Orange

Pickwick orange. Een theezakje. Het lag net nog in een doosje. Ik zocht een zakje om thee te maken. Dit theezakje. Het is mooi gekleurd. Ruikt het nog naar thee? Nee, eigenlijk niet. … Wat zie ik daar? Er staan prachtige groene blaadjes op , mooier gemaakt nog dan ze van zichzelf al zijn. Er valt licht op, het reflecteert. Weet je nog dat de zon zo scheen, dat overal licht vanaf kwam? Dit is zo’n licht. Zo’n licht van ver weg. Van: we zijn in Spanje, India, of een ander ver land. Wat doen ze dat toch knap! Die marketeers. Je ziet zo’n zakje en je denkt aan verre landen, aan mooi weer. Aan warm weer. Aan de dorst die dat oproept. En dan ligt daar zo’n fijn zakje, waar je thee van kan zetten. En je wordt er meteen blij van. Gek dat ik dat niet eerder heb gezien. En dan heb ik het alleen nog maar over die twee groene blaadjes. Met dat licht. Dan heb ik het nog niet eens over de halve sinaasappel. Kijk aan, daar heb je dat licht weer. Die weerschijn. Het spattende water. Water lest dorst. De sinaasappelhelft glimt alsof hij net doormidden is gesneden. Ik proef bijna de verse sinaasappel. Als je gewoon een partje loshaalt uit een sinaasappel, en dat partje in je mond neemt, krijg je dat gevoel nog niet. Dan zit daar dat velletje tussen. Nee, dan een schijfje dat overdwars van de sinaasappel gesneden is. Zo, dat het sap al meteen voorhanden is. Dat is pas lekker. Heerlijk sappig. Het water loopt mij in de mond. Hoe lang is het geleden dat ik zó een sinaasappel ervaren heb? Wat kun je toch veel ervaren door te kijken, voelen en ruiken aan zo’n klein theezakje.

Naschrift- De Vrije Werkkring
Zo nu en dan doe ik mee aan de Vrije Werkkring: een initiatief van Stan Lenssen. Een groep mensen die graag (beter willen leren) schrijven, en het leuk vinden dat samen te doen. We komen eens per twee maanden bij elkaar. Bovenstaand stukje tekst is een resultaat van een opdracht tijdens zo'n avond.


LINKS
De website met teksten van De Vrije Werkkring

Verhalen vertellen in de Vrije Werkkring

Gisteravond was ik bij de Vrije Werkkring in Eindhoven. Een samenkomst van Vrije Werkers die allemaal willen werken aan verhalen schrijven. Een initiatief van Stan Lenssen. Stan is de uitvinder van de term Vrije Werker. Het staat voor al die mensen die zelfstandig ondernemen, of daarnaartoe onderweg zijn, en zelfstandig opererende professionals. Hij schrijft graag over Vrije Werkers en over de manier waarop ze meer plezier van hun werk kunnen hebben. Hij coacht ze ook graag.

Verhalen kunnen natuurlijk overal over gaan. Het kan fictie zijn, of biografisch. Het kan fantasiewerelden omschrijven, sprookjes en tovenaarsverhalen, science fiction en sagen, maar het kan ook dichterbij de werkelijkheid staan en een documentairestijl hebben.

Ik vind zelf verhalen schrijven belangrijk voor fondsenwerving. Daarbij gaat het om verhalen die weergeven waar het bij jouw goede doel om draait. Verhalen spreken mensen aan. In dat geval is het vaak niet zo sprookjesachtig, hoewel ook dat best kan. Al is het dan om in de sfeer te komen. Het ligt er misschien aan wie je aanspreekt. Als je bezoekers wilt duidelijk maken waarom een kasteel uit de Middeleeuwen behouden zou moeten blijven, wat ligt dan meer voor de hand om een ridderverhaal te vertellen? Voor sommigen is het aardig een waar gebeurd verhaal te vertellen, voor anderen ligt misschien meer voor de hand dan een wereldberoemd verhaal te vertellen, dat niet per se waar hoeft te zijn.
Bij veel goede doelen draait het om het voorkomen van leed (eenzaamheid, armoede, verdwijnen van diersoorten en hun leefomgeving). Een goed verhaal kan beter vertellen waar het om draait bij het goede doel, dan een paar regels met abstracte termen. Soms vergeet je als fondsenwerver hoe het zit met die verhalen. Kun je alleen nog die abstracte termen bedenken als je schrijft over je goede doel.

Leuke mensen
Daar zaten we bij elkaar om verhalen te schrijven. Ik was een van de drie nieuwelingen. Wij stelden ons voor. Iemand die voor zichzelf wil beginnen naast het werk (Ludo de ídeeën bakker en ondernemerscoach), een tekstschrijfster (Olga) en ik (fondsenwerver). De rest kende elkaar al; wij hen natuurlijk niet. Maar niet getreurd, want het schrijven ging voor. En in de verhalen leer je iemand ook wel kennen.

Hoe kwam ik op een verhaal?
Ik werd meteen herinnerd aan de verhalen van vorige week, van de goede doelen bij de actienacht '8 uur overwerken voor het goede doel', in Utrecht. Zo was ik vorige week vrijdag getroffen door het verhaal van De Tra, een organisatie die kinderen een week vakantie gunt - kinderen die anders niet op vakantie kunnen en om een of andere reden iets (zorg, aandacht, rust) tekort komen of problemen vertonen (pesten bijvoorbeeld, of zelf gepest worden). De vrijwilligers van de Tra konden heel goed de verhalen vertellen die daarbij horen. Ik kon er zelf ook meteen iets bij bedenken. Kinderen die te vaak te laat op straat rondhangen, de bully spelen tegen anderen, omdat ze niet anders tegenkomen op straat. Kinderen die beter verdienen. de Tra geeft ze dat, al is het dan maar dat ene weekje per jaar.

We konden op verschillende manieren te werk gaan. Stan gaf wat voorbeelden en instructies.
Opdracht 1: schrijf een minisaga - een pakkend verhaal in 50 of 100 woorden.
Opdracht 2 : gebruik zoveel mogelijk details in een verhaal.
Belangrijk: een verhaal heeft een begin, een midden en een eind.

De voorbeelden van minisaga's die Stan voorlas, waren echt goed. Een verhaal met een spannende omslag in de laatste woorden. Dat was knap. Daar wilde ik in de buurt komen. Toen Stan ons een opdracht gaf om een verhaal op gang te brengen, dacht ik dus aan de Tra. En aan andere kinderen die best een oppeppertje verdienen.

En uit die verhalen samen schreef ik het verhaal over Mattie. (Binnenkort hier)

BLOGPOSTS en LINKS
8 uur overwerken voor het goede doel (1)
8 uur overwerken voor het goede doel (2)
Waar komt toch de term Vrije Werker vandaan?