylvania, the Continental Congress adopts the Declaration of Independence, which proclaims the independence of the United States of America from Great Britain and its king. The declaration came 442 days after the first volleys of the American Revolution were fired at Lexington and Concord in Massachusetts and marked an ideological expansion of the conflict that would eventually encourage France's intervention on behalf of the Patriots.

The first major American opposition to British policy came in 1765 after Parliament passed the Stamp Act, a taxation measure to raise revenues for a standing British army in America. Under the banner of "no taxation without representation," colonists convened the Stamp Act Congress in October 1765 to vocalize their opposition to the tax. With its enactment in November, most colonists called for a boycott of British goods, and some organized attacks on the customhouses and homes of tax collectors. After months of protest in the colonies, Parliament voted to repeal the Stamp Act in March 1766.

Most colonists continued to quietly accept British rule until Parliament's enactment of the Tea Act in 1773, a bill designed to save the faltering East India Company by greatly lowering its tea tax and granting it a monopoly on the American tea trade. The low tax allowed the East India Company to undercut even tea smuggled into America by Dutch traders, and many colonists viewed the act as another example of taxation tyranny. In response, militant Patriots in Massachusetts organized the "Boston Tea Party," which saw British tea valued at some 18,000 pounds dumped into Boston Harbor.

Parliament, outraged by the Boston Tea Party and other blatant acts of destruction of British property, enacted the Coercive Acts, also known as the Intolerable Acts, in 1774. The Coercive Acts closed Boston to merchant shipping, established formal British military rule in Massachusetts, made British officials immune to criminal prosecution in America, and required colonists to quarter British troops. The colonists subsequently called the first Continental Congress to consider a united American resistance to the British.

With the other colonies watching intently, Massachusetts led the resistance to the British, forming a shadow revolutionary government and establishing militias to resist the increasing British military presence across the colony. In April 1775, Thomas Gage, the British governor of Massachusetts, ordered British troops to march to Concord, Massachusetts, where a Patriot arsenal was known to be located. On April 19, 1775, the British regulars encountered a group of American militiamen at Lexington, and the first shots of the American Revolution were fired.

Initially, both the Americans and the British saw the conflict as a kind of civil war within the British Empire: To King George III it was a colonial rebellion, and to the Americans it was a struggle for their rights as British citizens. However, Parliament remained unwilling to negotiate with the American rebels and instead purchased German mercenaries to help the British army crush the rebellion. In response to Britain's continued opposition to reform, the Continental Congress began to pass measures abolishing British authority in the colonies.

In January 1776, Thomas Paine published Common Sense, an influential political pamphlet that convincingly argued for American independence and sold more than 500,000 copies in a few months. In the spring of 1776, support for independence swept the colonies, the Continental Congress called for states to form their own governments, and a five-man committee was assigned to draft a declaration.

The Declaration of Independence was largely the work of Virginian Thomas Jefferson. In justifying American independence, Jefferson drew generously from the political philosophy of John Locke, an advocate of natural rights, and from the work of other English theorists. The first section features the famous lines, "We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal, that they are endowed by their Creator with certain unalienable Rights, that among these are Life, Liberty and the pursuit of Happiness." The second part presents a long list of grievances that provided the rationale for rebellion.

On July 2, 1776, the Continental Congress voted to approve a Virginia motion calling for separation from Britain. The dramatic words of this resolution were added to the closing of the Declaration of Independence. Two days later, on July 4, the declaration was formally adopted by 12 colonies after minor revision. New York approved it on July 19. On August 2, the declaration was signed.

The American War for Independence would last for five more years. Yet to come were the Patriot triumphs at Saratoga, the bitter winter at Valley Forge, the intervention of the French, and the final victory at Yorktown in 1781. In 1783, with the signing of the Treaty of Paris with Britain, the United States formally became a free and independent nation.

Vier je successen en mijlpalen (Fondsenwerving : 8)

2010-06-22T03:46:00.001-07:00

Elke organisatie heeft momenten die belangrijk zijn om met elkaar te vieren. Een bereikt resultaat waar je trots op bent, dat mag gevierd worden.
Dat geldt voor organisaties in de profit en de non profit sector. Het leuke is dat dat vieren zelfs je fondsenwervingskansen ten goede kan komen.

festivities - balloon release - spring 2008
Originally uploaded by corinnebekker

Het is leuk om met anderen te delen dat je je bedrijf gaat starten. Of als je bedrijf vijf jaar bestaat. Als je een belangrijk project hebt afgerond. Als je een bijzondere uitdaging aangaat.

Ook een non profit organisatie zoals een goed doel doet er goed aan om mijlpalen te markeren. Juist als een organisatie met vrijwilligers werkt. Dan is het goed om een mijlpaal te vieren. Heb je een doel bereikt? De 100e donateur? Een grote sponsor binnen gehaald? Het minste is dat je het laat weten aan je medewerkers en vrijwilligers. Laat merken dat je de inspanningen waardeert.

En soms is er gewoon reden om te feesten. De opening van een nieuw pand, een vijfentwintigjarig bestaan, een jubileum van een medewerker of vrijwilliger.

En soms is zo'n feestelijke viering van een mijlpaal nog een uitstekende manier om leuk in het nieuws te komen. Ook niet weg als je donateurs en sponsors zoekt... Het is op zich niet voldoende, maar als je als enige bekendheid geniet, dan is dat bij fondsenwerving zeker behulpzaam.

Foto: Schoolkinderen die ballonnen loslaten bij betrekken van de school. Feestelijk en niet duur.

Zo lief

2010-06-18T08:29:00.001-07:00

If You Can Give
Originally uploaded by Make Studio | Marty Coleman

Een vader gaf jarenlang tekeningen mee aan zijn dochters - elke dag een op een servetje bij hun voorverpakte lunch.

Het verhaal erbij is ook heel mooi.

The Blues

2010-06-18T07:49:00.001-07:00

The Blues
Originally uploaded by ecstaticist

Zo mooi, dat blauw.

Het is weer eens zo'n dag dat het te grauw is.
Dat ik hard gewerkt heb, veel gepraat. Veel geluisterd. Veel gegeven.

En dat ik ineens merk dat ik behoefte heb aan kleur.

Daarom ben ik zo blij met de website www.flickr.com , een online platform waar je foto's kan opslaan en met anderen delen.

Ik vind daar zoveel mooie plaatjes om mijn behoefte aan beelden en aan kleur aan te laven.

Het is tijd voor weekend.

;-)

MEER PLAATJES
Een deel van mijn favo's op flickr.com
Kleur kleur kleur!
Bird with a punk haircut

Ook geld nodig voor kinderen met een te snel brein?

2010-06-14T02:02:00.001-07:00

Ik zet mij nu toevallig in voor een aantal projecten die met kinderen van doen hebben. Mijn tijd is een beetje op. Maar het zou erg goed zijn als er meer aandacht was voor -wat ik dan maar noem- kinderen die slimmer zijn dan goed voor ze is...
Ik heb het over kinderen wiens hersenen altijd maar doorgaan, kinderen die overal interessante vragen bij hebben, die erg slim zijn, maar niet altijd zo goed gaan op een gewone school. Die onderpresteren bij gebrek aan uitdaging. Die zorg nodig hebben en 'passend onderwijs' (compacter, rijker en uitdagender: zelfde thema's anders brengen; andere thema's vanwege bijzondere interesses (filosofie; ruimtelijk denken; top-down leren) Helaas is daar niet altijd voldoende kennis en ervaring voor in huis op een gewone school. En dat is voor die kinderen heel treurig. Ze kunnen er al vroeg heel ongelukkig van worden. Het kan ook zijn dat het lijkt alsof ze helemaal niet slim zijn. Vooral het gevoel niet te passen in de klas, kan kinderen erg veel verdriet doen.

Zo'n klein blogpostje voldoet eigenlijk niet om aan het onderwerp recht te doen. Maar laten we een beginnetje maken.

Kijk hier even naar: het verhaal van een meisje dat erg ongelukkig was op school tot ze naar een Leonardo klas kon: http://blip.tv/file/3423702

We hebben het over kinderen die hoogbegaafd zijn. Vaak wordt daar van gedacht dat ze zich wel redden. Helaas is dat lang niet altijd zo. Inmiddels is daar veel literatuur over. En er zou toch ondertussen mogelijk moeten zijn zulke kinderen op gang te helpen op een basisschool. Gelukkig is dat vaak ook wel zo. Maar ook vaak niet.

Als ik dan lees dat een onderzoek onder leerkrachten in het basisonderwijs uitwijst dat 80 % van hen het idee heeft dat ze onvoldoende in staat zijn deze kinderen te herkennen en passend onderwijs te geven, dan moet er toch iets gebeuren, zou je zeggen.

Maar gebeurt het ook? Ik las onlangs een artikel waar de indruk uit ontstond dat de meeste politieke partijen er weinig kaas van hebben gegeten....
(Ik zal in latere berichten iets meer links opnemen naar die onderzoeksresultaten.)

Intussen voor wie meer wil weten over hoogbegaafdheid en volwassenen - zie www.mensa.nl - en over kinderen en hun ouders : zoek maar eens naar: vereniging Pharos, Choochem, HINT en de Koepel Hoogbegaafdheid (waarin al deze verenigingen samenkomen).

Gulle gevers bedanken! (fondsenwerving 7)

2010-06-13T08:53:00.001-07:00

gulle gevers bedanken - collecte bouwspeeltuin Fort Luna
Originally uploaded by corinnebekker

Bij fondsenwerving is het een goed gebruik om gulle gevers te bedanken.

Als het even kan, laat je ook weten wat er met de gift gedaan is. Dat kan bijvoorbeeld met een bedankbrief. Op de foto een leuke manier van bedanken - met een spandoek.

Bij de actie waar ik de laatste tijd over schrijf (fondsenwerving voor bouwspeeltuin Fort Luna, Utrecht) was het nog niet mogelijk om aan te geven waar het geld precies heen ging. Er moest ruim 200.000 euro geworven worden. En we kwamen nog maar net op gang.

Uiteindelijk kwam het geld er. En de speeltuin werd ingrijpend aangepast. En om de uiteindelijke heropening wereldkundig te maken, kwam er een groot feest voor de wijk. Dat was ook een soort bedankje voor iedereen die meegeholpen en meegeleefd had.

En het was natuurlijk ook reclame voor de nieuwe speeltuin.

Eerdere blogposts over fondsenwerving voor Fort Luna
Fondsenwerven begint met een goed plan (deel 6)
Fondsenwerving (5) Aanvragen bij vermogensfondsen
Hoe ik begon met fondsenwerven

Foto van Bookcrossing wild release #2 (hobby)

2010-06-13T07:26:00.001-07:00

bookcrossing wild release #2
Originally uploaded by corinnebekker

Sinds een paar maanden doe ik soms aan 'zwerfboeken' loslaten. Ook wel bekend als: 'bookcrossen'. De bedoeling van bookcrossers is dat boeken door meer mensen worden gelezen. Dat ze vooral niet thuis blijven staan verstoffen op onze boekenplankjes. Bookcrossing is bedacht door een Amerikaan, vandaar dat vaak Engelse termen in zwang zijn om aspecten van het bookcrossen te benoemen.

Hierbij een foto van een boek dat ik in het wild heb losgelaten, een zogenaamde 'wild release'. Het is alweer anderhalve week geleden. Toch leuk om deze nog even naar mijn blog te plaatsen.

Ik vind het nog erg spannend om zomaar een boek ergens achter te laten. Vooral omdat mensen het misschien niet vertrouwen. Vandaar dat ik al een paar keer twijfelend over stations heb gelopen, mij afvragend zal ik wel of zal ik niet. Voor de deur van een grote multinational, zal ik wel of zal ik niet?

Uitgedaagd door een mede bookcrosser om een 'feestlijke en vrolijke release te doen, kwam ik op het idee om een release buiten te doen, en er een ballon met lachgezichtje en strik aan toe te voegen.

Vanwege het mooie weer, en hoop op een mooie zomer, een exemplaar van Jan Wolkers' boekenweekgeschek Zomerhitte.

Hier zul je niet vaak meer bookcrossing berichten vinden. Ik heb er een aparte weblog voor: Kris Kras Crosser
.
Ook te vinden op de website "Celebrating Wild Release Photos" op flickr.com.

Uitslag TK2010 en 'hoop en optimisme' (achtergrond)

2010-06-09T14:23:00.000-07:00

Twitterbericht direct na toespraak Geert Wilders , nadat de eerste prognose uitkwam:
"Geert geeft een geheel nieuwe betekenis aan woorden als hoop en optimisme." Juist.

Liefst zou ik naar aanleiding van Pechtold reageren, maar Twitter ligt er uit.
"Pechtold geeft weer een beter interpretatie van hoop: samenwerken voor beter onderwijs, meer rechtvaardige samenleving voor iedereen. #paars"

Ik houd het op hoop voor andere manieren om sociaal ondernemend te zijn. Ik ben heel blij dat ik bezig ben met een project om kinderen die om verschillende redenen niet meekomen in basis- of voortgezet onderwijs, vanwege taalachterstand of andere problemen. Die net een zetje extra nodig hebben - en bemoediging - en het eigenlijk best kunnen. Daaronder zijn veel kinderen wiens ouders uit de groepen komen waar Wilders zich zo eenduidig en ongenuanceerd tegen verzet.

Er is echt veel werk te doen. We gaan gewoon door.

Hoera voor Marion Sweet en haar plan voor de Kinderen met Talent. Een vrouw met een plan. Heeft de mini-academie voor kleurrijke ondernemende vrouwen doorlopen. Heeft al zoveel genetwerkt voor dit project. We gaan samen aan de slag om te zorgen dat kinderen uit minima-gezinnen en met een taalachterstand (voor Nederlandse taal) wel hun diploma halen en hoop hebben op een goede toekomst.
Tegen sociale sluiting en voor verantwoordelijkheid nemen voor jezelf (met een flinke dosis moral support die daarbij voor sommige kinderen nodig is).

En ik ben blij met een project voor migrantenvrouwen met afstand tot de arbeidsmarkt waar we gaan aansluiten bij hun eigen interesse, hun competenties. Hoera voor Isabelle Zumbrink en haar projectbureau Vlinder. We zetten ons samen in voor haar Huis van de Vlinders - een vrouwenbuurtbedrijf waar kunst en welzijn en arbeidstoeleiding samengaan. Handen uit de mouwen steken, leren waar je goed in bent en dan door naar baan of opleiding.

Dat is hoop en optimisme.

Cheers alle winnaars van de Tweede Kamer verkiezingen. Vooral Mark, Job en Femke en Alexander. Zelfs Geert. Even ophouden met debatteren, nu. Laat nu maar zien wat je kan.

En wij gaan gewoon door met projecten voor Fatima Khadija Mohammed en Selcuk. En ook voor Arie, Marie, Patrick en Noor als ze het nodig hebben.

Fondsenwerving: (6) Een goed plan

2010-06-07T08:41:00.000-07:00

Ik kijk zojuist naar mijn blogposts over fondsenwerving; over hoe ik begon met fondsenwerving voor een ambitieuze renovatie voor een bouwspeeltuin.

Ik schreef tot nu toe over: (1) de eerste ronde van fondsenwerving om leefbaarheidsgeld binnen te halen en het overleggen met de gemeente; (2) over vrijwillige inzet (en hoe dat door allerlei financiers als waardevol wordt gezien); (3) over kosten ramen en (4) een dekkingsplan maken; en (5) aanvragen bij vermogensfondsen.

Ik realiseer mij ineens dat een van de belangrijkste onderdelen - een goed projectplan - niet in de koppen terugkomt. Terwijl een goed plan essentieel is. Daarom zet ik het nog maar eens expliciet bovenaan een blogpost neer.
"De basis voor een geslaagde fondsenwervingsactie is een goed plan." Ik zeg het zo vaak, dat het voor mij vanzelfsprekend is. Het begint bij een goed plan.

Bij fondsenwerving voor goede doelen, en als het gaat om een klein of groot project, noemen we dat een projectplan. Bij een plan voor een bedrijf noemen we dat een bedrijfsplan.

"De basis voor een geslaagde fondsenwervingsactie is een goed plan." Wat kan dat nou zoal betekenen? Je kunt een goed plan in je kop hebben (en veel mensen hebben dat, althans daar zijn ze van overtuigd), maar voor fondsenwerving is dat niet voldoende. Je moet het wel kunnen overbrengen aan een ander om ook geld te krijgen ervoor. Overtuigen wil zeggen, de ander raken en zover brengen dat hij of zij doet wat jij nodig hebt (geld geven en/of iets anders doen dan helpt bij fondsenwerving). Je moet het overtuigend kunnen vertellen. En je moet het - in de meeste gevallen - ook overtuigend kunnen opschrijven. Laten we daar maar eens bij beginnen.

Een goed geschreven projectplan
Hoe schrijf je dan een goed plan? Je moet een aantal voor de hand liggende dingen vertellen. Onlangs zette ik voor een klant de belangrijkste koppen voor een projectplan op rij. Met de instructie, schrijf je tekst door telkens een tekst te koppelen aan die kopjes.

Opbouw van een projectplan
Beschrijf de achtergrond en voorgeschiedenis van je plan, de personen en organisaties die meewerken, de belangrijkste doelstelling(en), hoe je die doelstelling gaat bereiken, voor wie het plan belangrijk is, en in hoeveel tijd je het doel gaat bereiken, hoe je het gaat bereiken. En natuurlijk bij fondsenwerving: maak duidelijk en aannemelijk wat het gaat kosten (kostenraming) en hoeveel van dat geld je nog te kort komt. Uit welke bronnen hoop je geld te krijgen? Dat schrijf je op in je dekkingsplan. Als er al geld uit andere bronnen is gekomen, hoe weinig ook, is dat relevant. In het geval van de bouwspeeltuin was er al geld uit een collecte in de wijk; en er was al snel een sponsor gevonden.

Foto: Een goed plan vermeldt wat je doet om het geld ervoor binnen te halen. Een actie van vrijwilligers, zoals hier een collecte, is belangrijk om te noemen. (foto CB)

Kopjes in een plan kunnen zijn:
Context en geschiedenis
Doelstelling (je beschrijft: wat ga je bereiken?)
Doelgroep (je beschrijft onder meer: wie heeft er direct baat bij?)
Partners (wie werken er mee?)
Looptijd
Werkwijze
Kostenraming
Dekking
Wat mis je in dit rijtje?

Grote kans op succes
Wat ik wel gezegd heb, maar niet in een kopje gevat, was: zorg dat duidelijk wordt dat het doel belangrijk is en dat jullie - met je ervaring en professionaliteit en enthousiasme - zeker voor een mooi resultaat gaan zorgen.
Wat je dan uitstraalt, is: "Het plan gaat slagen. Dat kan niet anders. Je kunt nog meedoen....en meedoen is zo simpel..."

Vergeet DE VRAAG niet te stellen!
En vervolgens moet je een duidelijke vraag stellen. Je vraagt om iets wat je nodig hebt. Dat kan zijn geld, maar dat kan ook iets anders zijn. Bij een fonds of sponsor gaat het om geld, een lening, een garantstelling , of middelen. Maar het kan zijn dat je je plan gaat voorleggen aan iemand om heel andere redenen. Wat het ook is, wees helder in wat je vraagt. Stel bij voorkeur één vraag, en niet meer dan één.

Kortom, dan moet je het simpel máken. Als je geld wilt, dan moet je die vraag stellen. "We hebben bedrag X nodig. Zou u bij willen dragen?" Wil je dat iemand je helpt met werven, dan is dat natuurlijk de vraag: "Kunt u ons helpen het bij elkaar te brengen (door...)?" Wil je dat iemand je helpt om een bestuurslid te vinden voor je vereniging? Soms moet je direct op je doel afgaan. Soms mag je het best open houden, noem de dingen die nodig zijn: "Dit is wat we zoal nodig hebben. Kunt u mij adviseren?" Dan laat je het aan de ander over om een gepaste reactie te geven, vanuit diens ervaring, deskundigheid, en visie. Soms krijg je dan advies, maar soms ook een bijdrage. Enzovoorts.

Foto: Een nieuwe super in de buurt schreef een wedstrijd uit om een goed doel in de wijk te steunen. Onze aanvraag won het!

Kansen en risico's
Voor een omvangrijk plan waarin veel geld omgaat, is het belangrijk om ook aan te geven welke risico's er zijn dat het niet lukt. En wat je doet om te voorkomen dat het mislukt. Kijk je in een tiplijst hoe je een bedrijfsplan schrijft, vind je iets dergelijks terug. Men vraagt bijvoorbeeld een analyse van de kansen en bedreigingen, van jouw talenten en valkuilen, van de risico's in de context. Maak duidelijk hoe je eventuele tekortkomingen en gebreken ondervangt; hoe je met risico's omgaat. Wees daar duidelijk in; zorg voor waarborgen dat het project tot een goed einde wordt gebracht. Al die dingen zijn voor fondsenwerving belangrijk.

Inspiratie, passie en realisme
Een goed plan is inspirerend en overtuigend - niet alleen voor jezelf, maar ook voor de ander. Overtuigen wil zeggen dat je niet alleen met passie voor je plan staat (dat helpt), maar dat je aan de ander kunt uitleggen in een bondig betoog dat je plan belangwekkend en steunwaardig is. Steunwaardig is een plan waarbij niet alleen aan goede tijden is gedacht, maar oplossingen voor slechte tijden zijn voorzien. Steunwaardig is een plan dat zowel inspirerend als realistisch is.

Een fondsenwervingsactie is geslaagd als de ander tot de door jou gehoopte actie overgaat (geld geven, bij voorbeeld). Dat je plan goed was, heeft dan geholpen. Dat je organisatie vertrouwenwekkend overkomt is belangrijk. Hoe je dat overbrengt, is een hele kunst. En daarbij kan argumentatiekunde en retoriek (kunst van het overtuigend spreken) van belang zijn. Daarover een andere keer.

Tenslotte: illustraties en foto's kunnen een goede indruk maken in een plan.

Fotomateriaal CB: Op een warme voorjaars- of zomerdag komen veel kinderen genieten van het zwembadje; ook als het er niet goed meer uitziet. Genomen voorjaar 2005.

ANDERE BLOGPOSTS
Fondsenwerving (5) Aanvragen bij vermogensfondsen
Fondsenwerving (4): Zoek dekking!
Fondsenwerving (3) kosten ramen

Fondsenwerving (5): aanvragen bij vermogensfondsen

2010-06-04T16:03:00.001-07:00

Pijlers voor succes: een goed doel en een goed plan
In vorige blogposts beschreef ik al hoe ik met fondsenwerven begon, door actief te worden voor een speeltuin in mijn wijk. Als steunvereniging, Vrienden van Fort Luna, gingen we aan de slag voor de speeltuin die er niet best uitzag. Dus: handen uit de mouwen en op klusdagen opruimen, schilderen, en dergelijke. Maar er was iets structureel mis. Dus togen we aan de slag met de leidinggevende van de speeltuin, om een plan voor renovatie te maken. En begon ik met fondsenwerven. Na toezeggingen van de gemeente, gingen we vermogensfondsen aanschrijven.

De serie "Hoe ik begon met fondsenwerven" startte met blogposts over: (1) de eerste ronde om leefbaarheidsgeld binnen te halen en overleggen met de gemeente; (2) over vrijwillige inzet (en hoe dat door allerlei financiers als waardevol wordt gezien; (3) over kosten ramen; en (4) het maken van een dekkingsplan, het belang van het zoeken naar overlap tussen doelen van financiers en die van je eigen organisatie.

Deze blogpost gaat over werven bij vermogensfondsen. Hier lees je wat ik ervan geleerd heb.

Succeskansen vergroten door een inspirerend plan
Het is belangrijk een goed plan voor te leggen dat inspirerend is en er haalbaar uitziet. In ons geval zat de inspiratie in de gedrevenheid van de speeltuinwerkers en een ontwerp van een gedreven ontwerpster. De ontwerpster had goed rekening gehouden met de wensen van de kinderen die vaker op de speeltuin komen. Voor de financiers was belangrijk dat het plan gesteund werd door meerdere belanghebbenden die hun best zouden doen voor het welslagen: de gemeente en de welzijnsorganisatie.
Daarnaast hadden we verschillende mensen bereid gevonden om hun naam aan onze vereniging te verbinden als lid van een Comité van Aanbeveling. Een hoofd van een basisschool, een wijkwethouder, een deskundige op gebied van interculturaliteit, een deskundige op het gebied van kinderen uit probleemgezinnen.

Foto: Groot feest bij de opening, iedereen krijgt een kaart met toegang tot elk onderdeel

Waarom een speeltuin belangrijk is
Het belangrijkste was natuurlijk dat de speeltuin een goed doel op zich was. Voor de Samenwerkende Fondsen Buiten Spelen is het belang van spelen wel duidelijk. In die groep waren verenigd: Jantje Beton en fondsen die zich inzetten voor kinderen met een handicap. Belangrijk was te laten zien dat de speeltuin ook toegankelijk en bespeelbaar zou zijn voor kinderen met een handicap. Nu waren er wel enkele kinderen in de wijk met een handicap die af en toe gebruik maakten van de speeltuin. En natuurlijk zouden die ook in de nieuwe speeltuin zich moeten kunnen vermaken.
Spelen is voor elk kind belangrijk. Vaak kun je thuis wel spelen met elkaar, met gezelschapspellen en op straat wat fietsen en ballen. Het mooie van een speeltuin - als hij goed is ingericht - is dat je er op verschillende manieren wordt aangesproken. In Fort Luna waren speelhuisjes - daar kunnen kinderen rollenspel doen en hun fantasie botvieren. Ook zijn de huisjes niet groot en kun je er tijdelijk terugtrekken uit de drukte. Overigens zijn ze ook leuk om verjaarsfeestjes te vieren.
Buiten fantasie en rollenspel is er ruimte om te rennen, sporten, met de kabelbaan te vliegen. Veel gelegenheid om je energie lekker uit te leven. Beetje roepen en gillen erbij kan ook geen kwaad... Doe dat maar eens in een klein huisje, in een flat, of vlak voor het raam van je moeder.... Fijn dat dat allemaal kan in de speeltuin.

Foto: Het klimkasteel dat gewoon kon blijven staan. (eigen archief)

Het leukste: zand en waterspel
En het allerleukste van de speeltuin is dat er een zandbak, waterkranen en een zwembadje zijn. Combineer zand en water en je krijgt: modder! Hoera. Wat is er heerlijker dan met je blote voeten door de modder stampen. Voor een kind. En als ouder is het heerlijk als je kind dat kan beleven. Zeg het eerlijk, vond je het zelf ook niet geweldig vroeger. Of als je goed terugdenkt zelfs nu nog. Denk aan strand, denk aan branding, denk aan blote voeten. (Ja? Gelukt?) Kinderen die modderig thuis komen... dat is fantastisch, toch? Dan weet je dat ze plezier gehad hebben.
Al met al veel speelmogelijkheden. Een goed evenwicht is belangrijk. Rustige plekken en plekken om druk te doen. Verkleden (in het honk), je verhaal doen aan een speeltuinwerker. zo kan ik nog wel even doorgaan. Waar het omgaat dat dat eigenlijk in een stad niet meer zo makkelijk te krijgen is. En toch is het allemaal belangrijk, kinderen leren er veel van.

Kortom, een speeltuin is belangrijk voor het welzijn en voor de groei van kinderen. Dat konden we wel aannemelijk maken. Dat schreven we nog eens duidelijk op in ons projectplan. En in de brieven die met de aanvragen mee gingen.

Wachten en dan... succes!
Een aanvraag gaat naar de fondsen. En dan begint het wachten. En uiteindelijk komt er dan een antwoord. Voor ons kwamen er al snel enkele toezeggingen. Dat voelde fantastisch. De fondsengroep (Samenwerkende fondsen buiten spelen) hadden nog wat vragen, maar uiteindelijk waren ook zij akkoord. En dan is het gekke: dan heb je toezeggingen, maar moet je nog een hele tijd hard werken voor er iets kan worden gedaan. Offertes vragen aan aannemers en kiezen. Definitieve plannen laten maken door de uitvoerders (aannemer, hovenier). En dan kan de uitvoering starten.

En dan een eerste toezegging.. en nog een...
De wachttijd voor je antwoord krijgt varieert enorm. In de praktijk ging het tussen twee weken en zes maanden. Bij de eerste ging het om een aanvraag die ik persoonlijk heb afgeleverd op de dag van de deadline voor indieners. Het bestuur zou binnen een week vergaderen en beslissen. En daarna kwam men snel met een brief met het voor ons goede besluit. Het lange wachten kwam doordat er vragen moesten beantwoord van de Samenwerkende Fondsen Buiten Spelen. En het bestuur kwam pas twee/drie maanden later bijeen om de antwoorden te beoordelen. Zo moesten we uiteindelijk op het grootste bedrag best een tijd wachten. Maar het kwam er wel!

Overigens waren we er toen nog niet..... Het duurde nog even door de hele speeltuin was aangelegd. Maar toen dat zover was, voorjaar 2008, hebben we het groots gevierd, samen met iedereen die had geholpen.

Voormalig wijkwethouder Hans Spekman laat samen met een van de kinderen een raket de lucht in vliegen. De nieuwe wijkwethouder Robert Giesberts tussen bewoners op de achtergrond.

Lessen tot nu toe
1. Je netwerk gebruiken: anderen weten veel, kennen toegangen
Motto: Durf te vragen!
2. Om te durven vragen, moet je onthouden (of terugroepen) dat je voor een goed doel staat. Wees trots!
3. Heb geduld. Om alle belangrijke partijen aan je kant te krijgen, heb je tijd nodig. Soms vergt overtuigen van de ander, dat je nog eens goed naar je plan kijkt, nog iets toelicht. En zo ben je gauw een paar maanden verder.
4. Denk niet alleen uit je eigen gezichtspunt. Vraag je af waardoor de ander overtuigd zal worden. Breng dat wat daarbij aansluit goed voor het voetlicht in je aanvraag.

ANDERE BLOGPOSTS
Fondsenwerving (4): zoek dekking!
Hoe ik met fondsenwerven begon (3): kosten ramen
Hoe ik met fondsenwerving begon (2)
Hoe ik begon met fondsenwerving (1)

Smartkids Foundation

2010-06-02T03:20:00.000-07:00

Vandaag ga ik praten met de mensen van Smartkids foundation. Ik ken Kees Hoogendijk, de inititatiefnemer van het project sinds een paar jaar. Hij vroeg mij al snel om lid te worden van het bestuur. Daar kon ik helaas geen ja tegen zeggen. Mijn sympathie heeft het project zeker. Daarom sparren we af en toe. En vanavond ga ik met de sponsorwerving commissie praten.

Smartkids foundation bestaat sinds 2004. Kees was op reis geweest in Ghana en hij wilde graag iets doen om het land te steunen. Er zijn veel kinderen die de schoolgelden niet kunnen betalen. De Smartkids foundation steunt kinderen die het goed doen op de basisschool, zodat ze een middelbare school kunnen volgen, en niet hoeven te gaan werken. SKF steunt slimme kinderen, in de hoop dat deze op termijn een voortrekkersrol gaan spelen, binnen de stichting en in hun land.

Smartkids foundation - visie
De filosofie van Smartkids is dat de kinderen het in zich hebben om hun land te steunen in hun ontwikkeling, als ze maar een goede opleiding kunnen afmaken. De stichting stimuleert de kinderen om iets terug te doen voor de foundation. sterker nog, om voor een beurs in aanmerking te komen om vervolgonderwijs (beroepsopleiding of universiteit), moet een kind hebben laten zien dat zij hard studeren én bovendien hun best doen voor de foundation. De doelstelling is dat Smartkids na hun studies redelijk inkomen kunnen verwerven. Dat ze daarvan een deel afstaan aan de foundation, opdat anderen kunnen leren. En/of dat ze deel gaan nemen aan het reilen en zeilen van de foundation. Het ideaal van Kees Hoogendijk is dat de initiatiefnemers zich uiteindelijk kunnen terugtrekken.

Een voorbeeld van de Smartkids filosofie zie je bij Aliu Alhassan. Hij begon vijf jaar geleden met de middelbare school. Hij heeft de school met goed gevolg doorlopen, en wel zo goed dat hij afgelopen jaar begon aan de studie ... aan de University of Cape Coast in Zuid Afrika. Hij heeft zijn laatste semester van het eerste studiejaar afgerond en gaat terug naar Kumasi. En daar gaat hij de komende drie maanden lesgeven in Economie. Daarmee steunt hij de Smartkids foundation en de ontwikkeling van andere Smartkids.
Zie zijn blog.

Een ander voorbeeld van de filosofie van Smartkids foundation vind je bij de jeugd raad in Ghana. Pupillen die al een paar jaar tot de Smartkids behoren, willen zich inzetten voor het functioneren van de foundation. Elk jaar wordt in juni een nieuwe groep pupillen geselecteerd die dan in het nieuwe studiejaar kunnen starten, gesteund door de foundation. De Jeugd raad gaat de selectie doen.

Sponsorwerving
Vanavond gaan we praten over de sponsorwerving voor Smartkids. Momenteel wordt een groot deel van de inkomsten verkregen uit particuliere giften. Daarnaast zijn er sponsoren/vermogensfondsen (ASML en Turing foundation) die elk een lichting van Smartkids financieren gedurende een paar jaar. Maar elk jaar komt er een lichting nieuwe pupillen bij. Bovendien blijken sommige kinderen in staat om naar de universiteit of hogeschool te gaan. Om hun ondersteuning voort te zetten is nog steeds geld nodig. Koppen bij elkaar dus.

Steunen?
Mocht u interesse hebben de Smartkids te steunen, ga naar de SKF website, bekijk de filmpjes en meld u aan.

Zwerfboeken: first release

2010-05-23T12:58:00.000-07:00

Spannend, een 'book release'
Enige tijd geleden vond ik een zwerfboek. Het idee trok mij enorm aan. Ik was wat druk de afgelopen tijd met werk. Nu in de meivakantie kon ik er eens beter naar kijken. Uiteindelijk besloot ik mijn boekenkast en -planken maar eens te bekijken. Welke boeken zouden anderen nog wel plezier kunnen doen, terwijl ik er zelf nauwelijks naar om kijk? Hmm, eens beginnen met kast met stapels boeken naast mijn bed, niet erg overzichtelijk.

Daar vond ik het eerste boek dat ik heb losgelaten. Field of 13, een spannend boek van Dick Francis. Het leek mij leuk daarmee te beginnen. Het was spannend genoeg, voor een ander om plezier van te hebben. En het heeft mij weinig gekost. Ik kan het wel missen. Mocht ik toch weer eens willen lezen, dan staat de bibliotheek vol met boeken van Dick Francis. Afgezien daarvan; de man is onlangs overleden.

Waar en wanneer kan ik een boek bevrijden?
Op een dag dat ik naar Rotterdam ging, zou ik het boek loslaten. Ik had bedacht dat het station van Utrecht een goede plek was om te beginnen. Dat is achteraf tegengevallen. Ik was wat laat, kwam niet meer in de hal. Uiteindelijk ging het book met mij op reis naar Rotterdam. In Rotterdam barstte het weer van de bewakers en helpers die de beste plekken om iets achter te laten 'afdekten'. Ik deed nog moeilijk met veters strikken, in de hoop dat ze zouden doorlopen. Maar ik durfde daar ook niet goed. Groot station, wie weet of men wel heel nerveus zou worden van een achtergelaten pakketje... Pas op de thuisreis in de trein, vlak voor we Utrecht weer inreden, heb ik het boek op een stoel in de trein achtergelaten.

Die trein ging door naar Amsterdam, rond 21.23 op zondag 16 mei. Misschien een beetje laat. Ik hoop maar dat het boek door een lezer is meegenomen, die Engels leest (ook dat nog) en niet in de handen (en vuilniszak) van schoonmakers is terecht gekomen.
Tot op heden geen melding op de website.... jammer.

Bookcrossing community
Een groot genoegen om rond te kijken op de websites hierover. De Nederlandse site www.bookcrossing.nl bevat veel uitleg. Heel prettig als je de Engelse taal niet zo goed beheerst. De website www.bookcrossing.com is nog uitgebreider. Daar vind je vele mogelijkheden om met andere bookcrossers ideeën uit te wisselen. Hoe je het beste boeken kunt loslaten. Bookcrossers vinden het namelijk leuk om boeken in het wild achter te laten. Maar helaas komen die boeken lang niet altijd boven water, in de zin dat iemand terugmeldt waar het gebleven is. het is zelfs moeilijk om mensen over te halen om een boek te pakken. Het grappigste verhaal dat ik las, ging over een wild release tijdens de Book Convention in Amstelveen onlangs. Iemand wilde een boek oppakken, dat bij twee mannen in een plantsoen was neergelegd. Deze mannen wilden het boek zelf niet, maar keken de vinder eerst een paar keer vuil aan. Wie weet komt de eigenaar nog terug? nee, dat staat erop: NEEM MIJ MEE. IK BEN NIET KWIJT. IK BEN EEN ZWERFBOEK. Ondanks deze tekst op het boek, bleven de mannen boze blikken werpen, toen de vinder (een bookcrosser) het boek meenam.

Release technieken: opvallen en de goede plekken
Bookcrossers breken zich het hoofd waar ze het best een boek kunnen loslaten. Een van de grootste zorgen is dat een boek rechtstreeks de prullenbak in gaat. Hoe zorg je dat je boek opvalt, interesse wekt en wordt meegenomen en bij een nieuwe lezer terecht komt? Ze hebben er van alles op gevonden. Vandaag las ik een berichtje waarin iemand beweert dat de beste plekken eigenlijk redelijk afgelegen zijn. Waar de kans dat iemand de rust neemt om even goed te kijken wat zo'n boek nu is. De durf opbrengt om het daadwerkelijk op te pakken en mee te nemen. bijvoorbeeld een uitzichtpunt in de natuur, een top van een berg, dat soort plekken.

Mijn volgende release
Nu is het een lang weekend, ik heb afgelopen dagen behoorlijk wat boeken geregistreerd. Die kan ik mooi meenemen als ik weer onderweg ben, morgen. Waar ga ik deze keer iets loslaten en wat?

Het is een interessante tak van sport, dat bookcrossen. Er komt heel wat psychologie bij kijken. En creativiteit hoe je dat 'loslaten' op zijn best aanpakt.

Verwante blogposts:
Zwerfboek gevonden (maart 2010)

edit 28 mei (koppen en klein stukje over release techniek)

Mei: beetje werk en ruimen en knutselen

2010-05-23T12:45:00.000-07:00

Mei een maand met veel vrije tijd samen met mijn zoon. Meivakantie. Nou zou ik dat graag vieren. Maar in de praktijk heb je dan nog dingen te doen. En blijft het bij kleine dingen. Een van de geplande acties was het opruimen van de slaapkamer van zoonlief. Ook al is de meivakantie met werkdagen dooraderd, nog altijd goed voor een lang weekend hier en daar.

Gelegenheid om oude rommel naar de stort te brengen. Ha dat zou je denken! Er werd gestaakt door de vuilnisophalers. En ook de stort was gesloten. Dus we gingen ons wat behelpen. (Ik zeur niet...) Wel hebben we een nieuwe tafel gescoord bij een bekende meubelwinkel. Hij was er erg blij mee.

En vervolgens konden we ook gewoon lekker hangen, en gezellige dingen doen. Onder andere met zoonlief lekker langs de winkel waar ze Warhammer verkopen. Dat is een soort fantasy-oorlogsspel. Net als tinnen soldaatjes, maar dan anders. Het aardige is dat je zelf de poppetjes moet maken: schilderen bij de basissets (dwergen, kobolden o.a.).

Hij had er al aardig wat. En soms kwamen er vriendjes of neven om samen te schilderen. Maar het was kennelijk moeilijk om zelf de geest voor op te brengen en het in zijn eentje te doen. Vandaar het plan om samen te werken. Dat sloeg meteen aan. Deze keer kochten we samen een setje 'woodelves', verf (spuitbus voor de basis; en losse kleuren). En lijm, want die poppetjes moet je helemaal in elkaar lijmen.

Zo, dat heb ik geweten. Onlangs begonnen we. Een precies werkje. Fröbel, fröbel, fröbel. (of is het freubelen?) Maar het mooie is, het is een uitstekende gelegenheid om gezellig samen iets te doen, iets te delen. Ook goed om te zien hoe hij zich kan concentreren. En dan samen trots zijn op het resultaat. Heerlijk.

Fondsenwerving (4): Zoek dekking!

2010-05-02T11:57:00.000-07:00

Zoek financiering: eerste gemeente nog een keer bekijken

In de blogposts over fondsenwerving tot nu toe: ik beschreef hoe ik met fondsenwerving begon, nadat ik actief werd in een werkgroep voor behoud van een speeltuin in mijn wijk. Na handtekeningen verzamelen en actie voeren, volgde overleg met de welzijnsorganisatie (Portes). Er is een voorlopig plan van eisen gemaakt en een ruwe kostenraming. We vonden een ontwerpster die een voorlopig ontwerp maakte. Duidelijk was dat er tegen de 200.000 euro nodig zou zijn, misschien wel meer.

We moesten op zoek naar dat geld. We hadden inmiddels wel vaker informatie ingewonnen bij de gemeente. Waren er nog aanvullende potjes te vinden? Wat voor potjes zijn dat en welke argumenten zijn dan relevant?

Gemeentebeleid: achterstallig onderhoud inlopen
Gelukkig wisten mensen in de wijk hoe we bij de gemeente konden achterhalen wat er zoal speelde. In die tijd kampte Utrecht met achterstallig onderhoud aan de openbare ruimte. dat wilde de gemeente inlopen. En ook de speeltuinen hadden zo'n inloopfase hard nodig. De voorbeelden van achterstallig onderhoud waren legio ook in onze tuin. Het duidelijkste punt was het zwembadje. Het gras eromheen was in de zomer een modderpoel (lekke leidingen, slechte waterafvoer?) en het badje zelf had betonnen wanden waar de verf af bladderde. In de zomer was dit het meest gewilde onderdeel van de speeltuin. Dit kon beter.
Goede reden om nog wat verder te lobbyen. Zo kregen we de gemeente zover dat ze ook meedachten. Als wij geld gingen werven, zouden hun euro's meer waard worden. Zo kwam onze speeltuin hoog op het lijstje aan te pakken speeltuinen. Op die manier werd de toezegging uit de gemeente opgehoogd. Vergis je niet, dat duurde maanden en maanden, gemeenteraad toespreken, bijeenkomsten met politieke partijenm, verschillende gesprekken met wethouders. Daarbij vooral: laten zien dat wij ons actief wilden inspannen. Dat we ons voor fondsenwerving en bewonerparticipatie wilden inspannen. Voor geld en extra handjes.

Foto: speeltuinleidster Saida bakt koekjes met (veel) kinderen

Durf te vragen, laat je helpen
We begonnen een zoektocht naar geschikte fondsen. Daarvoor zijn allerlei hulpmiddelen. sommige kosten geld. Maar soms kun je er makkelijk aan komen. We gingen eens goed zoeken in het zogenaamde fondsenboek. Daarin staan heel veel vermogensfondsen, die vaak aan goede doelen geld geven (of uitlenen). Zo kwamen we er ook achter dat er ook veel fondsen helemaal niet in dat boek staan. Dan moet je navraag doen bij anderen die wel eens een vergelijkbaar plan hebben gemaakt en daarvoor geld geworven. Rondvraag leerde zo een paar extra namen, waar wij vervolgens extra onderzoek naar gingen doen. Ook kregen we wat hulp van de landelijke vereniging voor speeltuinwerk, NUSO. Zij geven een handboek uit - en daarin stonden ook suggesties. Onze eigen zoektocht leverde daar flink wat aanvullingen op. En soms ook verbeteringen - want wat in een jaar een goed idee is, kan een paar jaar later anders zijn. En zo waren er fondsen die besloten hadden niet langer speeltuinen te financieren. Jammer. Maar ook hier bleek: durf te vragen. Ik belde dan op en zei hoe jammer het was. En dat ik er nog niet veel van wist. Wisten zij dan misschien nog een ander fonds dat kon helpen? En zo kwamen er toch nog namen bij.

Vind een financier met een passende doelstelling
Vervolgens gingen we aan de slag. Verschillende fondsen hadden zich gebundeld tot het fonds Samenwerkende Fondsen Buiten Spelen. Geweldig was dat. Eén loket voor alle fondsen die spelen belangrijk vinden. Deze fondsen werkten samen, hadden samen eisen en voorwaarden opgesteld. En een blik in hun 'projectenlijst' van het jaar ervoor leverde belangrijke informatie. Ik kon zo zien, wat voor speeltuinen geld hadden gekregen en hoeveel. Zo bleek wat het maximum bedrag was dat uit deze bron kon worden verkregen. Maximum 40.000 euro. Conclusie; er zouden nog wel een paar bij moeten.
Foto van speeltuinwerkster Marjolijn tijdens het openingsfeest (mei 2008; door Corinne Bekker)

Doelstelling spelen, of gewoon 'algemeen maatschappelijk belang'
We zochten verder. Veel fondsen hebben een algemene doelstelling. Neem bijvoorbeeld het K.F.Hein fonds en het Elize Mathilde fonds. Allebei hebben ze een brede doelstelling. Ze steunen veel projecten, sociale, culturele en die een algemeen maatschappelijk belang dienen. In de doelstelling staat niet expliciet "wij steunen speeltuinen"; maar nergens staat dat men dat als 'goed doel' uitsluit. Als we aannemelijk kunnen maken, dat de speeltuin een goed doel is, zouden we ook hier mogelijk succes kunnen boeken. Een kwestie van goed argumenteren:
* Waarom spelen belangrijk is: voor de ontwikkeling van de motoriek, voor het samen leren spelen; voor ervaringen die een kind thuis niet kan krijgen (modder, een spuitende kraan; spellen met veel kinderen enzovoorts);
* Dat er voor spelen zo weinig ruimte is in steden;
* Waarom een speeltuin met betaalde krachten belangrijk is (anders wint de wet van de straat, van de grootste schreeuwers; om kinderen met problemen te kunnen helpen).
Toen moest het aanvragen van fondsen grotendeels nog beginnen. Maar het leek aannemelijk een 60.000 tot 70.000 euro uit vermogensfondsen binnen te halen.

Foto: Een collecte bracht 3000 euro op (fotomateriaal CB)

Vermogensfondsen, collecte, sponsoring
Zo hadden we uiteindelijk een aardige lijst mogelijke financiers onder de vermogensfondsen. We zouden het er niet mee redden. Dat was duidelijk. Om het geheel rond te krijgen zouden we nog wat andere bronnen moeten aanboren. Daarom zetten we een collecte op touw. We konden collectebussen van een grote non profit organisatie lenen (hun beeldmerk afgeplakt; eigen toelichtingsbrief meegegeven aan de collectanten).
Met een 25 vrijwilligers gingen we langs de deuren en op markten in de wijk collecteren. Ook dat leverde een paar duizend euro op. Een heel goede score voor een organisatie die niet eerder had gecollecteerd, vertelden ervaren collectanten ons. Nou daar waren we wel trots op.

Al met al leek het steeds meer een haalbaar plan. En werd het belangrijk hoe de fondsen gingen reageren. Spannend!

Foto: Ook vonden we een aantal sponsoren. (fotomateriaal CB)

Eerdere blogposts
Fondsenwerving (3) kosten ramen
Hoe ik begon met fondsenwerven (2)

Blogposts op de rol

2010-05-02T11:55:00.000-07:00

De serie "Hoe ik begon met fondsenwerven" startte met blogposts over: (1) de eerste ronde om leefbaarheidsgeld binnen te halen en overleggen met de gemeente; (2) over vrijwillige inzet (en hoe dat door allerlei financiers als waardevol wordt gezien; (3) over kosten ramen.

Om het verhaal "hoe ik begon met fondsenwerven" rond te maken staan er nog verschillende stukken op de rol:
* Aanvragen bij vermogensfondsen
* Waar spelen allemaal goed voor is
* Zoek Dekking!
* Netwerken voor je goede doel
* Publiciteit
* Hoe de argumentatieleer mij hielp
* Van wie ik wat geleerd heb
* Waar ik mij in vergist heb

En dan komen er vast nog blogposts over:
* kleine goede doelen
* nieuwe projecten

En tussendoor vast nog wel een mooie foto of een leuk verhaal.

Foto van feest op bouwspeeltuin Fort Luna (eigen materiaal).

edit 9 juni: alinea over de eerste blogposts.
Eerdere blogposts
Fondsenwerving (3) kosten ramen
Hoe ik begon met fondsenwerven (2)
Hoe ik begon met fondsenwerven

Hoe ik met fondsenwerven begon (3): kosten ramen

2010-05-02T11:43:00.000-07:00

Een beginnetje is er ... hoe nu verder?
Onlangs schreef ik hoe ik met fondsenwerven begon, over de eerste stappen om geld te werven. Over de eerste gesprekken met de gemeente. Hoe we gewoon zelf de handen uit de mouwen gingen steken.... Gewoon zelf beginnen is altijd belangrijk. Het voelt beter, je zet wat in beweging. Je gaat niet bij de pakken neerzitten. De speeltuin kon niet alleen toestellen of herindeling gebruiken. Gewoon eens met zijn allen een grote schoonmaak houden was ook al prettig. Het helpt je vast een stap vooruit. En dat is prettig ook, want bij lobbyen en fondsenwerven is het vaak zo dat het even duurt voor het iets oplevert. Fondsenwerven kan maanden duren, soms wel jaren. Zeker als je veel geld nodig hebt.

Wijkwethouder Hans Spekman die ons al vroeg steunde, hier tijdens het openingsfeest van de speeltuin (mei 2008; foto door David de Jager)

Eerst bepalen hoeveel geld er nodig is
Het verhaal stopte toen we 40.000 euro aan toezeggingen van de gemeente hadden gekregen. Dat was lang niet genoeg. Hoeveel geld zouden we eigenlijk nodig hebben? Ons contact bij de welzijnsorganisatie maakte dat wel snel duidelijk: speeltoestellen zijn om te beginnen al behoorlijk duur. Ze moeten aan veiligheidseisen voldoen. Ze moeten door specialisten worden geplaatst. Dat is al kostbaar. En dan heb je alleen toestellen.
Met alleen nieuwe toestellen waren we er niet, want als je goed keer, zat de speeltuin ook een beetje raar in elkaar. De indeling die ooit klopte was in de loop der tijd veranderd om allerlei redenen. Nu klopte het niet meer.

Herindeling van de tuin kost ook geld
Een voorbeeld kan dat duidelijk maken. We hadden een stenen pad dat helemaal naar achteren liep, waar telkens hapjes uit waren gehaald. En in die hapjes lag strooisel. Ik had mij er wel eens aan geërgerd, maar pas toen we met de renovatie bezig waren daagde het mij waarom dat zo was. Er stond een hoog speeltoestel langs het pad, een klimkasteel. De veiligheidseisen waren in de loop der tijd veranderd. Nu mocht het pad niet meer zo dicht op het toestel liggen;er moest valgrond tot anderhalve meter afstand om het toestel heen. Er was een noodoplossing gekozen. Waarom, dat vertelt het verhaal niet. Ik vermoed dat het pad verleggen (door de helft van de tuin) veel werk zou kosten. Veiligheid voor alles. Dus je lost dat punt op. Dat je vervolgens een raar paadje overhoudt... ach daar had kennelijk niemand echt mee gezeten. Of uit armoede maar zo gelaten.
Er was nog een onderdeel te verplaatsen: de dierenweide. Deze lag te dicht bij het hek. De praktijk leert dat soms dieren doodleuk over het hek worden gezet (alsof men denkt: zorgen jullie er maar verder voor!). Dan zit je ineens met extra konijnen, bijvoorbeeld. Of ze krijgen over het hek voer, dat helemaal niet goed voor de dieren is. En heel soms worden dieren zo buiten openingstijden mishandeld... helaas! Dat risico wilden we niet lopen.
Een derde reden om de indeling aan te passen, was dat het goed is verschillende leeftijdsgroepen kinderen uit elkaar te houden. Grote kinderen konden heel hard rennen, waar kleine kinderen rustig willen spelen, bijvoorbeeld. Daar moest iets aan gedaan. Ook nieuwe beplanting plaatsen, bomen kappen en snoeien was nodig.

Ambitieus plan
Alles bij elkaar een pittige klus. Hoe weet je nou wat dat moet kosten? Zelfs de speeltuin leidinggevende had zo'n plan nog niet eerder uit laten voeren. We hadden gelukkig een ouder voorstel liggen, dat ons een idee gaf hoe duur het wel kon worden. Zo kwamen we tot de schatting dat we voor een renovatie zeker 200.000 nodig zouden hebben. Of meer. Mmmmm.

Hoe krijgen we dat bij elkaar?

ANDERE BLOGPOSTS
Hoe ik met fondsenwerven begon (2)
Hoe ik begon met fondsenwerven
Meer zelfwerkzaamheid
Soms wil je gewoon iets leuks doen!

Meer zelfwerkzaamheid

2010-04-19T13:27:00.000-07:00

Deze foto's zijn gemaakt op een mooie lentedag, toen een groep ouders, kinderen en leerkrachten van openbare basisschool De Klim samen werkte om het schoolplein te verfraaien. Ook daar de ervaring dat er een tekort aan speelmogelijkheden waren. En dat het plein erg saai was. En vooralsnog geen geld om grote dingen aan te pakken.

Een creatieve vader tekende een aantal mooie spelvormen en tekeningen om het spelen leuker te maken. Van de kleutergroepen (kreekjes met een kikker erin) tot het grote plein. Een grote octopus, stapstenen in een vijver met krokodillen (brrrr), een King spel en meer.

Bijna geen geld
Dit was in afwachting van de vraag of de gemeente nu wel of niet geld over had voor ons speelplein. Het was een warrige situatie nadat scholen van locatie gewisseld waren; wie had nou geld voor plein tegoed of niet. Dat duurde allemaal maar. Maar deze ouders lieten het er niet bij zitten. We kunnen zelf ook wat, dachten ze. En met hulp van school en ouderraad kon de verf betaald worden.

Op deze dag werkten ouders, kinderen en leerkrachten samen om het plein te verfraaien. Nodig: een groepje actieve ouders en leerkrachten; bereidheid samen te werken. En die bereidheid was er. Goede samenwerking!

Jammer
Het treurige is, dat de verf kennelijk niet geschikt was, of de omstandigheden niet 100%. Veel van de plaatjes zijn inmiddels afgesleten. Dat zou toch niet moeten kunnen binnen een jaar. En het was echt gevraagd bij de verkoper. We hebben ons afgevraagd: kwam het omdat er nog zand op het schoolplein lag (er is goed geveegd); of omdat er zo intensief gebruik wordt gemaakt van het plein? Of hadden we het plein een paar dagen moeten beschermen voordat de kinderen er weer op mochten? Het is zo vreemd, dat eerdere schilderingen wel blijven zitten.

Wie weet raad?
Dat wordt komende maanden een nieuwe vrolijke schildermiddag??
Als we dat ooit nog doen, dan graag een advies wat de beste verf is om dit mee te doen. Het is erg jammer als al die inzet voor niets is. Schrijf hieronder je visie, ik ben erg benieuwd.

Foto's : Corinne Bekker

Meer verhalen waar dingen verwezenlijkt worden, terwijl er nauwelijks geld aan te pas komt, volg 'geen geld' (zie tagcloud, de lijst van onderwerpen links).

Bijvoorbeeld, blogpost over Utrechtse Waarinutrechtkalender, de opbrengst ging naar de Vrienden van het Wilhelmina Kinderziekenhuis:
Soms wil je gewoon even iets leuks doen!
Zie ook op twitter: @Waarinutrecht
en de website van Waarinutrecht

Snel verwijzen: http://tinyurl.com/y27fkb7

Hoe ik begon met fondsen werven (2)

2010-04-19T12:20:00.000-07:00

Foto van Corinne Bekker (alleen te gebruiken met naamsvermelding, na toestemming)

Op zondag begon ik het verhaal over hoe ik begon met fondsenwerven voor bouwspeeltuin Fort Luna. In de komende weken zal ik duidelijk proberen te maken wat helpt bij fondsen werven. Het begint met mijn verhaal. Daarna zal ik een aantal blogposts wijden aan de uitleg waarom de werving voor die speeltuin zo succesvol was. Een deel had te maken met wat ik geleerd heb tijdens mijn studie(s). Een ander deel met een netwerk van enthousiaste en handige mensen. Het allerbelangrijkste was natuurlijk dat er een goed doel was, dat het echt verdiende gesteund te worden: het speeltuinwerk in Utrecht in het algemeen en deze bijzondere speeltuin in het bijzonder.

Zondag eindigde ik bij het eerste grote succes, de toekenning van gelden uit het leefbaarheidsbudget (dat toen voor zulke bedragen, rond de 30.000 euro, overigens nog Recht van Initiatief heette).

Samenwerking van meerdere mensen
Voor dat dat kon gebeuren, was er eigenlijk nog iets anders gebeurd. We hadden een werkgroep gevormd en in die werkgroep zaten een aantal mensen die vaker met hun kinderen op de speeltuin kwamen. We vonden allemaal belangrijk dat de speeltuin zou blijven. Het zag er niet best uit.

Achterstallig onderhoud en achteruitgang in openstelling
De uren dat de speeltuin open zou zijn, zouden heel sterk worden beperkt. Buiten dat zag het honk er slecht uit. En dan hadden we het nog niet over de speeltoestellen. Die waren leuk (prachtige houten klimkasteel en wiebelbrug bijvoorbeeld) maar als je beter keek bleken ze niet bijster goed onderhouden. Er was een speelbadje dat 's zomers bijzonder goed werd gebruikt. HEt was echter niet meer dan een betonnen bak, waar de verf af bladderde. De kinderen kon het niet schelen. Die maakten er altijd een dolle boel van.

Het belang van de speeltuin
Het is superfijn dat er zo'n speeltuin is. In de rest van de wijk is wel veel groen, en er zijn trapveldjes (vol hondenpoep soms). Maar een plek waar de kleine kinderen veilig kunnen spelen, en gedurende langere tijd, dat kan toch alleen daar. Bovendien ligt de speeltuin precies tussen Hoograven en Lunetten. Kinderen in Hoograven hebben ook behoefte aan zo'n prettige speelplek. In die wijk wonen naar verhouding nog meer mensen met een kleine beurs, met grotere gezinnen soms ook. En Hoograven is net een stuk minder groen. Speelplekken zijn er wel, tussen woonblokken in, maar niet zo groen. Wat er verder nog mooi is aan die speeltuin, is het feit dat het beheer en spel begeleiding plaatsvindt door betaalde speeltuinwerkers. Dat is bijzonder waardevol, onder andere voor het leren samen spelen. Daarover kan ik een hele blogpost schrijven (later).

Vrijwillige inzet
Wat wij met elkaar deelden (en delen) is dat je wel van mening kan zijn dat iets belangrijk is (een gezellige speeltuin waar iedereen leuk en veilig kan spelen), maar alleen maar praten is niet altijd voldoende. We vonden dat we zelf ook wel handen uit de mouwen konden steken. Het feit dat speeltoestellen kapot waren, daar konden we niet veel aan doen. Dat er allerlei onderdelen waren, zoals speelhuisjes, die een verfje konden gebruiken, dat was iets waar wij zelf een stap in konden nemen.

Vrijwillige inzet loont
Dat was dan ook een van de boodschappen aan de politiek, met name aan de wijkwethouder. Kom op, steun ons, wij gaan hier gewoon onze schouders zelf ook onder zetten. Maar we kunnen het niet alleen. Dat heeft gewerkt. En dat blijkt een patroon, dat vaker tot steun leidt. Laat zien dat je zelf bereid bent je handen uit de mouwen te steken, vrijwillig voor een doel in je buurt. Dat kan je extra hulp opleveren.

Betrokkenheid vergroten
Die lijn hebben we vastgehouden. We spraken af met de beheerder van de speeltuin, dat we ons graag voor langere tijd wilden inzetten. Daarmee konden we ook helpen om de betrokkenheid van de buurt bij de speeltuin te vergroten. En ook helpen om meer bekendheid te geven aan de speeltuin. Niet voor elke bewoner was het bekend, dat in het park zo'n leuke speeltuin lag verscholen. Hoewel, de meeste ouders er op zeker moment wel achterkwamen. De basisscholen in de buurt kwamen er namelijk allemaal met regelmaat op bezoek. De kinderdagverblijven stuurden er op warme dagen ook groepen heen. Dus op enig moment kwam je er wel achter.

In dit geval spraken wij af dat we ons wilden inzetten voor verbetering van de speeltuin. Dat we ons zouden inzetten voor het vinden van extra gelden, te werven via sponsorwerving, via collecte en via een aanvraag bij vermogensfondsen. Nou was bekend dat met name vermogensfondsen meestal als eis stellen dat gemeente ook geld geeft. Dus dat was ons argument bij de gemeente. Draag bij aan ons plan en wij doen ons best dat geld te vermeerderen, misschien lukt het wel het te verdubbelen. Buiten die inzet om geld te werven, zouden we ook tijdens de aanleg ons best doen een deel van het werk met bewoners uit te voeren. Dat levert weliswaar geen grote besparing op. Maar wel een leuke manier om mensen met de speeltuin te verbinden.

Een beginnetje maken...
Al met al een ingewikkeld plan. Om geld te krijgen moet er eerst een plan zijn, en om een plan te laten maken... je snapt het al. Hoe krijg je een startkapitaal? Ons was het eigenlijk al gelukt met de toekenning van die eerste gelden. Maar zouden we dat gelijk weer gaan uitgeven, met het risico dat er niet meer geld kwam? Dat is een onderwerp voor een andere keer.

Voor nu, de lessen die ik er uit leerde
* Als je jezelf vrijwillig inzet voor een doel in je wijk, en bereid bent dat duurzaam te doen, heb je kans op steun vanuit de gemeente. Dat klinkt een beetje simpel; en zo simpel ligt (en lag) het natuurlijk niet.
* Vind het belang van de ander waar jij aan kunt bijdragen - een gedeeld belang; in dit geval had de gemeente belang bij onze inzet. Daarmee kon zij de waarde van investeren in de speeltuin vergroten. Dan ben je ineens niet meer aan het bedelen, maar aan het samenwerken.

Wordt vervolgd!

Verwante blogposts:
Hoe ik met fondsenwerven begon (deel 1, zondag 11 april)
Soms wil je gewoon even iets leuks doen! (ook over vrijwillige inzet en samenwerken met politici oa., van december 2009)
Doe mee aan de twitveiling - voor Haiti (post van januari 2010)

Blogposts to come
Over onderwerpen in deze serie: samenwerken, vrijwilligers werven, over publiciteit, het belang van avontuurlijk spelen, bijna zonder geld iets voor elkaar krijgen (volg: geen geld).
En waarschijnlijk ook wel: waar ik mij op heb verkeken...

Snel verwijzen: http://tinyurl.com/y2rtsrd

Website bouwspeeltuinen van Portes (Kameleon en Fort Luna)

Praktische wiskunde blog - over heldere argumentatie

2010-04-18T03:40:00.000-07:00

Zojuist via een blog kennis gemaakt met een interessante vrouw. Anneke Hakkenberg. Zij is vandaag 75 jaar geworden. Als cadeau kreeg zij van een vriendin een blogsite.
Caroline Franssen, een fervent twitteraar en handig met internet, maakt voor haar dat blog aan.

Anneke Hakkenberg schrijft in haar biografie over haar interesse in helder redeneren. Dat zij al vroeg een interesse had in redeneren, het vinden van gaten in argumenten o.a. Dat zij dat in de wiskunde hoopte te vinden - en ook gevonden heeft (citaat):

"Sinds mijn 65e verjaardag, op 15 maart 2000, zoek ik naar nieuwe wegen om mijn deskundigheid toe te passen. Reeds als kind groeide in mij het verlangen om mijn eigen standpunten te kunnen bepalen en omdat altijd werd beweerd dat je van wiskunde helder leerde denken, leek me dat een zinvol vak.

Het speet me wel dat dit denken werd toegepast op onderwerpen die ik wel grappig maar niet belangrijk vond. Ik wilde het liever toegepast zien op teksten waarin ik de zwakke plekken niet kon aanwijzen. Naar mijn idee zou dat net zo goed moeten kunnen. Ik verwachtte dit te leren van een studie in de wiskunde. Ik heb in de gelukkige omstandigheid verkeerd om tijdens mijn loopbaan vorm te kunnen geven aan dit idee uit mijn jeugd. ... "

De lezing die als eerste blogpost is opgenomen blinkt in ieder geval uit in helder taalgebruik. Ze doet precies waar ze het over heeft: duidelijk formuleren, heldere redeneerstappen. Heel mooi.

Meer lezen? Ga dan naar haar praktische wiskunde blog

Ik ga haar zeker volgen; en binnenkort een aantal blogposts schrijven met een parallel verhaal: hoe filosofie en argumentatieleer mij veel heeft geleerd, waar ik nog steeds gebruik van maak in mijn werk.

En wat ook leuk is; het is een verjaarscadeau voor haar 75e verjaardag. Een bijzonder cadeau. Veel plezier ermee!

Andere blogposts:
Hoe ik met fondsenwerven begon
Inspiratietijd TED talks (o.a. over hoorcollege van filosoof Michael Sandel)
sociaalondernemer begint te bloggen

Zie ook: Caroline Franssens twitteraccount

Lezing over hulp bij zelfdoding

2010-04-16T23:25:00.001-07:00

Vandaag naar lezing over hulp bij zelfdoding, van Gerard Schellekens , Stichting Vrijwillig Leven.

Organisatie atheistisch-humanistische vereniging De Vrije Gedachte.

Meer hierover op hun website www.devrijegedachte.nl

Over Gerard Schellekens een profiel van HUMAN DOC

Locatie: Universiteit voor Humanistiek, Kromme Nieuwe gracht 29 Utrecht
inloop 10.30
lezing 11-12 uur.

Naschrift (dag erna): ik had er graag een verslag over geschreven. Door omstandigheden niet toe gekomen.

Army of Tulips!!

2010-04-12T13:31:00.001-07:00

Army of Tulips!!
Originally uploaded by Rachit's

Gewoon voor de kleur.

Nog niet zo lang geleden zag onze wereld er nog wit uit.

Onder de sneeuw liggen bollen verborgen.

Achter de wolken schijnt de zon.

Meer plaatjes en praatjes
Bird with a punk haircut
Tea in Red
Diepgang in 140 karakters
Meester Bert

Hoe ik met fondsenwerven begon

2010-04-11T13:35:00.000-07:00

Foto: centrale pleintje bouwspeeltuin Fort Luna, net na aanleg. Foto door: Corinne Bekker

Het wordt toch eens tijd, dat ik mijn verhaal ga vertellen over het fondsenwerven. Had je mij tien jaar geleden gevraagd of ik dat als een interessante activiteit zag, had ik je vermoedelijk verbaasd aangekeken. Het was op dat moment echt niet in mij opgekomen. Rond 2000 was ik net anderhalf jaar moeder van een zoon. En bezig met mijn promotie-onderzoek af te ronden. Lastige periode. Het onderzoek was ingewikkeld. Net een kind. Onderzoek vergt lange dagen van geconcentreerd werken. Soms korte nachten. Contractperiode al voorbij. Wel of niet ernaast werk zoeken? In eerste instantie maar niet. Kind en onderzoek was genoeg samen.

Ervaring met onderzoek en lesgeven, filosofie en schrijven
Een paar jaar later in 2004 was die dissertatie klaar. En begon ik te zoeken naar nieuw werk. Eerst rondom het onderzoek en onderwijs. Interesses: filosofie, ethiek, vrouwenstudies; arbeidsparticipatie, migratie, multiculturele samenleving; sociale in- en uitsluiting, vooroordelen. Ervaring met onderwijs aan de universiteit, veel gewerkt aan schrijf- en argumentatie vaardigheden. In die tijd zocht ik wel naar mogelijkheden om mijn vaardigheden kwijt te kunnen nog tijdens het solliciteren, ook al zou het eventueel niet betaald zijn. Alleen maar solliciteren is ook maar eenzaam. Dus zocht ik iets waar ik mijn tanden in kon zetten. Figuurlijk dan.

Speeltuin in gevaar
Toen diende zich een kans aan. Mijn zoon was inmiddels vijf. We kwamen nogal eens op de bouwspeeltuin in mijn woonwijk. Er waren problemen. De gemeente wilde de openingstijden drastisch bekorten. En het onderhoud daar was het niet best mee gesteld. In mijn wijk was ook een bewonersoverleg - en vandaaruit werd een werkgroep actief om de speeltuin te gaan helpen. Daar wilde ik wel aan meedoen. Ik zag inmiddels wel dat zo'n speeltuin met al dat groen een ideale plek was om te spelen. Verder was er in de wijk hier en daar een los speeltoestel, maar daar was na vijf minuten echt niets meer aan.

Actie, gesprekken met politici, fondsenwerven
Had ik toen geweten hoeveel tijd ik daar in zou steken, had ik het misschien niet gedaan. Van het een kwam het ander. We hielden een handtekeningenactie, haalden drieduizend handtekeningen op. En stuurden het op aan de gemeenteraad en de welzijnsorganisatie die de speeltuin beheerde. Het bleef even stil. Dan maar de gemeenteraad toespreken misschien? Wie heeft er tijd en durft het? Ja, goed, dat wilde ik wel doen. Eigenwijs over de werkwijze tijdens bijeenkomsten van de werkgroep, nou dan moet jij maar de voorzitter worden. Praten met de wijkwethouder, weer in beeld. Want anders kwamen de bekende gezichten weer daar praten; nieuwe gezichten dat was beter. Nou geen punt hoor.

Aanvraag bij Leefbaarheidsbudget Utrecht
Het mooie was, dat het wel effect had. Uiteindelijk kwamen we in gesprek met de welzijnsorganisatie. We wilden graag samenwerken om de speeltuin te verbeteren. Al was het maar in stappen. Er was een gemeente budget (leefbaarheidsbudget) en daar konden we misschien aanspraak op maken als bewonersgroep. We kregen medewerking om daar samen met een leidinggevende een plan voor te maken.

Wat is nou een goede speeltuin?
Het moest natuurlijk wel kloppen. Wat zou het kosten om de speeltuin te renoveren? Aan welke eisen moet een speeltuin voldoen? Er moet voor elke leeftijdscategorie iets te doen zijn. De allerkleinsten moeten niet door de groten onder de voet gelopen worden. Er moet plek zijn voor zand en water spel. Er moet gerend kunnen worden. En er moeten rustige plekken zijn voor fantasiespel. Eigenlijk was er al veel. Het lag alleen zo raar door elkaar. Dus de plattegrond van de hele speeltuin moest erbij komen. Wat moest waarheen? En welk stuk zouden we als eerste aanpakken?
Zo kwamen we langzaamaan op het idee dat er een centraal plein moest komen, waar met water gespeeld kon worden. De speeltuin had wel een badje, maar dat word alleen aangezet bij temperaturen boven 25 graden Celsius. In Nederland.... je begrijpt het al: dat staat niet zo vaak aan. Een pomp met waterschalen, waar het water weg kan stromen, dat werkt ook al bij zo'n 15 graden goed. Daar heb je veel vaker iets aan. We werden het eens. Dat pleintje zou de basis worden. Sowieso mooi als blikvanger in de speeltuin. Zelfs als we verder geen geld zouden vinden, dan zou dit al een verbetering zijn.

Draagvlak in de wijk
Om geld te kunnen krijgen, hadden we wel handtekeningen nodig van bewoners en gebruikers van de speeltuin. Die vonden we makkelijk. De aanvraag kon naar het wijkbureau gestuurd worden. En ja in november 2005 hadden we een toezegging van 30.000 euro. Veel geld, denk je misschien. Maar het was niet genoeg om de speeltuin helemaal te verbeteren. Verre van.

Nog wat lobbywerk
Dus maar weer op naar het spreekuur van de wijkwethouder. Goed voorbereid, we hadden ons verdiept in de mogelijkheden om geld te vinden bij vermogensfondsen. Het grootste fonds gaf soms wel 40.000 euro, maar alleen als de gemeente even veel bijdroeg. Cofinanciering heet dat. We wilden graag proberen het geld van de gemeente te verdubbelen. En dan was een hoger bedrag van de gemeente een kans om meer geld binnen te slepen. De wijkwethouder had weinig tijd nodig om hierover te beslissen. Binnen tien minuten stonden we buiten met de toezegging dat er een manier gevonden zou worden om er 10.000 euro bij te doen. Kijk, nou hadden we wat. Een goede basis om verder te werven.

Zo begon het.

Het is een lang verhaal, volgende keer meer.

Andere blogposts, o.a. over lobbyen en netwerken voor goede doelen:
Soms wil je gewoon iets leuks doen!
Over de twitterveiling opbrengst
Sociaal ondernemer begint te bloggen
en mooie plaatjes:
Tea in Red

Kleur kleur kleur!

2010-04-11T12:53:00.001-07:00

Pile
Originally uploaded by Aztec Moon Photography

Mooie foto's zijn er toch. Van kleuren in de natuur. Maar zo'n foto van papier met allemaal kleuren, dat vind ik toch ook prachtig. Als ik een tijd alleen maar naar zwarte letters op wit papier heb gekeken, of zelfs na een middag in de tuin om takken te snoeien, kan zo'n kleur explosie toch wel heel fijn zijn.

Daarom spaar ik mooie foto's op www.flickr.com. Zelf heb ik er nog niet zo veel geplaatst. Maar het is heerlijk om af en toe in mijn verzameling favorieten te neuzen. En om er nieuwe bij te zetten.

Zelfs een overzicht van alle favorieten, een pagina met een hele verzameling foto's netjes bij elkaar gezet. Dat is dan ook weer een kleuren palet.

Prachtig.

Blogposts over mooie plaatjes:
Bird with a punk haircut
Tea in red
Just add light

Bird with a Punk haircut

2010-04-09T13:59:00.001-07:00

Bird with a Punk haircut
Originally uploaded by mikie t

Ik houd enorm van mooie vogels. En van foto's van mooie vogels.
Ik geloof dat we deze niet in Nederland kennen. Ik vind hem toch voldoende lijken op de Vlaamse Gaai - een van mijn favoriete vogels om naar te kijken. Samen met de ekster en de pauw - vanwege die prachtige kleuren. blauw daar houd ik wel van bij een vogel.

En als ik het even zeggen mag: de spreeuw, als je die van dichtbij bekijkt, is ook erg mooi. Die heeft namelijk geweldig spikkels - in allerlei kleuren. En dan heb ik het nog niet over zijn zangtalent. Daar is de Vlaamse Gaai niets bij. Die krast en schreeuwt (dat dan wel weer overtuigend...). De spreeuw kan geweldig klanken produceren.

Dit was een intermezzo - voor wie de appeltaart beu was. Die was trouwens toch al op. En voor wie Aletta wat te streng uitzag...

Andere mooie plaatjes en blosposts
Tea in red
Just add light
Internet geschiedenis
Hoe ik met fondsenwerven begon

Tweets van de week

2010-04-06T05:31:00.000-07:00

5 april 2010

Feestelijk eten, interculturaliteit en onderwijsprojecten
Een week met een flink paasweekend erin. Dat zie je natuurlijk terug. Maar ook dat mijn interesse dezer dagen telkens wordt teruggestuurd naar het thema onderwijs.
Onderwijs en preventie van uitval. Onderwijs aan hoogbegaafde kinderen - de moeilijkhden en mogelijkheden. En allerlei groepen die een extra steuntje in de rug kunnen gebruiken, maar vaak ook bijzonder zijn.

Gezellige paas, koken en appeltaart bakken
@rahmaamrani Oh ik was net te laat geloof ik. Heb inmiddels wel een mooie glutenvrije appeltaart gemaakt met zoonlief.

@rahmaamrani Oh dat ga ik sowieso. Bezig met project tegen uitval in het onderwijs, met oog voor kids-tussen-culturen. Spannend

# rahmaamrani @100procentbekke kun je weer lekker kokkerelen met vriend en zoon. En even ervaren hoe het leven tussen 2 culturen voelt :)
(Apr 3rd)

# couscous&zo rahmaamrani RT @100procentbekke: @rahmaamrani je maakt het allemaal heel aantrekkelijk. :-) Ik ga je recepten opzoeken, bij boek-eetclub gebruiken

Varia
Aha, Aletta blogt: http://tinyurl.com/ydd48xw -- Derdegolffeministisch lesgeven: Iris legt uit.

Onderwijs, verschillen en creativiteit
Weer een paar uur meegewerkt aan project over preventie schooluitval. Complexe problemen. Wat een inspiratie krijg ik daarvan. (vandaag)

RT @onderwijsnieuws 2 t/m 10 april: Autismeweek: De VN hebben 2 april uitgeroepen tot Wereld Autisme Dag, een dag waarop autisme werel... http://bit.ly/cxsiHy

RT @markisgo A good teacher does not give the student the answers, they point the way and let you make your own choices, your own mistakes

Ken Robinsons TED talk over onderwijs: http://www.ted.com/talks/ken_robinson_says_schools_kill_creativity.html

Ik plaats maar weer eens TED talk creativiteit: http://corinnesvaria.blogspot.com/2010/03/elizabeth-gilbert-writer-about.html #in #fb

Aletta Jacobs

2010-04-04T10:17:00.001-07:00

Aletta Jacobs
Originally uploaded by Michiel Thomas

Bij de vorige blog.

Het Instituut voor vrouwengeschiedenis eert een belangrijke vrouw met de keuze van de naam ALETTA. Aletta Jacobs was een belangrijke feministe in Nederland.

Een van de eerste Nederlandse vrouwen met een academische studie. Kijk maar op de volgende website, www.entoen.nu over haar: http://entoen.nu/alettajacobs/po

"Alleen jongens mochten naar de universiteit

Aletta was 17 jaar en zat nog op school toen ze minister-president Thorbecke een brief schreef. Daarin vroeg ze ‘toegang tot academische lessen’, want ze wilde heel graag dokter worden. Thorbecke antwoordde binnen een week, maar niet aan Aletta zelf! Hij schreef haar vader dat het goed was. Door Aletta’s brief gingen de Nederlandse universiteiten open voor meisjes.
Vóór die tijd mochten alleen jongens studeren. Alleen Anna Maria van Schurman had in de 17e eeuw ooit wat lessen mogen volgen in Utrecht. Anna Maria was een geleerde vrouw die meer dan tien talen beheerste! In de collegezaal moest ze wel achter een gordijntje zitten om de jongens niet af te leiden."

Niet alleen was zij de eerste vrouw die ging studeren die de studie ook met een examen afrondde. Ze werd arts, had daarmee inzicht in de situatie van vrouwen - en die gebruikte zij om verbetering voor vrouwen te bepleiten. Als arts zag zij wel hoe vrouwen het moeilijk hadden, zeker als zij aan de lopende band kinderen kregen. Zij zorgde voor voorbehoedsmiddelen; ze begon met het pessarium voor te schrijven.

Ook zette zij zich in voor het vrouwenkiesrecht. In die tijd was kiesrecht voorbehouden aan mannen met voldoende bezit. Dus ook veel arbeiders konden nog niet stemmen.

Een leuke Fokke en Sukke strip ... vind je hier:

Andere vrouwen zaken
Aletta blogt
Kleurrijke vrouwen ondernemen
Sociaal ondernemer begint te bloggen

Ook Aletta blogt

2010-04-03T01:33:00.000-07:00

Net ontdekt, en nog niet geproefd, maar het is vast aardig om te volgen. De blog van Aletta, oftewel het instituut voor vrouwengeschiedenis. Voorheen bekend onder de naam IIAV, internationaal archief van de vrouwenbeweging. Een geweldig mooi instituut.

De link: http://www.talktoaletta.nu/blog/

We gaan het volgen!

PS Ja sorry hoor een instituut met zo'n geschiedenis.... het bestaat zelf al lang... daarvan schiet ik in de pluralis majestatis.