Fondsenwerving (5): aanvragen bij vermogensfondsen

Pijlers voor succes: een goed doel en een goed plan
In vorige blogposts beschreef ik al hoe ik met fondsenwerven begon, door actief te worden voor een speeltuin in mijn wijk. Als steunvereniging, Vrienden van Fort Luna, gingen we aan de slag voor de speeltuin die er niet best uitzag. Dus: handen uit de mouwen en op klusdagen opruimen, schilderen, en dergelijke. Maar er was iets structureel mis. Dus togen we aan de slag met de leidinggevende van de speeltuin, om een plan voor renovatie te maken. En begon ik met fondsenwerven. Na toezeggingen van de gemeente, gingen we vermogensfondsen aanschrijven.

De serie "Hoe ik begon met fondsenwerven" startte met blogposts over: (1) de eerste ronde om leefbaarheidsgeld binnen te halen en overleggen met de gemeente; (2) over vrijwillige inzet (en hoe dat door allerlei financiers als waardevol wordt gezien; (3) over kosten ramen; en (4) het maken van een dekkingsplan, het belang van het zoeken naar overlap tussen doelen van financiers en die van je eigen organisatie.

Deze blogpost gaat over werven bij vermogensfondsen. Hier lees je wat ik ervan geleerd heb.

Succeskansen vergroten door een inspirerend plan
Het is belangrijk een goed plan voor te leggen dat inspirerend is en er haalbaar uitziet. In ons geval zat de inspiratie in de gedrevenheid van de speeltuinwerkers en een ontwerp van een gedreven ontwerpster. De ontwerpster had goed rekening gehouden met de wensen van de kinderen die vaker op de speeltuin komen. Voor de financiers was belangrijk dat het plan gesteund werd door meerdere belanghebbenden die hun best zouden doen voor het welslagen: de gemeente en de welzijnsorganisatie.
Daarnaast hadden we verschillende mensen bereid gevonden om hun naam aan onze vereniging te verbinden als lid van een Comité van Aanbeveling. Een hoofd van een basisschool, een wijkwethouder, een deskundige op gebied van interculturaliteit, een deskundige op het gebied van kinderen uit probleemgezinnen.

Foto: Groot feest bij de opening, iedereen krijgt een kaart met toegang tot elk onderdeel

Waarom een speeltuin belangrijk is
Het belangrijkste was natuurlijk dat de speeltuin een goed doel op zich was. Voor de Samenwerkende Fondsen Buiten Spelen is het belang van spelen wel duidelijk. In die groep waren verenigd: Jantje Beton en fondsen die zich inzetten voor kinderen met een handicap. Belangrijk was te laten zien dat de speeltuin ook toegankelijk en bespeelbaar zou zijn voor kinderen met een handicap. Nu waren er wel enkele kinderen in de wijk met een handicap die af en toe gebruik maakten van de speeltuin. En natuurlijk zouden die ook in de nieuwe speeltuin zich moeten kunnen vermaken.
Spelen is voor elk kind belangrijk. Vaak kun je thuis wel spelen met elkaar, met gezelschapspellen en op straat wat fietsen en ballen. Het mooie van een speeltuin - als hij goed is ingericht - is dat je er op verschillende manieren wordt aangesproken. In Fort Luna waren speelhuisjes - daar kunnen kinderen rollenspel doen en hun fantasie botvieren. Ook zijn de huisjes niet groot en kun je er tijdelijk terugtrekken uit de drukte. Overigens zijn ze ook leuk om verjaarsfeestjes te vieren.
Buiten fantasie en rollenspel is er ruimte om te rennen, sporten, met de kabelbaan te vliegen. Veel gelegenheid om je energie lekker uit te leven. Beetje roepen en gillen erbij kan ook geen kwaad... Doe dat maar eens in een klein huisje, in een flat, of vlak voor het raam van je moeder.... Fijn dat dat allemaal kan in de speeltuin.


Foto: Het klimkasteel dat gewoon kon blijven staan. (eigen archief)

Het leukste: zand en waterspel
En het allerleukste van de speeltuin is dat er een zandbak, waterkranen en een zwembadje zijn. Combineer zand en water en je krijgt: modder! Hoera. Wat is er heerlijker dan met je blote voeten door de modder stampen. Voor een kind. En als ouder is het heerlijk als je kind dat kan beleven. Zeg het eerlijk, vond je het zelf ook niet geweldig vroeger. Of als je goed terugdenkt zelfs nu nog. Denk aan strand, denk aan branding, denk aan blote voeten. (Ja? Gelukt?) Kinderen die modderig thuis komen... dat is fantastisch, toch? Dan weet je dat ze plezier gehad hebben.
Al met al veel speelmogelijkheden. Een goed evenwicht is belangrijk. Rustige plekken en plekken om druk te doen. Verkleden (in het honk), je verhaal doen aan een speeltuinwerker. zo kan ik nog wel even doorgaan. Waar het omgaat dat dat eigenlijk in een stad niet meer zo makkelijk te krijgen is. En toch is het allemaal belangrijk, kinderen leren er veel van.

Kortom, een speeltuin is belangrijk voor het welzijn en voor de groei van kinderen. Dat konden we wel aannemelijk maken. Dat schreven we nog eens duidelijk op in ons projectplan. En in de brieven die met de aanvragen mee gingen.

Wachten en dan... succes!
Een aanvraag gaat naar de fondsen. En dan begint het wachten. En uiteindelijk komt er dan een antwoord. Voor ons kwamen er al snel enkele toezeggingen. Dat voelde fantastisch. De fondsengroep (Samenwerkende fondsen buiten spelen) hadden nog wat vragen, maar uiteindelijk waren ook zij akkoord. En dan is het gekke: dan heb je toezeggingen, maar moet je nog een hele tijd hard werken voor er iets kan worden gedaan. Offertes vragen aan aannemers en kiezen. Definitieve plannen laten maken door de uitvoerders (aannemer, hovenier). En dan kan de uitvoering starten.

En dan een eerste toezegging.. en nog een...
De wachttijd voor je antwoord krijgt varieert enorm. In de praktijk ging het tussen twee weken en zes maanden. Bij de eerste ging het om een aanvraag die ik persoonlijk heb afgeleverd op de dag van de deadline voor indieners. Het bestuur zou binnen een week vergaderen en beslissen. En daarna kwam men snel met een brief met het voor ons goede besluit. Het lange wachten kwam doordat er vragen moesten beantwoord van de Samenwerkende Fondsen Buiten Spelen. En het bestuur kwam pas twee/drie maanden later bijeen om de antwoorden te beoordelen. Zo moesten we uiteindelijk op het grootste bedrag best een tijd wachten. Maar het kwam er wel!

Overigens waren we er toen nog niet..... Het duurde nog even door de hele speeltuin was aangelegd. Maar toen dat zover was, voorjaar 2008, hebben we het groots gevierd, samen met iedereen die had geholpen.

Voormalig wijkwethouder Hans Spekman laat samen met een van de kinderen een raket de lucht in vliegen. De nieuwe wijkwethouder Robert Giesberts tussen bewoners op de achtergrond.

Lessen tot nu toe
1. Je netwerk gebruiken: anderen weten veel, kennen toegangen
Motto: Durf te vragen!
2. Om te durven vragen, moet je onthouden (of terugroepen) dat je voor een goed doel staat. Wees trots!
3. Heb geduld. Om alle belangrijke partijen aan je kant te krijgen, heb je tijd nodig. Soms vergt overtuigen van de ander, dat je nog eens goed naar je plan kijkt, nog iets toelicht. En zo ben je gauw een paar maanden verder.
4. Denk niet alleen uit je eigen gezichtspunt. Vraag je af waardoor de ander overtuigd zal worden. Breng dat wat daarbij aansluit goed voor het voetlicht in je aanvraag.

ANDERE BLOGPOSTS
Fondsenwerving (4): zoek dekking!
Hoe ik met fondsenwerven begon (3): kosten ramen
Hoe ik met fondsenwerving begon (2)
Hoe ik begon met fondsenwerving (1)

Meer zelfwerkzaamheid

Deze foto's zijn gemaakt op een mooie lentedag, toen een groep ouders, kinderen en leerkrachten van openbare basisschool De Klim samen werkte om het schoolplein te verfraaien. Ook daar de ervaring dat er een tekort aan speelmogelijkheden waren. En dat het plein erg saai was. En vooralsnog geen geld om grote dingen aan te pakken.

Een creatieve vader tekende een aantal mooie spelvormen en tekeningen om het spelen leuker te maken. Van de kleutergroepen (kreekjes met een kikker erin) tot het grote plein. Een grote octopus, stapstenen in een vijver met krokodillen (brrrr), een King spel en meer.

Bijna geen geld
Dit was in afwachting van de vraag of de gemeente nu wel of niet geld over had voor ons speelplein. Het was een warrige situatie nadat scholen van locatie gewisseld waren; wie had nou geld voor plein tegoed of niet. Dat duurde allemaal maar. Maar deze ouders lieten het er niet bij zitten. We kunnen zelf ook wat, dachten ze. En met hulp van school en ouderraad kon de verf betaald worden.

Op deze dag werkten ouders, kinderen en leerkrachten samen om het plein te verfraaien. Nodig: een groepje actieve ouders en leerkrachten; bereidheid samen te werken. En die bereidheid was er. Goede samenwerking!

Jammer
Het treurige is, dat de verf kennelijk niet geschikt was, of de omstandigheden niet 100%. Veel van de plaatjes zijn inmiddels afgesleten. Dat zou toch niet moeten kunnen binnen een jaar. En het was echt gevraagd bij de verkoper. We hebben ons afgevraagd: kwam het omdat er nog zand op het schoolplein lag (er is goed geveegd); of omdat er zo intensief gebruik wordt gemaakt van het plein? Of hadden we het plein een paar dagen moeten beschermen voordat de kinderen er weer op mochten? Het is zo vreemd, dat eerdere schilderingen wel blijven zitten.

Wie weet raad?
Dat wordt komende maanden een nieuwe vrolijke schildermiddag??
Als we dat ooit nog doen, dan graag een advies wat de beste verf is om dit mee te doen. Het is erg jammer als al die inzet voor niets is. Schrijf hieronder je visie, ik ben erg benieuwd.

Foto's : Corinne Bekker












Meer verhalen waar dingen verwezenlijkt worden, terwijl er nauwelijks geld aan te pas komt, volg 'geen geld' (zie tagcloud, de lijst van onderwerpen links).

Bijvoorbeeld, blogpost over Utrechtse Waarinutrechtkalender, de opbrengst ging naar de Vrienden van het Wilhelmina Kinderziekenhuis:
Soms wil je gewoon even iets leuks doen!
Zie ook op twitter: @Waarinutrecht
en de website van Waarinutrecht

Snel verwijzen: http://tinyurl.com/y27fkb7

Hoe ik begon met fondsen werven (2)

Foto van Corinne Bekker (alleen te gebruiken met naamsvermelding, na toestemming)

Op zondag begon ik het verhaal over hoe ik begon met fondsenwerven voor bouwspeeltuin Fort Luna. In de komende weken zal ik duidelijk proberen te maken wat helpt bij fondsen werven. Het begint met mijn verhaal. Daarna zal ik een aantal blogposts wijden aan de uitleg waarom de werving voor die speeltuin zo succesvol was. Een deel had te maken met wat ik geleerd heb tijdens mijn studie(s). Een ander deel met een netwerk van enthousiaste en handige mensen. Het allerbelangrijkste was natuurlijk dat er een goed doel was, dat het echt verdiende gesteund te worden: het speeltuinwerk in Utrecht in het algemeen en deze bijzondere speeltuin in het bijzonder.

Zondag eindigde ik bij het eerste grote succes, de toekenning van gelden uit het leefbaarheidsbudget (dat toen voor zulke bedragen, rond de 30.000 euro, overigens nog Recht van Initiatief heette).

Samenwerking van meerdere mensen
Voor dat dat kon gebeuren, was er eigenlijk nog iets anders gebeurd. We hadden een werkgroep gevormd en in die werkgroep zaten een aantal mensen die vaker met hun kinderen op de speeltuin kwamen. We vonden allemaal belangrijk dat de speeltuin zou blijven. Het zag er niet best uit.

Achterstallig onderhoud en achteruitgang in openstelling
De uren dat de speeltuin open zou zijn, zouden heel sterk worden beperkt. Buiten dat zag het honk er slecht uit. En dan hadden we het nog niet over de speeltoestellen. Die waren leuk (prachtige houten klimkasteel en wiebelbrug bijvoorbeeld) maar als je beter keek bleken ze niet bijster goed onderhouden. Er was een speelbadje dat 's zomers bijzonder goed werd gebruikt. HEt was echter niet meer dan een betonnen bak, waar de verf af bladderde. De kinderen kon het niet schelen. Die maakten er altijd een dolle boel van.

Het belang van de speeltuin
Het is superfijn dat er zo'n speeltuin is. In de rest van de wijk is wel veel groen, en er zijn trapveldjes (vol hondenpoep soms). Maar een plek waar de kleine kinderen veilig kunnen spelen, en gedurende langere tijd, dat kan toch alleen daar. Bovendien ligt de speeltuin precies tussen Hoograven en Lunetten. Kinderen in Hoograven hebben ook behoefte aan zo'n prettige speelplek. In die wijk wonen naar verhouding nog meer mensen met een kleine beurs, met grotere gezinnen soms ook. En Hoograven is net een stuk minder groen. Speelplekken zijn er wel, tussen woonblokken in, maar niet zo groen. Wat er verder nog mooi is aan die speeltuin, is het feit dat het beheer en spel begeleiding plaatsvindt door betaalde speeltuinwerkers. Dat is bijzonder waardevol, onder andere voor het leren samen spelen. Daarover kan ik een hele blogpost schrijven (later).

Vrijwillige inzet
Wat wij met elkaar deelden (en delen) is dat je wel van mening kan zijn dat iets belangrijk is (een gezellige speeltuin waar iedereen leuk en veilig kan spelen), maar alleen maar praten is niet altijd voldoende. We vonden dat we zelf ook wel handen uit de mouwen konden steken. Het feit dat speeltoestellen kapot waren, daar konden we niet veel aan doen. Dat er allerlei onderdelen waren, zoals speelhuisjes, die een verfje konden gebruiken, dat was iets waar wij zelf een stap in konden nemen.

Vrijwillige inzet loont
Dat was dan ook een van de boodschappen aan de politiek, met name aan de wijkwethouder. Kom op, steun ons, wij gaan hier gewoon onze schouders zelf ook onder zetten. Maar we kunnen het niet alleen. Dat heeft gewerkt. En dat blijkt een patroon, dat vaker tot steun leidt. Laat zien dat je zelf bereid bent je handen uit de mouwen te steken, vrijwillig voor een doel in je buurt. Dat kan je extra hulp opleveren.

Betrokkenheid vergroten
Die lijn hebben we vastgehouden. We spraken af met de beheerder van de speeltuin, dat we ons graag voor langere tijd wilden inzetten. Daarmee konden we ook helpen om de betrokkenheid van de buurt bij de speeltuin te vergroten. En ook helpen om meer bekendheid te geven aan de speeltuin. Niet voor elke bewoner was het bekend, dat in het park zo'n leuke speeltuin lag verscholen. Hoewel, de meeste ouders er op zeker moment wel achterkwamen. De basisscholen in de buurt kwamen er namelijk allemaal met regelmaat op bezoek. De kinderdagverblijven stuurden er op warme dagen ook groepen heen. Dus op enig moment kwam je er wel achter.

In dit geval spraken wij af dat we ons wilden inzetten voor verbetering van de speeltuin. Dat we ons zouden inzetten voor het vinden van extra gelden, te werven via sponsorwerving, via collecte en via een aanvraag bij vermogensfondsen. Nou was bekend dat met name vermogensfondsen meestal als eis stellen dat gemeente ook geld geeft. Dus dat was ons argument bij de gemeente. Draag bij aan ons plan en wij doen ons best dat geld te vermeerderen, misschien lukt het wel het te verdubbelen. Buiten die inzet om geld te werven, zouden we ook tijdens de aanleg ons best doen een deel van het werk met bewoners uit te voeren. Dat levert weliswaar geen grote besparing op. Maar wel een leuke manier om mensen met de speeltuin te verbinden.

Een beginnetje maken...
Al met al een ingewikkeld plan. Om geld te krijgen moet er eerst een plan zijn, en om een plan te laten maken... je snapt het al. Hoe krijg je een startkapitaal? Ons was het eigenlijk al gelukt met de toekenning van die eerste gelden. Maar zouden we dat gelijk weer gaan uitgeven, met het risico dat er niet meer geld kwam? Dat is een onderwerp voor een andere keer.

Voor nu, de lessen die ik er uit leerde
* Als je jezelf vrijwillig inzet voor een doel in je wijk, en bereid bent dat duurzaam te doen, heb je kans op steun vanuit de gemeente. Dat klinkt een beetje simpel; en zo simpel ligt (en lag) het natuurlijk niet.
* Vind het belang van de ander waar jij aan kunt bijdragen - een gedeeld belang; in dit geval had de gemeente belang bij onze inzet. Daarmee kon zij de waarde van investeren in de speeltuin vergroten. Dan ben je ineens niet meer aan het bedelen, maar aan het samenwerken.

Wordt vervolgd!

Verwante blogposts:
Hoe ik met fondsenwerven begon (deel 1, zondag 11 april)
Soms wil je gewoon even iets leuks doen! (ook over vrijwillige inzet en samenwerken met politici oa., van december 2009)
Doe mee aan de twitveiling - voor Haiti (post van januari 2010)

Blogposts to come
Over onderwerpen in deze serie: samenwerken, vrijwilligers werven, over publiciteit, het belang van avontuurlijk spelen, bijna zonder geld iets voor elkaar krijgen (volg: geen geld).
En waarschijnlijk ook wel: waar ik mij op heb verkeken...

Snel verwijzen: http://tinyurl.com/y2rtsrd

Website bouwspeeltuinen van Portes (Kameleon en Fort Luna)