Toevalsontmoetingen

Onder bloggers wordt gediscussieerd over de vraag of social media afleiden van het bloggen. Met name twitter is te veel, te snel, te vluchtig. Het is lastig een helder verhaal te schrijven binnen de grenzen die het format aan het microbloggen oplegt. 140karakters niet meer. Je kunt dat zien als een ultieme schrijfoefening, zoals sommige schrijvers. Maar voor velen wordt het gewoon zin na zin doorschrijven en aan elkaar plakken. Een rustig opgebouwd verhaal of betoog tref je dan ook zelden aan op twitter. Veel snelle gedachten. En natuurlijk verwijzingen naar betogen. Maar leidt dat niet teveel af van het bloggen, en het gesprek dat daar kan gebeuren?
(Althans zo heb ik de vraag begrepen van de #blogpraat van afgelopen maandag. Ik zeg het eerlijk, ik zag alleen even snel in het voorbijgaan de aankondiging.)

Bij de koffieautomaat
Zelf vind ik twitter een leuk medium om even te kijken, even te zien of er leuke of interessante zaken worden gemeld. Even pauze tussen het werk door. daarom noem ik het wel eens mijn online koffiemachine. Als zelfstandige die thuiswerkt, heb je niet het sociale en toevallige moment van iemand treffen bij de koffiemachine. Wat je wel hebt, is rust en je eigen regelmaat. Heel prettig vind ik dat.

Toevalstreffen
Het toevallig iemand treffen is heel leuk op twitter. Je volgt een aantal mensen. Zij volgen weer andere. Soms wordt er een bericht doorgestuurd (geretweet). Als dat aardig klinkt, dan ga je die persoon volgen.

Zo tweette van de week twee mensen afzonderlijk van elkaar beelden van dans, de een omdat de muziek haar interesseerde. De ander vanuit een belangstelling voor die dans. En zo ontdekte ik twee mensen met wie ik interessegebieden deel. Erg leuk.

Gesprek
Zo ontstond een gesprek over #muziekvandedag (en over dans) met @Lousjekousje en @ardispark. Zij hebben vooral affiniteit met muziek. Ook zag ik toevallig een verwijzing naar een behoorlijk oud filmpje met de Hexentanz van Mary Wigman, een van de mensen die aan de oorsprong stond van de moderne dans, in ieder geval de Europese stroming. En zo ontstond een gesprek met @lodrorigdzin, een antropoloog met interesse voor social media (waarom volg ik hem ook weer?). Die kennelijk ook interesse heeft in moderne dans. Leuk.

Nog meer toeval
Dubbel grappig vind ik. Omdat de uitwisseling met @Lousjekoesje en @ardispark begon op dag 1, en een vervolg kreeg op dag 2. Ik vond op dag 1 al snel dat ik niet te ver mocht afdwalen van mijn bezigheden. Even, ok. Maar Youtube filmpjes hebben iets heel leuks... je ziet meteen nog zoveel meer mogelijke filmpjes. En na een videofilmpje over moderne dans, lagen vele mogelijkheden open. Na een paar scenes uit klassieke balletten, kon ik toch niet nalaten om te zoeken naar Martha Graham. En daar kwamen zoveel mogelijkheden te voorschijn. Waaronder Mary Wigman. Die heb ik expres laten liggen. Om er vandaag dan weer aan herinnerd te worden. Door @lodrorigdzin. Grappig.

Dwalen
Ik dwaalde even over internet. Gelukkig is het geen echte werkdag. Dwalen mag op een dag dat ik mij voor heb genomen om vrij te hebben. Begin met Pilates. Dan even mail (dat weer wel). En even dwalen.

Verborgen talent: HB op je c.v.

Zet je je lidmaatschap van Mensa op je c.v.?
Zelf twijfel ik wel eens om over mijn lidmaatschap van Vereniging Mensa Nederland te praten. Mensa is de vereniging van mensen met een hoge algemene intelligentie. De norm is dat je bij de mensen hoort die bij de top 2% qua algemene intelligentie zou moeten horen. Meer dan dat is het niet. Is dat relevant op een curriculum vitae.

Ik zet het zelf niet op mijn curriculum vitae (zoals in Amerika wel regelmatig gebeurt). Daar vind men het vanzelfsprekend; het zegt iets over je capaciteiten om je snel in te werken, dat je goed met complexe vragen uit de voeten kan. De keerzijde is, dat je werkgever erop beducht moet zijn dat je bij onvoldoende uitdaging ook weer snel weg bent...

Wat doe ik?
Zelf meld ik het lidmaatschap dus niet, maar meld wel dat ik een groot evenement heb georganiseerd voor en met andere leden van Vereniging Mensa Nederland in de zomer van 2009. Het evenement heette European Mensas Annual Gathering (EMAG). Het tweede evenement van die omvang dat door een landelijke vereniging van Mensa in Europa werd georganiseerd. In 2008 organiseerde Mensa Duitsland het eerste intereuropese evenement. En met groot succes. Wij hebben eenzelfde evenement georganiseerd, waar zo'n 300 mensen uit 20 verschillende landen op bezoek kwamen in Utrecht. Mijn taak was publiciteit, sponsoring, en relatiebeheer. Naast mij waren ongeveer 10 mensen betrokken bij de voorbereidingen; het kernteam. We haalden voldoende bezoekers voor een break-even. Die publiciteit is dus geslaagd. Dat mag wel vermeld. Het programma samengesteld door een team onder leiding van Ria: super. We waren er allemaal behoorlijk trots op en tevreden over.

Zwijg ik erover?
Ja, als ik er goed over nadenk, ben ik er niet helemaal open over. Ik tast altijd in gesprekken een beetje af of het onderwerp passend is. Dat heeft toch een beetje te maken met die verhalen van anderen. Mensa heeft misschien ook een beetje een imago van een club van nerds. Nou is het waar dat er veel IT'ers bij zijn. Maar evenzoveel leden met een talenknobbel. Maar het heeft toch ook met de volgende vraag te maken: als je al vermeldt wat je resultaten zijn, wat zegt het IQ zelf verder nog? Dat is voor mij eigenlijk persoonlijk. Ik praat erover als er aanleiding voor is.

Beeldvorming: huiver?
Tekenend voor de beeldvorming is de volgende anekdote. We spraken met de manager van het conferentiecentrum over onderlinge afspraken. Op een gegeven moment kort voor het evenement, vroeg hij: "Maar wat is dat nou voor vereniging? Wat betekent Mensa? " "Oh dat gaat om mensen met een hoog IQ." We raakten aan de praat wat dat dan voor mensen zijn. "Zoals je ziet aan ons programma hebben ze een brede interesse, maar willen ze gewoon ook veel lol met elkaar hebben. En gezelligheid beleven." En op zeker moment zei hij: "Goh het is maar goed dat ik dat niet eerder van jullie wist...." De preciese reden weet ik niet eens meer, maar wel dat hij zelf kennelijk het idee had dat hij 'met dat soort mensen' niet uit de voeten zou kunnen. Gelukkig hadden we elkaar inmiddels al leren kennen. We vonden elkaar al OK, misschien zelfs aardig.

IK: lidmaatschap niet, ervaring wel.
Ik zet dus dat evenement op mijn c.v., met de resultaten. Net als de andere werkervaring - betaald en onbetaald. En zo is de EMAG-ervaring net zoiets als wat ik nu doe: de eindredactie van de Entre Nous. Het is een leuke manier om te laten zien wat ik in huis heb: zelf een tekst schrijven, een ander uitdagen om een leuk stuk nog mooier te maken. En te laten zien dat een deadline gehaald kan worden. Net als met dat evenement. Dat was zo gaaf: iedereen blij. Veel leuke reacties gekregen. En veel contacten aan over gehouden. Dat neemt niemand mij meer af!

Tja, zou ik hier nou spijt van krijgen? Ik weet al dat ik soms last heb van dat IQ. Te moeilijke scenario's bedenken bijvoorbeeld. Waar een ander gewoon recht op het doel afgaat. Perfectionisme. Waar een ander met wat minder genoegen neemt, legt een HB-er soms de lat wel erg hoog voor zichzelf (en voor de ander...). Allemaal dingen waar we met zijn allen behoorlijk mee kunnen worstelen. Nou ja zeg het maar. Ook iemand met een talent kan fouten maken, kan af en toe dom zijn in een ding, terwijl die heel slim is in iets anders. Dat is gewoon zo. Punt.

BLOGPOSTS
Waarom intelligentie verborgen houden?
Verborgen talent, verborgen verleden
blogkermis over hoogbegaafdheid van Tine de Jong: verwijst naar verschillende persoonlijke verhalen van hoogbegaafden, en columns en betogen over hoogbegaafdheid

Websites
Vereniging Mensa Nederland
Mensa International

Twitterverhaal

Al een tijdje volg ik op twitter @verhaal140 - de twitternaam voor een tekst- en verhalenschrijver. Hij schrijft verhalen van 140 karakters op twitter. Telkens zijn ze puntig en vaak grappig. Ik zit vaak hardop te grinniken of te lachen als ik zijn verhaal lees. Hij schrijft als je dat wilt een verhaal voor je op je verjaardag. Je mag één woord noemen en dan schrijft hij daar een verhaal omheen.

Het leek mij ook leuk. En ik vroeg een verhaal met daarin het woord 'sterappel'.

"Eva ligt onder de boom. Ze schrikt van de vallende sterappel. Precies op haar neus. In de spiegel kijkend weet ze ‘t zeker. Niet de mooiste."

Ik had nog een paar uur de neiging om eens naar mijn neus te gaan kijken. Ik weet toch zeker dat ik een heel decente neus heb. Maar wie weet heeft @verhaal140 gelijk, en ziet hij er vandaag een beetje anders dan anders uit.

Waarom intelligentie verborgen houden?

Onlangs begon ik na te denken over stilte, zwijgen en wat je voor jezelf houdt. Op internet met name. Ik blog over allerlei zaken die mij bezighouden. Er zijn ook dingen waar ik niet over praat op mijn blog. Iedereen heeft wel dingen waarover hij of zij niet praat. Soms zeg je dan: "Er zijn dingen die je niet over je zelf vertelt." Alsof dat een algemene regel is. Maar niet iedereen denkt daar het zelfde over. Een vooorbeeld is ziekte en dood in je familie. De een doet er niet moeilijk over en gooit alles eruit. Dat heeft het voordeel dat je kunt meeleven. Je ziet het bijvoorbeeld op twitter, waar sommige mensen hun sores voorleggen. Anderen leven mee. ('Tweepcare' noemen ze dat: bezorgdheid en aandacht voor de andere twitteraars, tweeps). De ander vind dat dat in zijn of haar privésfeer thuishoort. Ik vind dat als iemand vindt dat informatie niet op straat hoort te liggen, dat die persoon daar zelf over mag beslissen. Om die sfeer die je voor jezelf wilt houden te beschermen, hebben we rechten op (bescherming van) privacy.

Zwijgen over begaafdheid
Soms zwijgen mensen over iets waar je je vanaf vraagt: maar waarom? Wat kan het voor kwaad... Maar goed, dat is aan die persoon zelf. Zoiets is intelligentie. In Nederland in ieder geval. Tenminste dat hoor ik nog wel eens om mij heen. Ik ben lid van de Vereniging Mensa Nederland. Dat is een vereniging van mensen met een hoge algemene intelligentie. En van sommige leden hoor ik dat zij rare reacties krijgen als ze daarover praten. Zelf twijfel ik daarom ook wel eens om over mijn lidmaatschap van Vereniging Mensa Nederland te praten. Maar goed, ik tweet regelmatig over hoogbegaafdheid, en over onderwijs voor hoogbegaafde kinderen. En ik heb het lemma over Mensa op wikipedia aangepast. Tussen de regels door, voor de goede verstaander, is dat nu wel bekend. So, out with it! Ik zal er maar eens over schrijven.

Wat is Mensa? Wat is hoogbegaafdheid?
Mensa is een internationale vereniging van mensen met een hoge algemene intelligentie. Vereniging Mensa Nederland hoort bij die internationale vereniging, als een soort onderafdeling. De norm om lid te kunnen worden, is dat je bij de mensen hoort die bij de top 2% qua algemene intelligentie zou moeten horen. (Dat wordt getest, ja. Er is dus een drempel.)

Waarom lid worden van zo'n vereniging?
Soms wordt die groep aangeduid met de term hoogbegaafd. Wat zegt dat lidmaatschap en die term hoogbegaafdheid nou eigenlijk? Dat wil zeggen dat leden een IQ van 130 of hoger hebben (volgens sommige tests 135). En dat is het eigenlijk. Daarnaast hebben al die leden heel veel andere eigenschappen en verschillen ze onderling nogal. En toch vinden ze het plezierig om een vereniging te hebben die om dat ene persoonlijk kenmerk draait: intelligentie. Waarom vinden ze dat aardig?

Plezier, herkenning en ook... lotgenotencontact
Ik ben nu een paar jaar lid, en uit gesprekken met andere leden, en uit literatuur over hoogbegaafdheid maak ik op dat mensen met een hoge intelligentie zich soms een vreemde eend in de bijt voelen in hun omgeving. Een deel van hen, voelt niet lekker, voelt zich niet gekend door hun omgeving. Voor kinderen bijvoorbeeld is dat soms reden om zich enorm aan te passen aan hoe de andere kinderen zijn. Dan vallen ze niet zo op. Helaas helpt hen dat niet - want ze voelen zich dan nog steeds vreemd. Ze voelen zich soms juist dom. Ze kunnen bij voorbeeld van zich zelf denken: "Het kan niet goed zijn dat ik de sommen nu al af heb, dan zal ik het wel verkeerd begrepen hebben!" Ook volwassenen kunnen zulke gevoelens hebben. Ze hebben af en toe het gevoel dat zij niet passen in hun omgeving. Dat kan aanleiding zijn voor eenzaamheid en allerlei andere negatieve gevoelens en gedachten. (Daarnaast zijn er allerlei hoogbegaafden die niet de geringste moeite hebben om te passen. En die hoor je dan ook niet.) En dan met andere mensen bij elkaar komen die net zo zijn, denken en voelen als jij, dat is plezierig, dan is er herkenning. Het is een soort lotgenoten- of soortgenotencontact, maar ook gewoon vanwege plezier en gezelligheid. Mensalen herkennen iets in elkaar. En daar voelen ze zich prettig bij. Zoals mensen soms graag samen voetballen, samen zwemmen, samen kletsen, voetballen, kletsen, spelen Mensalen graag samen.

Mijn verhaal
Laat ik ook uit mijn eigen ervaring spreken. Ik ben zelf door een vriendin gewezen op het bestaan van de vereniging. Ik had na ruim 40 jaar van mijn leven niet het idee dat ik tot de hoogbegaafden hoorde. Dat was eigenlijk geen interessant onderwerp op zich. Na een goed doorlopen middelbare school, een jaar werk en een studie filosofie, heb ik ook nog aan een promotie-onderzoek mogen werken. Aan de universiteit lopen veel mensen rond die slim zijn, die snel denken, en daarmee kon ik goed uit de voeten. Echt vreemd heb ik mij daarom zelden gevoeld. Niet vreemd genoeg om het een groot probleem te laten zijn.*

Waarom nou dat zwijgen over IQ en begaafdheid?
Het vervelende is dat het een onderwerp is wat af en toe ook flink weerzin bij mensen kan oproepen.
Wat mij opvalt aan gesprekken met hoogbegaafden is dat ze nog wel eens geconfronteerd met de vraag: voel je je soms beter dan een ander? En dan slaan die anderen de plank zo mis. Juist omdat wat ik net noemde. Behoorlijk wat leden van Mensa hebben juist altijd het gevoel een vreemde eend in de bijt te zijn. En daarom wordt men wel eens onzeker. En dan verrast mij die negatieve reactie toch wel enigszins.

Wordt vervolgd
Dit is een onderwerp met veel kanten, die ik niet in een blogpost kan omvatten. Laat ik wel even enkele vragen noemen waar je dit onderwerp in terug vindt:
- Er is een discussie over de vraag: meldt je je lidmaatschap en daarmee je talent op je c.v. (In Amerika is dat gewoon, hier niet.)
Een van de standpunten : wat belangrijk is, is niet het talent maar de prestaties die ermee samenhangen. (Die prestaties, die noem je op je c.v.).
- En zo vind je ook een debat rondom de definitie van hoogbegaafdheid (zelf): ook dan gaat het debat vooral over de vraag: is maatschappelijke prestatie belangrijk, of intelligentie sec?

Stof tot nadenken en schrijven voldoende, lijkt mij.

*Het enige waar ik minder goed mee uit de voeten kon als onderzoeker, was de noodzaak om als ik iets had uitgezocht, het ook nog voor anderen op te moeten schrijven. Daar had ik niet zoveel belangstelling voor. Als ik iets moet aanwijzen wat mogelijk met mijn IQ te maken had en problemen opleverde dan was het mijn perfectionisme ... maar dan loop ik vooruit op de zaak.

LINKS
Mensa International
Vereniging Mensa Nederland
blogkermis over hoogbegaafdheid : een verzameling links naar blogposts over hoogbegaafdheid

Fondsenwerving (5): aanvragen bij vermogensfondsen

Pijlers voor succes: een goed doel en een goed plan
In vorige blogposts beschreef ik al hoe ik met fondsenwerven begon, door actief te worden voor een speeltuin in mijn wijk. Als steunvereniging, Vrienden van Fort Luna, gingen we aan de slag voor de speeltuin die er niet best uitzag. Dus: handen uit de mouwen en op klusdagen opruimen, schilderen, en dergelijke. Maar er was iets structureel mis. Dus togen we aan de slag met de leidinggevende van de speeltuin, om een plan voor renovatie te maken. En begon ik met fondsenwerven. Na toezeggingen van de gemeente, gingen we vermogensfondsen aanschrijven.

De serie "Hoe ik begon met fondsenwerven" startte met blogposts over: (1) de eerste ronde om leefbaarheidsgeld binnen te halen en overleggen met de gemeente; (2) over vrijwillige inzet (en hoe dat door allerlei financiers als waardevol wordt gezien; (3) over kosten ramen; en (4) het maken van een dekkingsplan, het belang van het zoeken naar overlap tussen doelen van financiers en die van je eigen organisatie.

Deze blogpost gaat over werven bij vermogensfondsen. Hier lees je wat ik ervan geleerd heb.

Succeskansen vergroten door een inspirerend plan
Het is belangrijk een goed plan voor te leggen dat inspirerend is en er haalbaar uitziet. In ons geval zat de inspiratie in de gedrevenheid van de speeltuinwerkers en een ontwerp van een gedreven ontwerpster. De ontwerpster had goed rekening gehouden met de wensen van de kinderen die vaker op de speeltuin komen. Voor de financiers was belangrijk dat het plan gesteund werd door meerdere belanghebbenden die hun best zouden doen voor het welslagen: de gemeente en de welzijnsorganisatie.
Daarnaast hadden we verschillende mensen bereid gevonden om hun naam aan onze vereniging te verbinden als lid van een Comité van Aanbeveling. Een hoofd van een basisschool, een wijkwethouder, een deskundige op gebied van interculturaliteit, een deskundige op het gebied van kinderen uit probleemgezinnen.

Foto: Groot feest bij de opening, iedereen krijgt een kaart met toegang tot elk onderdeel

Waarom een speeltuin belangrijk is
Het belangrijkste was natuurlijk dat de speeltuin een goed doel op zich was. Voor de Samenwerkende Fondsen Buiten Spelen is het belang van spelen wel duidelijk. In die groep waren verenigd: Jantje Beton en fondsen die zich inzetten voor kinderen met een handicap. Belangrijk was te laten zien dat de speeltuin ook toegankelijk en bespeelbaar zou zijn voor kinderen met een handicap. Nu waren er wel enkele kinderen in de wijk met een handicap die af en toe gebruik maakten van de speeltuin. En natuurlijk zouden die ook in de nieuwe speeltuin zich moeten kunnen vermaken.
Spelen is voor elk kind belangrijk. Vaak kun je thuis wel spelen met elkaar, met gezelschapspellen en op straat wat fietsen en ballen. Het mooie van een speeltuin - als hij goed is ingericht - is dat je er op verschillende manieren wordt aangesproken. In Fort Luna waren speelhuisjes - daar kunnen kinderen rollenspel doen en hun fantasie botvieren. Ook zijn de huisjes niet groot en kun je er tijdelijk terugtrekken uit de drukte. Overigens zijn ze ook leuk om verjaarsfeestjes te vieren.
Buiten fantasie en rollenspel is er ruimte om te rennen, sporten, met de kabelbaan te vliegen. Veel gelegenheid om je energie lekker uit te leven. Beetje roepen en gillen erbij kan ook geen kwaad... Doe dat maar eens in een klein huisje, in een flat, of vlak voor het raam van je moeder.... Fijn dat dat allemaal kan in de speeltuin.


Foto: Het klimkasteel dat gewoon kon blijven staan. (eigen archief)

Het leukste: zand en waterspel
En het allerleukste van de speeltuin is dat er een zandbak, waterkranen en een zwembadje zijn. Combineer zand en water en je krijgt: modder! Hoera. Wat is er heerlijker dan met je blote voeten door de modder stampen. Voor een kind. En als ouder is het heerlijk als je kind dat kan beleven. Zeg het eerlijk, vond je het zelf ook niet geweldig vroeger. Of als je goed terugdenkt zelfs nu nog. Denk aan strand, denk aan branding, denk aan blote voeten. (Ja? Gelukt?) Kinderen die modderig thuis komen... dat is fantastisch, toch? Dan weet je dat ze plezier gehad hebben.
Al met al veel speelmogelijkheden. Een goed evenwicht is belangrijk. Rustige plekken en plekken om druk te doen. Verkleden (in het honk), je verhaal doen aan een speeltuinwerker. zo kan ik nog wel even doorgaan. Waar het omgaat dat dat eigenlijk in een stad niet meer zo makkelijk te krijgen is. En toch is het allemaal belangrijk, kinderen leren er veel van.

Kortom, een speeltuin is belangrijk voor het welzijn en voor de groei van kinderen. Dat konden we wel aannemelijk maken. Dat schreven we nog eens duidelijk op in ons projectplan. En in de brieven die met de aanvragen mee gingen.

Wachten en dan... succes!
Een aanvraag gaat naar de fondsen. En dan begint het wachten. En uiteindelijk komt er dan een antwoord. Voor ons kwamen er al snel enkele toezeggingen. Dat voelde fantastisch. De fondsengroep (Samenwerkende fondsen buiten spelen) hadden nog wat vragen, maar uiteindelijk waren ook zij akkoord. En dan is het gekke: dan heb je toezeggingen, maar moet je nog een hele tijd hard werken voor er iets kan worden gedaan. Offertes vragen aan aannemers en kiezen. Definitieve plannen laten maken door de uitvoerders (aannemer, hovenier). En dan kan de uitvoering starten.

En dan een eerste toezegging.. en nog een...
De wachttijd voor je antwoord krijgt varieert enorm. In de praktijk ging het tussen twee weken en zes maanden. Bij de eerste ging het om een aanvraag die ik persoonlijk heb afgeleverd op de dag van de deadline voor indieners. Het bestuur zou binnen een week vergaderen en beslissen. En daarna kwam men snel met een brief met het voor ons goede besluit. Het lange wachten kwam doordat er vragen moesten beantwoord van de Samenwerkende Fondsen Buiten Spelen. En het bestuur kwam pas twee/drie maanden later bijeen om de antwoorden te beoordelen. Zo moesten we uiteindelijk op het grootste bedrag best een tijd wachten. Maar het kwam er wel!

Overigens waren we er toen nog niet..... Het duurde nog even door de hele speeltuin was aangelegd. Maar toen dat zover was, voorjaar 2008, hebben we het groots gevierd, samen met iedereen die had geholpen.

Voormalig wijkwethouder Hans Spekman laat samen met een van de kinderen een raket de lucht in vliegen. De nieuwe wijkwethouder Robert Giesberts tussen bewoners op de achtergrond.

Lessen tot nu toe
1. Je netwerk gebruiken: anderen weten veel, kennen toegangen
Motto: Durf te vragen!
2. Om te durven vragen, moet je onthouden (of terugroepen) dat je voor een goed doel staat. Wees trots!
3. Heb geduld. Om alle belangrijke partijen aan je kant te krijgen, heb je tijd nodig. Soms vergt overtuigen van de ander, dat je nog eens goed naar je plan kijkt, nog iets toelicht. En zo ben je gauw een paar maanden verder.
4. Denk niet alleen uit je eigen gezichtspunt. Vraag je af waardoor de ander overtuigd zal worden. Breng dat wat daarbij aansluit goed voor het voetlicht in je aanvraag.

ANDERE BLOGPOSTS
Fondsenwerving (4): zoek dekking!
Hoe ik met fondsenwerven begon (3): kosten ramen
Hoe ik met fondsenwerving begon (2)
Hoe ik begon met fondsenwerving (1)

Meer zelfwerkzaamheid

Deze foto's zijn gemaakt op een mooie lentedag, toen een groep ouders, kinderen en leerkrachten van openbare basisschool De Klim samen werkte om het schoolplein te verfraaien. Ook daar de ervaring dat er een tekort aan speelmogelijkheden waren. En dat het plein erg saai was. En vooralsnog geen geld om grote dingen aan te pakken.

Een creatieve vader tekende een aantal mooie spelvormen en tekeningen om het spelen leuker te maken. Van de kleutergroepen (kreekjes met een kikker erin) tot het grote plein. Een grote octopus, stapstenen in een vijver met krokodillen (brrrr), een King spel en meer.

Bijna geen geld
Dit was in afwachting van de vraag of de gemeente nu wel of niet geld over had voor ons speelplein. Het was een warrige situatie nadat scholen van locatie gewisseld waren; wie had nou geld voor plein tegoed of niet. Dat duurde allemaal maar. Maar deze ouders lieten het er niet bij zitten. We kunnen zelf ook wat, dachten ze. En met hulp van school en ouderraad kon de verf betaald worden.

Op deze dag werkten ouders, kinderen en leerkrachten samen om het plein te verfraaien. Nodig: een groepje actieve ouders en leerkrachten; bereidheid samen te werken. En die bereidheid was er. Goede samenwerking!

Jammer
Het treurige is, dat de verf kennelijk niet geschikt was, of de omstandigheden niet 100%. Veel van de plaatjes zijn inmiddels afgesleten. Dat zou toch niet moeten kunnen binnen een jaar. En het was echt gevraagd bij de verkoper. We hebben ons afgevraagd: kwam het omdat er nog zand op het schoolplein lag (er is goed geveegd); of omdat er zo intensief gebruik wordt gemaakt van het plein? Of hadden we het plein een paar dagen moeten beschermen voordat de kinderen er weer op mochten? Het is zo vreemd, dat eerdere schilderingen wel blijven zitten.

Wie weet raad?
Dat wordt komende maanden een nieuwe vrolijke schildermiddag??
Als we dat ooit nog doen, dan graag een advies wat de beste verf is om dit mee te doen. Het is erg jammer als al die inzet voor niets is. Schrijf hieronder je visie, ik ben erg benieuwd.

Foto's : Corinne Bekker












Meer verhalen waar dingen verwezenlijkt worden, terwijl er nauwelijks geld aan te pas komt, volg 'geen geld' (zie tagcloud, de lijst van onderwerpen links).

Bijvoorbeeld, blogpost over Utrechtse Waarinutrechtkalender, de opbrengst ging naar de Vrienden van het Wilhelmina Kinderziekenhuis:
Soms wil je gewoon even iets leuks doen!
Zie ook op twitter: @Waarinutrecht
en de website van Waarinutrecht

Snel verwijzen: http://tinyurl.com/y27fkb7

Hoe ik begon met fondsen werven (2)

Foto van Corinne Bekker (alleen te gebruiken met naamsvermelding, na toestemming)

Op zondag begon ik het verhaal over hoe ik begon met fondsenwerven voor bouwspeeltuin Fort Luna. In de komende weken zal ik duidelijk proberen te maken wat helpt bij fondsen werven. Het begint met mijn verhaal. Daarna zal ik een aantal blogposts wijden aan de uitleg waarom de werving voor die speeltuin zo succesvol was. Een deel had te maken met wat ik geleerd heb tijdens mijn studie(s). Een ander deel met een netwerk van enthousiaste en handige mensen. Het allerbelangrijkste was natuurlijk dat er een goed doel was, dat het echt verdiende gesteund te worden: het speeltuinwerk in Utrecht in het algemeen en deze bijzondere speeltuin in het bijzonder.

Zondag eindigde ik bij het eerste grote succes, de toekenning van gelden uit het leefbaarheidsbudget (dat toen voor zulke bedragen, rond de 30.000 euro, overigens nog Recht van Initiatief heette).

Samenwerking van meerdere mensen
Voor dat dat kon gebeuren, was er eigenlijk nog iets anders gebeurd. We hadden een werkgroep gevormd en in die werkgroep zaten een aantal mensen die vaker met hun kinderen op de speeltuin kwamen. We vonden allemaal belangrijk dat de speeltuin zou blijven. Het zag er niet best uit.

Achterstallig onderhoud en achteruitgang in openstelling
De uren dat de speeltuin open zou zijn, zouden heel sterk worden beperkt. Buiten dat zag het honk er slecht uit. En dan hadden we het nog niet over de speeltoestellen. Die waren leuk (prachtige houten klimkasteel en wiebelbrug bijvoorbeeld) maar als je beter keek bleken ze niet bijster goed onderhouden. Er was een speelbadje dat 's zomers bijzonder goed werd gebruikt. HEt was echter niet meer dan een betonnen bak, waar de verf af bladderde. De kinderen kon het niet schelen. Die maakten er altijd een dolle boel van.

Het belang van de speeltuin
Het is superfijn dat er zo'n speeltuin is. In de rest van de wijk is wel veel groen, en er zijn trapveldjes (vol hondenpoep soms). Maar een plek waar de kleine kinderen veilig kunnen spelen, en gedurende langere tijd, dat kan toch alleen daar. Bovendien ligt de speeltuin precies tussen Hoograven en Lunetten. Kinderen in Hoograven hebben ook behoefte aan zo'n prettige speelplek. In die wijk wonen naar verhouding nog meer mensen met een kleine beurs, met grotere gezinnen soms ook. En Hoograven is net een stuk minder groen. Speelplekken zijn er wel, tussen woonblokken in, maar niet zo groen. Wat er verder nog mooi is aan die speeltuin, is het feit dat het beheer en spel begeleiding plaatsvindt door betaalde speeltuinwerkers. Dat is bijzonder waardevol, onder andere voor het leren samen spelen. Daarover kan ik een hele blogpost schrijven (later).

Vrijwillige inzet
Wat wij met elkaar deelden (en delen) is dat je wel van mening kan zijn dat iets belangrijk is (een gezellige speeltuin waar iedereen leuk en veilig kan spelen), maar alleen maar praten is niet altijd voldoende. We vonden dat we zelf ook wel handen uit de mouwen konden steken. Het feit dat speeltoestellen kapot waren, daar konden we niet veel aan doen. Dat er allerlei onderdelen waren, zoals speelhuisjes, die een verfje konden gebruiken, dat was iets waar wij zelf een stap in konden nemen.

Vrijwillige inzet loont
Dat was dan ook een van de boodschappen aan de politiek, met name aan de wijkwethouder. Kom op, steun ons, wij gaan hier gewoon onze schouders zelf ook onder zetten. Maar we kunnen het niet alleen. Dat heeft gewerkt. En dat blijkt een patroon, dat vaker tot steun leidt. Laat zien dat je zelf bereid bent je handen uit de mouwen te steken, vrijwillig voor een doel in je buurt. Dat kan je extra hulp opleveren.

Betrokkenheid vergroten
Die lijn hebben we vastgehouden. We spraken af met de beheerder van de speeltuin, dat we ons graag voor langere tijd wilden inzetten. Daarmee konden we ook helpen om de betrokkenheid van de buurt bij de speeltuin te vergroten. En ook helpen om meer bekendheid te geven aan de speeltuin. Niet voor elke bewoner was het bekend, dat in het park zo'n leuke speeltuin lag verscholen. Hoewel, de meeste ouders er op zeker moment wel achterkwamen. De basisscholen in de buurt kwamen er namelijk allemaal met regelmaat op bezoek. De kinderdagverblijven stuurden er op warme dagen ook groepen heen. Dus op enig moment kwam je er wel achter.

In dit geval spraken wij af dat we ons wilden inzetten voor verbetering van de speeltuin. Dat we ons zouden inzetten voor het vinden van extra gelden, te werven via sponsorwerving, via collecte en via een aanvraag bij vermogensfondsen. Nou was bekend dat met name vermogensfondsen meestal als eis stellen dat gemeente ook geld geeft. Dus dat was ons argument bij de gemeente. Draag bij aan ons plan en wij doen ons best dat geld te vermeerderen, misschien lukt het wel het te verdubbelen. Buiten die inzet om geld te werven, zouden we ook tijdens de aanleg ons best doen een deel van het werk met bewoners uit te voeren. Dat levert weliswaar geen grote besparing op. Maar wel een leuke manier om mensen met de speeltuin te verbinden.

Een beginnetje maken...
Al met al een ingewikkeld plan. Om geld te krijgen moet er eerst een plan zijn, en om een plan te laten maken... je snapt het al. Hoe krijg je een startkapitaal? Ons was het eigenlijk al gelukt met de toekenning van die eerste gelden. Maar zouden we dat gelijk weer gaan uitgeven, met het risico dat er niet meer geld kwam? Dat is een onderwerp voor een andere keer.

Voor nu, de lessen die ik er uit leerde
* Als je jezelf vrijwillig inzet voor een doel in je wijk, en bereid bent dat duurzaam te doen, heb je kans op steun vanuit de gemeente. Dat klinkt een beetje simpel; en zo simpel ligt (en lag) het natuurlijk niet.
* Vind het belang van de ander waar jij aan kunt bijdragen - een gedeeld belang; in dit geval had de gemeente belang bij onze inzet. Daarmee kon zij de waarde van investeren in de speeltuin vergroten. Dan ben je ineens niet meer aan het bedelen, maar aan het samenwerken.

Wordt vervolgd!

Verwante blogposts:
Hoe ik met fondsenwerven begon (deel 1, zondag 11 april)
Soms wil je gewoon even iets leuks doen! (ook over vrijwillige inzet en samenwerken met politici oa., van december 2009)
Doe mee aan de twitveiling - voor Haiti (post van januari 2010)

Blogposts to come
Over onderwerpen in deze serie: samenwerken, vrijwilligers werven, over publiciteit, het belang van avontuurlijk spelen, bijna zonder geld iets voor elkaar krijgen (volg: geen geld).
En waarschijnlijk ook wel: waar ik mij op heb verkeken...

Snel verwijzen: http://tinyurl.com/y2rtsrd

Website bouwspeeltuinen van Portes (Kameleon en Fort Luna)

Hoe ik met fondsenwerven begon

Foto: centrale pleintje bouwspeeltuin Fort Luna, net na aanleg. Foto door: Corinne Bekker

Het wordt toch eens tijd, dat ik mijn verhaal ga vertellen over het fondsenwerven. Had je mij tien jaar geleden gevraagd of ik dat als een interessante activiteit zag, had ik je vermoedelijk verbaasd aangekeken. Het was op dat moment echt niet in mij opgekomen. Rond 2000 was ik net anderhalf jaar moeder van een zoon. En bezig met mijn promotie-onderzoek af te ronden. Lastige periode. Het onderzoek was ingewikkeld. Net een kind. Onderzoek vergt lange dagen van geconcentreerd werken. Soms korte nachten. Contractperiode al voorbij. Wel of niet ernaast werk zoeken? In eerste instantie maar niet. Kind en onderzoek was genoeg samen.

Ervaring met onderzoek en lesgeven, filosofie en schrijven
Een paar jaar later in 2004 was die dissertatie klaar. En begon ik te zoeken naar nieuw werk. Eerst rondom het onderzoek en onderwijs. Interesses: filosofie, ethiek, vrouwenstudies; arbeidsparticipatie, migratie, multiculturele samenleving; sociale in- en uitsluiting, vooroordelen. Ervaring met onderwijs aan de universiteit, veel gewerkt aan schrijf- en argumentatie vaardigheden. In die tijd zocht ik wel naar mogelijkheden om mijn vaardigheden kwijt te kunnen nog tijdens het solliciteren, ook al zou het eventueel niet betaald zijn. Alleen maar solliciteren is ook maar eenzaam. Dus zocht ik iets waar ik mijn tanden in kon zetten. Figuurlijk dan.

Speeltuin in gevaar
Toen diende zich een kans aan. Mijn zoon was inmiddels vijf. We kwamen nogal eens op de bouwspeeltuin in mijn woonwijk. Er waren problemen. De gemeente wilde de openingstijden drastisch bekorten. En het onderhoud daar was het niet best mee gesteld. In mijn wijk was ook een bewonersoverleg - en vandaaruit werd een werkgroep actief om de speeltuin te gaan helpen. Daar wilde ik wel aan meedoen. Ik zag inmiddels wel dat zo'n speeltuin met al dat groen een ideale plek was om te spelen. Verder was er in de wijk hier en daar een los speeltoestel, maar daar was na vijf minuten echt niets meer aan.

Actie, gesprekken met politici, fondsenwerven
Had ik toen geweten hoeveel tijd ik daar in zou steken, had ik het misschien niet gedaan. Van het een kwam het ander. We hielden een handtekeningenactie, haalden drieduizend handtekeningen op. En stuurden het op aan de gemeenteraad en de welzijnsorganisatie die de speeltuin beheerde. Het bleef even stil. Dan maar de gemeenteraad toespreken misschien? Wie heeft er tijd en durft het? Ja, goed, dat wilde ik wel doen. Eigenwijs over de werkwijze tijdens bijeenkomsten van de werkgroep, nou dan moet jij maar de voorzitter worden. Praten met de wijkwethouder, weer in beeld. Want anders kwamen de bekende gezichten weer daar praten; nieuwe gezichten dat was beter. Nou geen punt hoor.

Aanvraag bij Leefbaarheidsbudget Utrecht
Het mooie was, dat het wel effect had. Uiteindelijk kwamen we in gesprek met de welzijnsorganisatie. We wilden graag samenwerken om de speeltuin te verbeteren. Al was het maar in stappen. Er was een gemeente budget (leefbaarheidsbudget) en daar konden we misschien aanspraak op maken als bewonersgroep. We kregen medewerking om daar samen met een leidinggevende een plan voor te maken.

Wat is nou een goede speeltuin?
Het moest natuurlijk wel kloppen. Wat zou het kosten om de speeltuin te renoveren? Aan welke eisen moet een speeltuin voldoen? Er moet voor elke leeftijdscategorie iets te doen zijn. De allerkleinsten moeten niet door de groten onder de voet gelopen worden. Er moet plek zijn voor zand en water spel. Er moet gerend kunnen worden. En er moeten rustige plekken zijn voor fantasiespel. Eigenlijk was er al veel. Het lag alleen zo raar door elkaar. Dus de plattegrond van de hele speeltuin moest erbij komen. Wat moest waarheen? En welk stuk zouden we als eerste aanpakken?
Zo kwamen we langzaamaan op het idee dat er een centraal plein moest komen, waar met water gespeeld kon worden. De speeltuin had wel een badje, maar dat word alleen aangezet bij temperaturen boven 25 graden Celsius. In Nederland.... je begrijpt het al: dat staat niet zo vaak aan. Een pomp met waterschalen, waar het water weg kan stromen, dat werkt ook al bij zo'n 15 graden goed. Daar heb je veel vaker iets aan. We werden het eens. Dat pleintje zou de basis worden. Sowieso mooi als blikvanger in de speeltuin. Zelfs als we verder geen geld zouden vinden, dan zou dit al een verbetering zijn.

Draagvlak in de wijk
Om geld te kunnen krijgen, hadden we wel handtekeningen nodig van bewoners en gebruikers van de speeltuin. Die vonden we makkelijk. De aanvraag kon naar het wijkbureau gestuurd worden. En ja in november 2005 hadden we een toezegging van 30.000 euro. Veel geld, denk je misschien. Maar het was niet genoeg om de speeltuin helemaal te verbeteren. Verre van.

Nog wat lobbywerk
Dus maar weer op naar het spreekuur van de wijkwethouder. Goed voorbereid, we hadden ons verdiept in de mogelijkheden om geld te vinden bij vermogensfondsen. Het grootste fonds gaf soms wel 40.000 euro, maar alleen als de gemeente even veel bijdroeg. Cofinanciering heet dat. We wilden graag proberen het geld van de gemeente te verdubbelen. En dan was een hoger bedrag van de gemeente een kans om meer geld binnen te slepen. De wijkwethouder had weinig tijd nodig om hierover te beslissen. Binnen tien minuten stonden we buiten met de toezegging dat er een manier gevonden zou worden om er 10.000 euro bij te doen. Kijk, nou hadden we wat. Een goede basis om verder te werven.

Zo begon het.

Het is een lang verhaal, volgende keer meer.

Andere blogposts, o.a. over lobbyen en netwerken voor goede doelen:
Soms wil je gewoon iets leuks doen!
Over de twitterveiling opbrengst
Sociaal ondernemer begint te bloggen
en mooie plaatjes:
Tea in Red